புஜ்ஜி

முன்பு ஒருமுறை நான் கப்பலில் இருந்து போனில் அழைத்தபோது சல்மான் ஒரு குட்டிப் பூனையை வீட்டுக்கு கொண்டு வந்திருப்பதாக சுனிதா சொன்னாள்.

       

சல்மானிடம் சொன்னேன் “பூச்ச வேண்டாம் மக்ளே வீட்டுக்கு, எங்க இருந்து எடுத்தியோ அங்க கொண்டு வுட்டுரு” என்றேன். “வாப்பா நம்ம அப்பாட்மென்ட்டுக்கு கீழ தனியா நின்னுது அதான் கொண்டு வந்தேன்” என சொல்லிவிட்டு அதை கொண்டு விட்டுவிட்டு வந்துவிட்டான். 

 

செல்ல பிராணிகள் எதையும் நான் வீட்டில் வளர்க்க விரும்புவதில்லை. அவற்றை உரிய முறையில் பாதுகாக்க இயலாது என்பதே முன்மை காரணம். மேலும் இரு தினங்களுக்கு மேல் எங்காவது செல்வதாக இருந்தால் வளர்ப்பு பிராணியை எங்கே விடுவது என்பது சிக்கல்.

 

சுனிதா வீட்டில் மீன்தொட்டி வைத்து இரண்டு ஜோடி கோல்டன் பிஷ் வைத்திருக்கிறாள். குடும்பத்துடன் வெளியூர் பயணம் செல்லும்போது அதற்கு ஆகாரம் போட சுனிதாவின் அக்கா பீமாவிடம் சொல்லிவிட்டு சென்றோம். வெளியில் இருக்கும் நாட்களில் வீட்டு பிராணியை பற்றி ஒரு பதட்டம் “பிஷ்க்கு  புட் போட்டாளா? அது என்னாச்சோ” எனும் புலம்பல் வேறு.

சல்மான் விளையாட சென்றபோது அவன் விட்டு வந்த பூனைக்குட்டியை அருகிலுள்ள வீட்டில் பால் கொடுத்து பராமரித்ததை கண்டு “இது எனக்க பூச்சயாக்கும்” என சொல்ல அவர்கள் பூனைக்குட்டியை சல்மானிடம் கொடுத்துவிட்டனர். இப்படியாக பூனை வீட்டில் வந்தது. புஜ்ஜி எனப்பெயரும் வைத்தனர் சுனிதாவும் சல்மானும் சேர்ந்து. 

பகலில் வீட்டில் இருக்கும் குட்டிப் பூனை, இரவுறங்க அடுமனையின் வெளிப்பக்கமுள்ள பால்கனியில் ஒரு அட்டைப் பெட்டியில் துணியை போட்டு அதற்கு ஆகாரமும், தண்ணீரும் ஒரு பிளாஸ்டிக் தொட்டியில் கொஞ்சம் மண் வைத்து வெளியில் வைத்தனர். அதிகாலை தொழுகை முடிந்தபின் சுனிதா  புஜ்ஜியை வீட்டுக்குள் கதவை திறந்து விடுவாள். அதற்கு உணவும் அப்போதே கொடுப்பாள். சல்மான் அதனுடன் கொஞ்சுவதும் விளையாடுவதும் உண்டு. “அது குழந்த இல்லா” என்பாள். பூனை கொஞ்சம் வளர்ந்தபின் கொஞ்சம் வெளியே போய்விட்டு வரும். நீண்ட நேரம் காணவில்லை என்றால் சுனிதா பால்கனியில் நின்று புஜ்ஜி என ஒரு சப்தம் கொடுத்தால் ஓடி வருவான் புஜ்ஜி.

  

சுனிதாவுடன் புஜ்ஜி நல்ல இணக்கமாகிவிட்டான். மீன்காரிடம் மீன் வாங்கும்போது ஐம்பது ரூபாய்க்கு சாளை மீன் பூனைக்கு வாங்கி கொள்வாள். மீன்காரர் வரும்போது புஜ்ஜி மீன்குட்டையில் துள்ளி ஏற முயற்சிப்பான். மீனை பேரம் பேசி வாங்கியபின் “எங்க பூனைக்கி ஒரு மீனு குடுங்க”எனச்சொல்வாள் சுனிதா. 

“வழிநெடுவ  ஐம்பது பூச்சக்கு  மேல மீனு கொடுத்துட்டு வாறேன்” என சொல்வார் மீன்காரர் ரமேஷ்.

புஜ்ஜிக்கு போத்தீஸில் ட்ரூட்ஸ் வாங்கி வைத்திருப்பாள். காலையில் மியாவ் என அழைத்தால் கொஞ்சம் காய்ச்சிய பால் உண்டு. பாலை குடிக்கவில்லை என்றால் “செய்த்தான் பாலு குடிக்க நோக்காடு, மணத்தி பாத்துட்டு பெயிட்டான், ட்ரூட்ஸ் மட்டும் தான் தொண்டையில இறங்கும் போல” காலை பன்னிரண்டு மணிக்கு மேல் அவித்த மீனுடன் சோறு பிசைந்து கொடுப்பாள்.

 

புஜ்ஜி சுனிதாவின் கண்களை பார்த்து உரையாடுவதும் உண்டு. அதன் மியாவ் என்ற சப்தத்திற்கு “இரு, பொறு, வாறன் ட்ரூட்ஸ் தீந்து போச்சி, மீன்காரர் ரெண்டு நாளா வரல, பால் தொண்டையில களியாது, என்னதான் வேணும் உனக்கு” எனச் சீறுவாள். 

 

தொழுகை முடிந்து அமர்ந்திருக்கையில் மடியில் அமர்ந்து கொள்வான் புஜ்ஜி. அவ்வப்போது சுனிதாவின் கைகளில் பொய்யாகவும் உண்மையாகவும் கடித்தும் விடுவான். சாலிமும், சல்மானும் பள்ளிக்கு சென்றபின் பகல் முழுக்க துணையாகவும், உரையாடவும், கொஞ்சவும் புஜ்ஜி இருந்தான்.

விடுமுறையில் நான் வீட்டுக்கு வந்தபோது, சல்மான் “புஜ்ஜி இதான் வாப்பா” என அறிமுகபடுத்தினான். புஜ்ஜி என்னிடம் நெருங்குவதே இல்லை. “புஜ்ஜி ரெண்டு நாளா டல்லா இருக்கான்,ஒன்னும் தின்னவும் இல்ல” என்றபின் சுனிதா தனது சகோதரிகளிடம் விசாரித்தபின் “பூஜ்ஜிய ஆசுப்பத்திரிக்கு கொண்டு போணும்” என ஒரு உத்தரவு போட்டாள். ஒரு கூடையில் புஜ்ஜியை வைத்து ஷாலிமுடன் பைக்கில் கல்லூரி சாலையிலுள்ள ஜே ஜே  மருத்துவமனைக்கு கொண்டு சென்றோம்.

  

மருத்துவர் முதலில் அறைக்கதவை பூட்டினார். ஷாலிமிடம் அதனுடன் பேச்சு கொடுக்க சொன்னார். பின்பு கூடையை திறக்கச் சொல்லி லாவகமாக அதை பிடித்துக் கொண்டார். ஆசனவாயில் தெர்மோ மீட்டரை வைத்து பார்த்துவிட்டு  “காய்ச்சல் இருக்கு” என சொல்லி மருந்துகள் தந்து அனுப்பினார்.

  

புஜ்ஜி நலமடைந்து மீண்டும் சுனிதா கொஞ்சவும், திட்டவும் என நல்ல துணையாக இருந்தான். அவன் தூங்கிக்கொண்டிருக்கும்போது நான் போன் பேசினால் “தொண்டைய தொறந்துருவாறு, மூணு வீட்டுக்கு கேக்க மாதிரி தான் பேசுணும், சாரே கொஞ்சம் தள்ளி வாங்கோ புஜ்ஜி உறங்கி கிடக்கான் இல்லா” என ஒரு அதட்டல்.

கொஞ்சநாட்களுக்கு பிறகு “உனக்க இளைய மொவன காணல்ல” எனக்கேட்டபோது, “இப்போ ராத்திரி வெளிய போனா காலத்த தான் வாறான்” என்றாள். பகலில் புஜ்ஜி வெளியே சென்றால் கதவை அடைத்து வைத்து கொள்வாள். வெளியிலிருந்து வரும்போது அவ்வப்போது அரணை, பச்சோந்தி, எலி என எதையாவது வேட்டையாடி வீட்டுக்குள் கொண்டுவந்து விட்டுவான். அப்போது புஜ்ஜியின் அருகில் செல்லவே முடியாது. உடல் சிலிர்க்க சீறிக்கொண்டு இருப்பான். 

ஒருநாள் ஒரு குட்டி அணிலை கவ்வி கொண்டுவந்து விட்டான். சுனிதா போராடி புஜ்ஜியிடமிருந்து அதை விடுவித்தாள். அணிலை ஒரு கூடையில் போட்டு புஜ்ஜி அருகில் நெருங்காதவாறு  அறையில் வைத்து பூட்டி உணவும், நீரும் கொடுத்து தேற்றினாள். புஜ்ஜி அறை வாசலில் நின்று பார்க்க “அவனுக்க சாப்பாட நீ புடிச்சி பறிச்சிட்டா” என்றேன். “இது பேபி இதை போய் புடிச்சிருக்கான், ஓடு செய்த்தான்”என புஜ்ஜியை விரட்டினாள். அணில் நலமடைந்து நடக்கவும் ஓடவும் தயாரான பின் சல்மான் அணில்கள் விளையாடும் மரத்தடியில் கொண்டு விடச்சொல்லி அணில் மரத்திலிலேறி செல்வதை பார்த்தபின் “இனி பொழச்சிகிடும்” என சிரித்தாள்.

  

இரு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சல்மான் அதிகாலை தொழுகைக்குப்பின் மதரஸாவுக்கு குர்ஆன் வகுப்புக்கு சென்று வந்து சொன்னான் “புஜ்ஜி ரோட்டில் அடிபட்டு செத்து கிடக்கான்”  என. கட்டிலில் படுத்திருந்த ஷாலிம் எழுந்து ஓடினான். சுனிதா அதிர்ச்சியில் “நல்லா பாத்தியா” எனக்கேட்டாள். சல்மான் கண்ணீர் வழிய “பூஜ்ஜிய போலத்தான் இருக்கு, நான் காலத்த போவும்போதே  கால்ல தட்டு பட்டுது  இருட்டுல செரியா பாக்க முடியல”

 சுனிதா முகம் சுருங்கி வீட்டிற்கு வெளியே சென்று ஷாலிமை எதிர்பார்த்து  நின்றாள். திரும்பி வந்த ஷாலிம் இறந்தது புஜ்ஜி என உறுதி செய்தான். குப்பை வண்டி அதை கொண்டு செல்வதாக சொன்னான். சல்மான் அப்போதே கதறி அழ ஆரம்பித்தான். சுனிதா கவலையுடன் “குப்ப வண்டி கொண்டு போய் என்ன செய்வான், நம்மோ அதை அடக்கம் பண்ண வேண்டாமா” என்று என்னை பார்த்தாள்.

ஒரு பையை சல்மானிடம் கொடுத்து பூனையை வாங்கி வரச்சொன்னாள். முதலில் மறுத்த துப்பரவு பணியாளர் “எங்க வீட்டு பூச்ச, நாங்கோ அடக்கம் பண்ணணும்” என சொன்னதை கேட்டு புஜ்ஜியின் இறந்த உடலை பையில் போட்டு கொடுக்க சல்மான் வீட்டுக்கு வந்தான். சுனிதா பையை திறந்து பார்த்தாள். “சே இருந்தாலும் புஜ்ஜிக்கி இப்படி ஒரு மரிப்பு வந்திருகாண்டாம்” பொதுவாக சுனிதா அழுவதில்லை. வாட்ச்மேன் கிருஷ்ணன் அங்கிளிடம் சாவியை வாங்கி குடியிருப்பின் எதிரில் இருந்த காலி மனையில் குழிதோண்டி நல்லடக்கம் செய்தேன் சுனிதாவின் விருப்பப்படி.

 

இனி பூச்சையே கிடையாது என்றாள். “மாப்ள, புள்ளைகள்ட்ட கூட இவ்வளவு பாசமா நீ இருந்ததில்லையே” என கேட்டிருக்கிறேன். புஜ்ஜி இல்லாமல் உரையாடல் இன்றி இருந்த சுனிதா வேறு மாதிரியாக இருந்தாள்.

   

கடந்தமுறை கப்பலில் இருந்தபோது போனில் மியாவ் சப்தம் கேட்டது. “ஒரு பூச்ச சாப்புட மட்டும் வரும்” என்றாள். புஜ்ஜி நல்ல வெண்ணிறமும் தலை, முகத்தில் பிஸ்கட் நிறத்திலும் இருந்தான். உடலை எப்போதும் நக்கி,நக்கி சுத்தப்படுத்திக்கொண்டே இருப்பான்.

புதிதாய் வந்த பூனை சாம்பலும், பச்சையும், லேசாக கருமை கலந்த வரிகளும் பச்சைக் கண்களுமுடைய பெண். இதையும் புஜ்ஜி என்றே அழைத்தாள் சுனிதா. இந்த பூனை வீட்டில் தங்குவதில்லை. உணவுண்ண மட்டும் வருபவள் பின்னர் சுனிதாவுடன் பகலில் நெடுநேரம் இருக்கவும் செய்தாள்.

 

கடந்த ஜனவரி மாதம் அடுக்குமாடி குடியிருப்பை காலி செய்து புதிய வீட்டிற்கு செல்லும்போது “புஜ்ஜியை கொண்டு போவோமா”? எனக்கேட்டான் சல்மான்.

“அது நம்ம பூச்ச இல்ல, அதுமில்லாம, அங்க நிறைய நாய் கிடக்குது இத கடிச்சி போடும்” எனச்சொல்லி மறுத்துவிட்டாள். புதிய வீட்டிற்கு சென்று இரண்டரை மாதமாகிறது. கடந்த வாரம் சல்மான் “வாப்பா வீடியோ கால்ல வாங்கோ” என்றான். வீட்டினுள் புதிதாய் ஒரு பூனைக்குட்டி நல்ல வெண்ணிறம் பழைய புஜ்ஜியை போலவே இருந்தது. “ரெண்டு, மூணு நாளா வெளிய இருந்தது, நேத்தைக்கு மேல போய் பாத்தேன், அந்த பேப்பருக்குக்க இடையில சத்தம் வருது, ராத்திரி அங்க தான் உறக்கம் போல, வான்னு கூப்ட்டேன் வந்துட்டு என் கூட” என சொல்லும்போதே மகிழ்ச்சியும் சிரிப்பும்.

 

“ராத்திரி வெளிய ஒரு அட்டை பெட்டி போட்டு வெளிய உடு” என்றேன்.

“யான்  பெரிய பெட்ரூம் இல்லா இருக்கு பெட்ல படுப்பான்”. 

“ட்ரூட்ஸ் வாங்கியாச்சா”

“அதெல்லாம் எப்பமே”

மறுநாள் புதிதாய் வந்த குட்டிப் பூனையுடன் எடுத்த புகைப்படத்தை அனுப்பியிருந்தாள் சுனிதா. முகத்தில் புன்னகை.

சல்மானிடம் என்ன பெயர் எனக்கேட்டேன்.

‘புஜ்ஜிதான்’.

நாஞ்சில் ஹமீது,

23 march 2025.

sunitashahul@gmail.com

லைலத்துல் கத்ர் இரவு

செயற்கை நுண்ணறிவு மென்பொருள் கொண்டு உருவாக்கப்பட்ட படம்

புனித ரமலான் துவங்கி இன்றோடு இருபது நாட்கள் நிறைவுபெற்றன. இருபது நாட்களும் நோன்பு நோற்கும் உடல், மன வல்லமையை தந்த ஏக இறைவன் அல்லாஹ்க்கு நன்றி செலுத்துகிறேன். 

ரமலான் நாட்களில் (இப்தார்) நோன்பு திறக்க மற்றும் அத்தாளம் (சகர் உணவு) வைக்க தேவையான உணவுகளை தந்துதவிய மெஸ் மேன் தனீஷ் மற்றும்  சமையல்காரர் ராகுல் மேஸ்திரிக்கும் அல்லாஹ் நற்கூலிகளை வழங்குவானாக ஆமீன். 

புனித ரமலானில் அல்லாஹ்வால் குர்ஆன் முழுமையாக இறக்கப்பட்டது. அந்த இரவைத்தான்  லைலத்துல் கத்ர் இரவு சொல்லப்படுகிறது.   நபிகள் நாயகம் அவர்களிடம் ரமலானில் எந்த நாளில் லைலத்துல் கத்ர் என சகாபாக்கள் கேட்டபோது கடைசி பத்தில் ஒற்றை படையான ஒரு நாளில் என குறிப்பிட்டார்கள். அதாவது ரமலானின் 21, 23, 25, 27,மற்றும் 29வது நாட்களின் இரவுகளில் ஒன்றாக இருக்கலாம். 

லைலத்துல் கத்ர் இரவு எண்பத்தி நான்கு ஆண்டுகளுக்கு சமம். அதாவது அன்றிரவு நின்று வணங்குவதால் ஆயிரம் இரவு வணங்கியதற்கு சமம். அன்று செய்யும் ஒரு ரூபாய் தானம் ஆயிரம் ரூபாய் தானம் செய்வதை போன்றது. அந்த மேன்மையான இரவை தவறவிடக்கூடாது என்பதால் ரமலான் நோன்பு இருபது முடிந்த அந்த இரவிலிருந்து ஒற்றைப்படையான இரவுகளை லைலத்துல் கத்ர் ஆக எதிர்பார்த்து இருப்பதோடு அதிகப்படியான வணக்க வழிபாடுகளில் ஈடுபட்டு இறைவனிடம் நன்றி செலுத்தியும், பாவ மன்னிப்பு கேட்கவும் வேண்டும். 

நாகர்கோவில் வடசேரி மற்றும் அரிப்பு தெரு உட்பட வேறு பள்ளிவாசல்களிலும் நள்ளிரவு இரண்டு மணிக்கு இருபத்தி ஒன்றாம் இரவு முதல் பத்து நாட்கள் சிறப்பு தொழுகைகள் நடைபெறுகிறது. இரு ஆண்டுகளுக்கு முன் நான் வடசேரி பள்ளிவாசலில் இஃப்திகாப் இருந்தபோது இந்த பத்து நாட்களும் இரண்டு மணிக்கு நடைபெறும் தொழுகையில் ஐம்பது பேருக்குமேல் கலந்து கொண்டார்கள். 

இன்று ரமலானின் இருபத்தி ஒன்றாம் இரவு இன்று லைலத்துல் கத்ர் இரவாகவும் இருக்கலாம். எனவே இன்றிரவு முதல் அதிகமான வணக்க வழிபாடுகளில் ஈடுபட்டு லைலத்துல் கத்ர் இரவின் நன்மைகள் கிடைத்திட அனைவரும் முயற்சிக்கலாம். ஏக இறைவன் அனைத்தையும் அறிந்தவன். 

இஸ்லாமியர்களில் பெரும்பான்மையானவர்கள் லைலத்துல் கத்ர் இரவு இருபத்தி ஏழாம் நாள் இரவாக இருக்குமென நம்புவதால், அன்றிரவு பத்துமணிக்கு துவங்கும் தராவீஹ் தொழுகை, பின் பயான், தஸ்பீஹ் தொழுகை என அதிகாலை சகர் நேரம் வரை நீண்டு பின் அதிகாலை தொழுகையான பஜர் தொழுகைக்குப்பின் தூங்க செல்கிறனர். 

இஸ்லாமியர்கள் அனைவருக்கும் ஐவேளை தொழுகை கட்டாய கடமை. ஒரு வேளை தொழுகையைக்கூட விடக்கூடாது. இருபத்திஏழாம் இரவில் பள்ளி வாசலுக்கு வாரதவர்கள் கூட அன்றிரவு வருகிறார்கள். ஆயிரம் இரவு தொழுது கிடைக்கும் நன்மையை ஓர் இரவில் அடைந்துவிடலாம் என்ற ஆசைதான். 

இறைவன் உரியவர்களுக்கு, உரியதை, உரிய நேரத்தில் வழங்குவான். ஆமீன். 

நாஞ்சில் ஹமீது. 

21 March 2025 

தொடர்புடைய பதிவுகள்:

1. https://nanjilhameed.blogspot.com/2023/04/blog-post_24.html

2. https://nanjilhameed.blogspot.com/2023/04/2.html 

ரமலான் நோன்பின் துவக்கம்

 

நேற்று சிங்கையில் வாழும் கப்பல்காரன் டைரியின் வாசகியும், இளையவளுமான விஜிப்ரியா “இக்கா நாளைக்கி நோன்பு தொடங்குதா, ஆபீஸ்ல மெயில் வந்துருக்கு முஸ்லீம்களின் ரமலான் துவங்குகிறது, அதனால் ஒரு மாதம் அவர்களை லஞ்சுக்கு அழைக்காதீங்க, அவங்க முன்னால எதையும், சாப்பிடவோ, குடிக்கவோ செய்து டெம்ப்ட் பண்ணாதீங்க என இருந்தது, நீங்க கப்பல்ல நோன்பு இருப்பீங்களா, இஞ்சின் ரூம் நல்ல சூடு இல்லா” எனக் கேட்டாள்.

தற்போது குடியிருக்கும் வீட்டின் அருகில் இருக்கும் உறவினரின் மகள், ரமலான் வாழ்த்து சொல்லிவிட்டு “சின்னாப்பா கப்பல்ல நோம்பு வெக்க முடியுமா” எனக் கேட்டிருந்தாள்.

கப்பல்காரன் டைரியின் இணை ஆசிரியர் நண்பர் கணேஷ் “ஷாகுல் நோன்பு குறித்து தினமும் எழுதி பதிவிடுங்கள்” என வேண்டினார்.

இஸ்லாமியர்களின் ஐந்து கடமைகளின் ஒன்றான (ஈமான்கொள்ளுதல் (விசுவாசம்), தொழுகை, நோன்பு, ஸக்காத், ஹஜ்) புனித ரமலான் மாத நோன்பு நாளை தொடங்குகிறது (March 1, 2025). நேற்று பிறை தென்படாததால் ஷாபான் மாதம் முப்பது நாட்களை பூர்த்திசெய்து, ரமலான் ஒன்றாம் நாள் நாளை முதல்.

‘இல்லாமல் பசிக்கின்ற ஏழையின் பசியறிய இருப்பவனை பசிக்கவைக்கும் தத்துவம்’ தான் நோன்பு. உணவு பொருட்கள் எல்லாம் இருந்தாலும் உண்ணாமல் இருப்பது. அதிகாலை சூரிய உதயத்திற்கு ஒன்றரை மணி நேரம் முன்புவரை உண்ணலாம் பருகலாம். அது ஸகர் நேரம் எனப்படும். அதிகாலை தொழுகைக்காக பாங்கு சொன்னபின் அந்தியில் சூரியன் மறையும்வரை சொட்டு தண்ணீர் கூட குடிக்ககூடாது. ஒரு நோன்பாளி எப்படி இருந்தார் என்பது அவருக்கும் இறைவனுக்குமான நேரடி தொடர்பு.

ரமலான் மாத முதல்பிறை கண்டது முதல் ஷவ்வால் மாத முதல்பிறை தென்படுவது வரை ஒரு மாதம் 29 அல்லது 30 நாட்கள் நோன்பிருக்க வேண்டும். இந்த காலத்தில் தனது வருமானத்தில் 2.5% ஏழைகளுக்கும், இல்லாதவர்களுக்கும் கொடுக்கவேண்டும். இருப்பில் இருக்கும் தங்கம், வெள்ளி, ரொக்க பணத்திற்கும் கணக்கிட்டு கொடுப்பது கட்டாயம்.

நோன்பிருப்பவர்கள் தனது கண்களை பேணிக்கொள்வதோடு மட்டுமல்லாமல், நாவையும் காத்து கொள்ளவேண்டும். கடும்சொல் பேசுவதோ, பிறர் மனம் நோகும்படியாக நடந்துகொள்ளவோ கூடாது. இந்த மாதத்தில் செய்யும் வணக்க வழிபாடுகளுக்கும், தர்மங்களுக்கும் கூலியை பலமடங்காக இறைவன் திருப்பி தருவான் எனபதால் அதிக நேரம் வணக்க வழிபாடுகளில் ஈடுபட்டு, இருக்கும் பொருளில் இருந்து தாராளமாக இல்லாதவர்களுக்கு கொடுத்து ரமலான் முடிவதற்குள் அதிகமான நன்மையை தேடிக்கொள்ளவேண்டும்.

ரமலானில் நோன்பு நோற்று தொழுகையும், வணக்கங்களும், இறைவனிடம் பாவ மன்னிப்பும் கேட்காதவர் பகலில் பசித்திருந்ததை தவிர வேறு நன்மை ஏதும் இல்லை என அறிஞர்கள் சொல்கிறார்கள்.

கர்ப்பிணிகள், பாலுட்டும் தாய்மார்கள், நோயாளிகள், குழந்தைகள், வயது முதிர்ந்தவர்கள், நீண்ட பயணம் செய்பவர்களுக்கு (தற்போதைய பயணங்கள் சொகுசு பயணங்கள் ஆகும் அதனால் நோன்பு வைக்க முடியும்) நோன்பு கட்டாயம் இல்லை. நோன்பு வைக்காத ஒருவர் ஒரு நோன்பாளியின் முன் தானும் நோன்பு வைத்திருப்பதை போல் நடிக்கவேண்டும். நோன்பாளியின் முன் உண்ணவும், பருகவும் கூடாது.

உண்மையில் நோன்பிருப்பது நல்ல உடல் ஆரோக்கியத்தை தரும். நோன்பிருக்கும் போது வயிறு, குடல், நுரையீரல், கல்லீரல், கணையம் என அனைத்து உள் உறுப்புகளுக்கும் நல்ல ஓய்வு கிடைக்கிறது.

முதலில் உடலின் கல்லீரலில் சேமித்து வைத்துள்ள கிளைக்கோஜென் சேமிப்பில் உடல் இயங்கும். பின்னர் உடலின் கொழுப்பை உடல் இயக்கத்திற்கு எடுத்துக் கொள்வதால் உடல் எடை குறையும். கொலஸ்ட்ரால் அளவு குறையும். நீரழிவு நோய் கட்டுக்குள் வரும் இப்படி பல நன்மைகள். இப்படி ஒவ்வொரு உறுப்பும் கல்லீரல், வயிறு குடல் என நன்றாக ஓய்வு கிடைப்பதால் ஒரு மாத முடிவில் உடல் புத்துணர்ச்சியோடு இழந்த ஆரோக்கியத்தை மீட்டுக் கொள்ள நோன்பு ஒரு நல்வாய்ப்பு.

வெள்ளியன்று ஜும்மா தொழுகைக்குப் போய் வந்த சுனிதாவிடம் கேட்டேன் “இன்று என்ன பயான்” என. “ரமலானை எதிர்நோக்கி இருப்பதோடு யூ-டியுப், வாட்ஸ் அப்பில் வரும் உணவு பதார்த்த வீடியோக்களில் அதிக நேரம் செலவிட்டு இன்று இப்தார்க்கு என்ன உணவு தயாரிக்கலாம், சகர் உணவை எங்கே ஆர்டர் செய்வது என்றில்லாமல் அதிகமாக பாவமன்னிப்பு கேட்டு, தொழுகையை அதிகப்படுத்த வேண்டும். பள்ளியில் நோன்பு கஞ்சி வைத்து கொடுக்க ஒரு கஞ்சிக்கு ஏழாயிரம் ரூபாய், அரை கஞ்சிக்கு மூவாயிரத்தி ஐநூறு என கணக்கிட்டு உங்களால் இயன்ற தொகையை அளித்து ரமலானில் நன்மையை தேடிக்கொள்ளுங்கள்” என ஜும்மா உரை இருந்ததாக சொன்னாள்.

கப்பல்காரர்களுக்கு நோன்பு மிக கடினம். டெக்கில் அதிகாரிகளாக பணிபுரிபவர்களுக்கு பிரச்னை இல்லை. டெக் பணியாளர் என்றால் கடும் கோடையில் இயலாது. இயந்திர பணியாளர்களுக்கு நோன்பு வைப்பது மிக இயலாதது என்பேன்.

இயந்திரஅறையின் கடும் வெப்பம், மாறிக்கொண்டேயிருக்கும் கப்பலின் கடிகாரம் காரணமாக இயந்திர பணியாளர்கள் நோன்பு வைப்பது சிரமம்.

நான் இப்போது டெக்கில் காஸ் பிட்டராக இருக்கிறேன். அதிக உடல் உழைப்பு இல்லை. துறைமுகங்களில் இருக்கும்போது 6 on 6 off பன்னிரெண்டு மணி நேர பணியும் கொஞ்சம் அதிகமாக படிக்கட்டுகளில் ஏறி, இறக்கி டெக்கில் நடக்கவும் செய்யவேண்டும். கப்பல் பயணத்தில் இருக்கும்போது அதிக சிரமம் இல்லை.

உத்தர பிரேதேசத்தை சார்ந்த டெக் பணியாளர் இர்பானும் நானும் நாளை முதல் நோன்பு வைக்கிறோம். கப்பலின் சமையல்காரர் நேற்றே கேட்டார். நோன்பு வைப்பதற்கு உங்களுக்கு எது தேவையென்றாலும் கேளுங்கள் தருகிறேன் என்றார். அவரே இப்தாரக்கு (நோன்பு திறக்க) பேரீத்தம்பழமும் தந்தார்.

2 மார்ச் ஞாயிற்றுக்கிழமை உலகெங்கிலும் ரமலான் துவங்குகிறது.

இன்று மாலை இரவுணவுக்குப்பின் அதிகாலை சகர் உணவுக்கு சாதம் வடித்து, கொஞ்சம் பருப்புகுழம்பும் செய்து வைத்தேன். நாளை காலை நான்கு மணிக்கு உண்டு முதல் நோன்பை (இன்ஷா அல்லாஹ்) நோற்க இருக்கிறோம்.

நாஞ்சில் ஹமீது.

01 march 2025.

கப்பல்காரன் டைரி யாருக்காக?

கப்பலுக்கு வந்தது முதல் வாசகர்கள் “கப்பல்காரன் டைரியை படிக்க காத்திருக்கிறோம், தாருங்கள்” என்றார்கள். விரும்பி வாசிப்பவர்கள் இருந்தும் எழுவதில் நான்தான் தாமதமாகிவிட்டேன்.

 இம்முறை விஷ்ணுபுரம் விழாவில் சந்தித்த கலைவாணி “கப்பல்காரன் நாட்குறிப்புகளை முழுமையாக வாசித்து நானும் இப்ப ஒரு கப்பல்காரன் ஆகி விட்டேன்” என்றாள். இப்படி கப்பல்காரன் டைரியை வாசிக்கும் சிலரை ஒவ்வொரு ஆண்டும் சந்திக்கிறேன்.

 கப்பல் காரன் டைரி யாருக்காக எழுதுகிறேன்? முதன்மையாக எனக்குதான். சன்னி ஜாய் நாட்குறிப்புகள் எழுதும்போது கப்பல் பணியில் இணைந்து பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆகியிருந்தது. ஆனாலும் அந்த நாட்குறிப்புகளை எழுதும் நாட்களில்தான் நான் கற்றது அதிகம் என்பேன்.

எழுத, எழுத நான் ரிலாக்ஸ் ஆவது மட்டுமில்லாமல் நிறையவே கற்றுகொள்கிறேன். இம்முறை கப்பலில் சேரும்முன் தீயணைக்கும் பயிற்சி வகுப்புக்காக பாண்டிச்சேரியில் உள்ள ஒரு மரைன் கல்லூரிக்கு சென்றிருந்தேன். ஒரு முழுநாள் வகுப்பு (ஜனவரி 6, 2025) அங்கு நடந்த செய்முறை வகுப்பில் மூன்று கேள்விகளுக்கு தொடர்ந்து நான் பதில் சொன்னேன். அந்த ஆசிரியர் “நீங்கள் யார்? எப்படி எல்லா கேள்விகளுக்கும் விடைதெரிகிறது?” எனக் கேட்டார். சிரித்தேன். பின்னர் யோசித்தபோது விடை கிட்டியது “நான் எழுதும் கப்பல் காரன் டைரிதான்”. அவரிடம் பின்னர் சொன்னேன். “ஸார் கோவிட் டைம்ல பதினோரு மாசம் ஒரு கப்பல்ல இருந்தேன் அத தினசரி நாட்குறிப்புகளா உள்ளத உள்ளபடி எழுதுனேன் அதான்” என்றேன்.

நிறைய நினைவில் இருக்கிறது. தொடர்ந்து கற்றுகொண்டே இருக்கிறேன். தவறான தகவல்களை தந்துவிட இயலாது. அதனால் கொஞ்சம் மெனக்கடல். அதைவிட எழுதுவது ஒரு அக மகிழ்வை தருகிறது. அவ்வப்போது  உள்ள சோம்பல்களை களைந்தால் தினமும் ஒரு கட்டுரை சாத்தியம்தான்.

முந்தைய கட்டுரையின் தொடர்ச்சி...

 இந்திய பெருங்கடலில் மூன்று தினம் கப்பலை நிறுத்தியபின் புறப்பட்டோம் கத்தாரை நோக்கி. மெசெய்த் (Mesaieed) துறைமுகத்தில் 46,000 மெட்ரிக் டன் propene(c3) திரவத்தை நிரப்பவேண்டும். கப்பல் அமெரிக்காவிலிருந்து டிசம்பர் நான்காம் தேதி இரு தொட்டிகளில் பீயுட்டேன்(c4) திரவமும் இரு தொட்டிகளில் ப்ரோப்பேன்(c3) திரவமும் நிரப்பிக்கொண்டு வந்ததை தஞ்சுங்க் செக்காங்கில் கொடுத்தபின், ஒரு சரக்குத்தொட்டியில் முந்நூறு டன் பீயுட்டேனும் மற்றொரு தொட்டியில் முந்நூறு டன் ப்ரோப்பெனும் வைத்திருந்தோம். இதை கூலண்ட் என்போம்.

 

துறைமுகத்தில் சரக்கு நிரப்பும்முன் சரக்குத் தொட்டிகள் (cargo tanks) திரவத்தின் வெப்பநிலையை ஒட்டி இருக்கவேண்டும். இதற்காக கப்பலில் சரக்கு இறக்கியபின் கொஞ்சம் கூலண்ட் (coolant) வைத்திருக்க வேண்டும். தொட்டிகளை குளிர்விப்பதற்காக.

  

கத்தாரின் மெசெய்த் துறைமுகத்தில் ப்ரோப்பேன் மட்டும் நிரப்பவேண்டும் என சரக்கை கையாளும் நிறுவனம் பணித்தது. அதற்காக சரக்குத் தொட்டிகளை மைனஸ் நாற்பதியொரு ‍(-41) டிகிரிக்கு தயார் செய்ய வேண்டும். இரு தொட்டியில் இருக்கும் பீயுட்டேன்(3degree) திரவத்தை வெளியேற்றி, நான்கு தொட்டிகளையும் ப்ரோப்பேன் திரவம் நிறைக்கும் விதத்தில் கொண்டு வரவேண்டும்.

 

இருக்கும் முந்நூறு டன் பீயுட்டேனை காற்றில் விடவேண்டும். இது கொஞ்சம் சிக்கலான பணி. மிகவும் ஆபத்தானதும் கூட. ஒரு தீப்பொறி போதும் பற்றி கொண்டு எரிந்து சில நிமிடங்களில் சாம்பலாகிவிடும் முழு கப்பலும்.

எங்கள் நிறுவன கப்பலொன்றில் கடந்த மாதம் இதேபோல் வாயுவை வெளியேறும்போது தீ பற்றிகொண்டதால், எங்களுக்கு பாதுகாப்பு முறைகளை முழுமையாக கையாளச் சொல்லி குலாலம்பூர் அலுவலகம் விவரித்தது. நாங்கள் செய்யப் போகும் இந்த பீயுட்டேன் வாயு வெளியேற்றும் பணியை (venting operation) விவாதித்து அறிக்கை சமர்பிக்க சொன்னது பணியை தொடங்கும் முன்பு. 

 

திட்ட வரைவை படங்களுடன் காப்டன்  மின்னஞ்சல் செய்தார். மேலும் சில பாதுகாப்பு முறைகளை சொல்லி பதில் கடிதம் வந்தது. தொலைபேசியிலும் காப்டனிடம் தொடர்ந்து உரையாடிக் கொண்டிருந்தது குலாலம்பூர் அலுவலகம்.

 

திட்டம் இதுதான். பீயுட்டேன் இருக்கும் இரு தொட்டிகளையும் வாயுவாக மாற்றவேண்டும். அந்த தொட்டிகளின் அழுத்தத்தை அதிகரித்து குழாய்கள் வழியாக வெளியேற்ற வேண்டும். சரக்கு தொட்டிகளில் இருக்கும் திரவம் ஆவியாகும் போது தொட்டியின் அழுத்தமும் அதிகரிக்கும். அப்போது அந்த வாயுவை கம்ப்றசர் மூலம் மேலும் வெப்பமாக்கி விரிவடையைச் செய்து பின்னர் குளிர்வித்து திரவமாக மாற்றி சரக்கு தொட்டிக்குள் செலுத்துவோம். சரக்கு தொட்டியின் அழுத்தம், வெப்பத்தை இப்படி சீராக வைக்க நீண்ட பயணத்தில் கம்ப்றசரை இயக்குவோம்.

இப்போது தொட்டியில் மூன்று டிகிரியில் இருக்கும் திரவத்தை ஆவியாக மாற்றி, அதை வெளியேற்றி அதனுள் ப்ரோப்பேன் திரவத்தை (coolant) செலுத்தி மைனஸ் நாற்பதியொரு டிகிரிக்கு சரக்கு தொட்டியை குளிர வைக்கவேண்டும் கத்தார் செல்லும்முன். ஆறு நாட்களே இருந்தன. கம்ப்றசரை இயக்கி வாயுவை விரிவடைய செய்து குளிர வைக்காமல் எண்பது டிகிரிக்கு மேல் வெப்பத்தில் சூடான வாயுவை (Hot Gas) ஒரு தொட்டிக்குள் செலுத்தினோம். அதற்குள் இருக்கும் திரவம் சூடாகி வாயுவாக மாறி தொட்டியின் அழுத்தம் அதிகரித்ததும் சரக்கு வெளியேறும் குழாயில் பொருத்தப்பட்டு கடல் மட்டத்திலிருந்து இரண்டு மீட்டர் மேல தொங்கவிட்டிருந்த ரப்பர் குழாய் வழியாக வாயுவை வெளியேற்ற தொடங்கினோம். காற்று வீசும் திசையை கணித்து போர்ட் அல்லது ஸ்டார்போர்ட் வழியாக வெளியேற்ற வேண்டும்.

வால்வுகளை மூட,திறக்க நானும்,காஸ் இஞ்சினியரும் ஆறு மணிநேரம் வீதம் முறைவைத்து பணியில் இருந்தோம். கட்டுப்பாட்டு அறையில் முதன்மை அதிகாரியும், காப்டனும், டெக்கில் போசனும், ஓ எஸ் கும்ரானும் ஆறு மணி நேரம் வீதம் முறைவைத்து பணியில் இருந்தோம். குடியிருப்பின் அனைத்து கதவுகளும் அடைக்கப்பட்டு பணியாளர்கள் எவரும் வெளியில் வரக்கூடாது என உத்தரவிடபட்டிருந்தது. கதவுகள் திறந்து மூடும்போது காற்றில் கலந்துள்ள வாயு குடியிருப்புக்குள் புகுந்து தீ பற்றிக்கொள்ளும் வாய்ப்பு அதிகம். இருபது மணிநேரம் சூடான பீயுட்டேன் வாயுவை செலுத்தி அழுத்தத்தை அதிகரித்தி வெளியேற்றி கொண்டே இருந்தோம். தொட்டியின் வெப்பம் இருபத்தியைந்து டிகிரிக்கு வரும் வரை செய்துவிட்டால் முழுமையாக பீயுட்டேன் வெளியேறிவிடும். பின்பு ப்ரோப்பேன் வாயுவை பீயுட்டேன் இருந்த தொட்டிக்குள் சரக்கு நிறைக்கும் குழாய் வழியாக செலுத்த தொடங்கினோம். எடை மிகுந்த ப்ரோப்பேன் வாயு, எடை குறைந்த பீயுட்டேனை மேலிருந்து அழுத்தி சரக்கு வெளியேறும் குழாய் வழியாக வெளியே தள்ளியது. அந்த சரக்கு தொட்டி முழுமையாக ப்ரோப்பேன் வாயுவாக மாறும் வரை கவனித்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். பீயுட்டேன் முழுமையாக வெளியேறி ப்ரோப்பேன் திரவும் நிரம்பியதை உறுதி செய்ய காஸ் மீட்டர் உதவி கொண்டு அதை அளவிட்டோம். ஒரு கட்டத்தில் பீயுட்டேன் வெளியேறி ப்ரோப்பேன் வாயு நிரம்பியதும், வேறு கம்ப்ரசரை இயக்கி அந்த தொட்டியில் உள்ள வாயுவை குளிர்விக்க தொடங்கினோம். சரக்கு தொட்டியின் வெப்பம் இருபத்தியைந்து பாகையும், அழுத்தம் முப்பத்திமூன்று kpa ஆகவும் இருந்தது.  அதை மைனஸ் நாற்பத்தியொரு டிகிரிக்கு கொண்டு வரவேண்டும். 

ஒரு தொட்டியின் பீயுட்டேன் வெளியேறி முடிந்ததும். மற்றுமொரு தொட்டியின் பீயுட்டேன் திரவத்தை கம்ப்றசர் மூலம் சூடான வாயுவை செலுத்தி அழுத்தத்தை அதிகரிக்க செய்தோம். அதற்கு இருபது மணிநேரம் ஆகுமென்பதால் எங்களுக்கு ஓய்வும், தூக்கமும் கிடைத்தது. வாயு வெளியேற்றும்  நிலைக்கு சரக்கு தொட்டியின் அழுத்தம் உயர்ந்ததும் முன்பு போலவே இந்த தொட்டியையும் தயார் செய்தோம். மீண்டும் ஒரு முழுநாள் பணி. எல்லாம் மிக பாதுகாப்பாக முடிந்தது. நான்கு சரக்கு தொட்டிகளையும் ப்ரோபேன் நிறைக்கும் வகையில் குளிர்விக்க தொடங்கினோம்.

வரும் வழியில் என் வீட்டிலிருந்து நூறு மைல் தொலைவில் கப்பல் வந்தது. வீட்டிற்கு அருகில் செல்கிறோம் எனும் உணர்வு மட்டும்தான். கொஞ்சம் வெப்பம் அதிகரித்து காராச்சி தாண்டுகையில் குறைந்து கத்தாரை நெருங்கும்போது பதினாறு பாகையாக இருந்தது. 29 ஆம் தேதியே போய் சேர்ந்துவிட்டோம். ஆகவே நங்கூரம் பாய்ச்சி காத்திருந்தோம் துறைமுக அழைபிற்காக. சரக்கு தொட்டிகளின் வெப்பம் மைனஸ் 40 டிகிரியை எட்டியிருந்தது.

   

கத்தாரில் ரஸ் ல பான் எனும் துறைமுகத்திற்கு பலமுறை வந்துள்ளேன். கடைசியாக 2018 ஆம் ஆண்டு வந்தது. ஆறு ஆடுகளுக்கு பின் வருகிறேன் இந்த துறைமுகத்திற்கு முதன்முறையாக. எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் வாசகர் எங்கள் சுக்கிரி குழும நண்பர் மூர்த்தி ரஸ் ல பான் LNG டெர்மினலில் இருக்கிறார். குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன். அண்ணா வெளியில் வர முடியுமா எனக்கேட்டார். மாமா மகன் ஹக்கீம்  தோகாவில் இருக்கிறான். “மச்சான் பாஸ் கிடைக்குமே, வெளில வா” என்றான்.

அமெரிக்காவில் கப்பலில் நடந்த ஆய்வில் தேறவில்லை. அதனால் இங்கே மீண்டும் ஆய்வாளர் வருகிறார். அதற்க்கான பயிற்சி வகுப்புகள் தினமும் நடந்தது. முழு கப்பலையும் ஆய்வுக்கு தயார் செய்யும்பொருட்டு அனைவரும் கடுமையாக உழைத்து பணியை முடித்தோம். மெசெய்த் துறைமுகப்பில் ஷோர் லீவ் இல்லை. யாரும் வெளியே போக முடியாது. சரக்கு நிறைக்க கத்தாரில் காத்திருக்கிறோம்.

நாஞ்சில் ஹமீது.

பணியில் இணைந்தேன். (தஞ்சுங்க் செக்காங் Tanjung)

விடுதியை சுற்றி 

 மும்பையில் விமானம் ஏறும் முன் lounche இல் சென்று சாப்பிட்டு வந்தேன்.இருபது ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக சர்வதேச பிளாட்டினம் டெபிட் கார்டு வைத்திருந்தும் விமானநிலைய லௌஞ்சில் உபயோகித்ததே இல்லை. கடந்த டிசம்பரில் மும்பை சென்றுவிட்டு வரும்போது பெங்களூர் விமான நிலையத்தில் ஆறு மணிநேர காத்திருப்பு. நண்பர் சங்கர் நாரயணன் “ஸார் டெபிட் கார்டு ஏதாவது இருக்கா, அத யூஸ் பண்ணி லௌஞ்சில்  போய் இருந்து சாப்பிட்டு டைம் பாஸ் பண்ணுங்க” என்றார்.

  சர்வதேச டெபிட் கார்டை நான் கையில் வைத்திருப்பதே இல்லை. இம்முறை அதை கொண்டு வந்ததால் முதல் முறையாக சங்கர் உதவியால் உபயோகித்தேன். லௌஞ்சில் பெரும்கூட்டம் குடி பிரியர்களே அதிகம். 

    ஜகார்தாவில் இறங்கும்போதே நல்ல பசி கார் புறப்பட்டதும். ஹோட்டலுக்கு அழைத்துச்செல்கிறோம் இரண்டு மணிநேரம் ஆகும் என்றார்.பசிக்கு முதலில் உணவு வாங்கிக்கொடு என்றோம். முகவரிடம் பேசிவிட்டு வழியில் சாப்பிட்டுவிட்டு போகலாம் என்றார்.

     ஜகார்த்தா-தஞ்சுங் செகாங் (tanjung sekong) நல்ல தரமான சாலை மழை நின்று சாலை போக்குவரத்து நெரிசல் இல்லாததால் ஒருமணிநேரம் பத்து நிமிடத்தில் நாங்கள் தங்கும் விடுதிக்கே போய்விட்டோம்.காரின் முன் இருக்கையில் அமர்ந்து நன்றாக தூங்கி விட்டேன்.

   சிங்கப்பூர்,மும்பை போன்ற இட நெருக்கடியான இடங்களில் வானுயர்ந்த கட்டிடங்களில் அறை தருவார்கள். இந்த விடுதி அமெரிக்காவின் குடியிருப்புகளை நினைவுபடுத்தியது. அடுக்குமாடி  கட்டிடமே இல்லை. மரங்கள் சூழ்ந்த வனத்துக்குள்,தரைதளத்தில் தொகுப்பு வீடுகள் போல் பத்து அறைகள் கொண்ட கட்டிடங்கள் ஒவ்வொன்றுக்கும் தனித்தனி பெயர்கள்.

   விடுதியின் வரவேற்பறையும்,உணவுவிடுதியும் தனிக்கட்டிடம். அறைச்சாவியை வாங்கிவிட்டு சுடு நீரில் குளித்து,உடை மாற்றி உள்ளேயே பள்ளிவாசல் பெயர் பலகையை கண்டிருந்ததால் அங்கு செல்லும் வழியை விசாரித்தபோது பேட்டரி காரில் கொண்டு விட்டார்கள்.

மற்றவர்களும் தயாராகி வந்ததும் இரவுணவுக்கு சென்றோம். பின்னர் விடுதிக்கு வெளியே ஒரு நடை சென்றோம்.வழக்கமாக நான் நள்ளிரவு செல்லும் நடையை யோசிக்கவே இல்லை.

 இரு இரவுகள் நல்ல தூக்கம் இல்லாததால் பத்து மணிக்கு படுத்ததும் நல்லுறக்கம் அதிகாலை அறைக்குள் வெளிச்சம் வந்தபோதுதான் விழித்தேன். வழக்கமாக குளித்து அறையிலேயே தொழுதபின் சதாசிவ் அழைத்தார். “காலை உணவுக்கு செல்லலாம் என.

   ஏழு மணிக்கு உணவு கூடத்தில் இருக்கும்போது எங்களை அழைத்துசெல்ல காருடன் ட்ரைவர் வந்துவிட்டார். உணவுகூடத்தின் அருகிலேயே நீச்சல்குளமும்,கோல்ப் மைதானமும் இருந்தது. ஓட்டுனர் இரு மணிநேரம் தாமதமாக வந்திருந்தால் விடுதியின் உள்ளேயே ஒரு நடை போய் வந்திருக்கலாம். அடர் காட்டுக்குள்இருக்கும் அனுபவத்தை இழந்த உணர்வு.

  பைகளுடன் காரில் ஏறினோம் இலங்கையின் மூன்றாம் இஞ்சினியர் நள்ளிரவு ஒரு மணிக்கு அறைக்கு வந்ததாக சொன்னார். முதன்மை அதிகாரியை இரவில் காணவேயில்லை. தஞ்சுங்க் செக்காங் துறைமுகப்பிற்கு அருகிலுள்ள சிறுபடகுகள் அணைந்திருந்த பகுதியை அடைந்தோம். கப்பலில் ஆய்வு செய்வதற்காக மலேசிய ஆய்வாளர் ஒருவரும் வந்திருந்தார். 

 அனைவரின் பயணபைகளை ஏற்றிவிட்டு சற்று தொலைவில் (ஐந்து நிமிட பயணம்) நின்றுகொண்டிருந்த ஒரு பெரிய படகுக்கு பைகளுடன் மாறினோம்.அங்கிருந்து இருபது நிமிட தொலைவில் நின்றுகொண்டிருந்த என் எஸ் ப்ரண்டியர் கப்பலுடன் படகு அருகணைந்தது. கப்பலை கட்டியிருந்த இந்த துறைமுகப்பில் ப்ரேக் வாட்டர் எனப்படும் கடலையை தடுக்கும் தடுப்புச்சுவர்கள் இல்லாததால் VLGC(very large gas carrier) வகையை சார்ந்த பெரிய கப்பலான என் எஸ் ப்ரண்டியர் ஆடிக்கொண்டே தான் இர்ருந்தது.

  பெரிய அலைகளில் தத்தளிக்கும் சிறு படகிலிருந்து ஏணி வழியாக தாவி ஏறுவது கர்ணம் தப்பினால் மரணம் தான். அனைவரும் சாமர்த்தியாமாக  துள்ளி குதித்து கப்லுக்குள் சென்று சேர்ந்தோம். பிஸ்மில்லாஹ் என கால் பதித்து அடுத்த ஏழு மாதத்திற்கான வீட்டுக்குள் பத்திரமாக குடி புகுந்தோம்.

  அமெரிக்காவிலிருந்து ஏற்றி வந்த ப்ரோப்பேன்(proprne C3),பியூட்டேன் C 4(butene)திரவங்கள்  குழாய்கள் மூலம் கரையிலிருந்த சரக்கு தொட்டிகளுக்கு சீராக போய்க்கொண்டிருந்தது. சரக்கு இறக்கும் பணி முழுமையாக முடிந்த பின்னரே ஊருக்கு செல்பவர்கள் புறப்படும்படி விமான சீட்டு முன்பதிவு செய்யப்பட்டிருந்தது. உபரியாக இருந்த அறைகளை எங்களுக்கு தந்தார்கள்.

எனக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்த அறையில் கழிப்பறை வேலை செய்யாததால்.ராஜேசுடன் கப்பலின் மருத்துவமனையை பகிர்ந்துகொண்டோம்.இரவில் தூங்க மட்டும் அறைக்கு சென்றேன். குளிக்கவும்,கழிப்பறைக்கு மட்டுமே ஆஸ்பத்திரி. எனக்கு காலை ஆறு மணி முதல் பன்னிரண்டு மணிவரையும் மாலை ஆறு முதல் பன்னிரண்டு வரையும் பணி. 

 நான் விடுவிக்கும் சஜீத் கான் கல்கத்தாவை சார்ந்தவர் இதே நிறுவனத்தில் பல ஆண்டுகளாக பணி செய்கிறார். Handing Over நோட்ஸ் மட்டுமே தந்தார். முக்கியமாக காட்டி தர வேண்டிய எதையும் சொல்லிதரவில்லை நான் ஒன்றரை ஆண்டுகளுக்குமுன் இதே கப்பலில் பணிபுரிந்துள்ளேன் என்பதும் ஒரு காரணம். அடுத்த ஏழு முதல் எட்டு மாதங்கள் இங்கே தான் இருக்க வேண்டும் பார்த்துக்கொள்ளலாம் என அவரிடம் எதுவும் கேட்டுக்கொள்ளவில்லை.ஊருக்கு செல்லும் உற்சாகத்தில் இருக்கும் கப்பல் காரனின் உளஎழுச்சியை நான் அறிவேன்.

   

  பதினைந்தாம் தேதி இரவு பத்து மணிக்குமேல் சரக்கு இறக்கும் பணி முடிந்து. டெர்மினல் அதிகாரிகள் கப்பலுக்கு வந்து கணக்குகள் பார்த்து ஆவணங்கள் பரிமாறபட்டபின் கப்பல் புறப்பட தயாராகியது.சீக்கிரம் கப்பலின் கயிறுகளை அவிழ்த்துவிட்டு சென்றுவிடவேண்டும் என காப்டன் முனைப்பு காட்டினார்.

  சரக்கு இறக்கும் பணி முடிவதற்கு இரண்டு மணிநேரம் முன்பு கப்பலை கட்டியிருந்த கயிறுகளில் (முன்பும்,பின்பும் 8 வீதம்) ஒன்று அறுந்துவிட்டது. கடுமையான கடலைதான் காரணம். கயிறு அறுந்து தெறித்தபோது அருகில் யாருமில்லாதாதால் பெரும் விபத்து தவிர்க்கப்பட்டது.கயிறு அறுந்து விசையுடன் வந்து மோதி கப்பல் காரர்கள் உயிரிழந்த சம்பவங்கள் உண்டு.

  கயிறுஅறுந்துவிடும் என்பதால் காப்டன்  இருதினங்கள் தூங்காமல் இருந்ததாக சொன்னார். நான் எண்ணிக்கொண்டேன் கயிறு எப்போது அறும் என காத்திருந்தது மட்டுமல்லாமல் தொடர்ந்து இந்த பிரபஞ்சத்திற்கு செய்தி அனுப்பியது அவர்தான் அவர் எண்ணப்படி எல்லாம் நடந்தது.

     அதிகாலை மூன்றுமணிக்கு ஊருக்கு செல்லும் ஆறுபேரும் புறப்பட்டு சென்றார்கள். பதினாறாம் தேதி அதிகாலை ஆறு  மணிக்கு கப்பல் கரையிலிருந்து விலகி சற்று தள்ளி நங்கூரம் பாய்ச்சி நிறுத்தப்பட்டது. பத்துமணிக்கு மேல் கப்பலுக்கு எரி எண்ணெய் தரும் சிறு கப்பல் Kenlana kumbala எனும் கப்பல் அருகணைந்து எண்ணெய் தர ஆரம்பித்தது.மொத்தம் ஆயிரத்தி நானூற்றியைம்பது (1450m3) மெட்ரிக் டன் எண்ணெய் எங்களுக்கு தரவேண்டும். இரவு பத்துமணிக்கு ஆயிரம் மெட்ரிக்டன் எண்ணெய் தந்தபின் அந்த கப்பல் விலகி சென்றது. அதன் கொள்ளளவு அவ்வளவுதான் (1 டன் ஆயிரம் லிட்டர்).

  மதியம் பணியிலிருந்த ராஜேசை உணவுண்ண விடுவித்தேன்,இயந்திர அறையில் வேறு பணியிருந்ததால் அவர் சென்றுவிட்டார். இரவு சிறு கப்பலை விடுவித்தபின் நான் அறைக்கு சென்று தூங்கிவிட்டேன். அடுத்த கப்பல் வரும்போது வேறு டீம் வருவார்கள் என முதன்மை இஞ்சினியர் சொன்னார். 

 மீதியுள்ள நானூற்றியைம்பது டன் எண்ணையை தரும் கப்பல் இரவு பதினோரு மணிக்கு(PT trans indo pratama) அருகனைந்துள்ளது.குழாய் பொருத்தி,எண்ணெய் நிரப்பி,கணக்குகள் பார்த்து,கப்பல் விலக அதிகபட்சம் ஆறு மணிநேரம் ஆகும் நானூற்றி ஐம்பது டன் எண்ணெய் நிரப்ப அதிகாலை ஆறு மணிக்கு நான் விழித்தபோது கப்பல் நங்கூரம் பாய்ச்சிய இடத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தது.பங்கர் முடியவில்லை என தெரிந்ததால் ஏழு மணிக்கு பங்கர் மேனிபோல்ட் அருகில் சென்றேன். ராஜேஷ் மற்றும் மோட்டார் மேன் பணியில் இருந்தார்கள். இருவரையும் விடுவித்தேன் ஐம்பது டன் எண்ணெய் குறைவாக தந்ததாக சொல்லி முதன்மை இஞ்சினியர் பங்கர் பார்ஜ்ஜிடனும,எங்கள் நிறுவனத்துடனும் பேசிக்கொண்டிருந்தார். மீண்டும் வால்வுகள் திறக்கப்பட்டு பம்பை இயக்கி கொஞ்சம் எண்ணெய் தந்தார்கள். ராஜேசும் ,மோட்டார்மேனும் வந்து என்னை போக சொன்னார்கள். மதிய உணவிற்கு பின்பும் கப்பல் நின்றுகொண்டிருந்ததால் மீண்டும் மேனிபோல்ட் போய் பார்த்தேன்.மொத்தம் 1450 டன் வர வேண்டியதில் ஐந்து டன் குறைவாக இருப்பதாக சொல்லி மீண்டும் பேச்சு வார்த்தைகள் தொடர்ந்தது.

      மதியம் இரண்டு மணிக்கு கணக்குகள் சரி செய்யப்பட்டு பங்கர் பார்ஜ் விடுவிக்கபட்டது.மாலை நான்கரை மணிக்கு புறப்பட்டது. கத்தாருக்கு சென்று சரக்கு நிறைக்க வேண்டும்மென உத்தரவு வந்ததால். காப்டன் கப்பலை திருப்பினார் கத்தாரை நோக்கி. கன்னியாகுமரி வழியாக பதினோரு நாள் பயணம் கத்தாருக்கு .

   சரக்கு தரும் டெர்மினல் முப்பத்தி ஒன்றாம் தேதி வந்தால் போதும் என்றதால் இந்திய பெருங்கடலில் பாதுகாப்பான இடத்தில் மூன்று நாட்கள் கப்பலை நிறுத்திவைத்திருந்தோம்.

நாஞ்சில் ஹமீது.

   

 பி கு நாங்கள் எண்ணெய் நிரப்பும்போது டெர்மினலில் அணைந்த வேறொரு கப்பலின் கயிறு ஒரு மணி நேரத்தில் அறுந்து தெறித்தது.

என் எஸ் ப்ரண்டியரை நோக்கி

 

மும்பை இமிகிரேசன்

                             திருவனந்தபுரம் – மும்பைக்கு இரவு எட்டு நாற்பதுக்கு விமானம். 

   பாஸ்கர் அண்ணா “டவுனுக்குள்ள போனா பார்வதிபுரம் தாண்டுக்கு ஒரு மணிக்கூர் ஆயிரும்,கடற்கரை பாதைக்கு போவோம் அப்பதான் ஏழு மணிக்குள்ள போய் சேர முடியும்” என்றார்.

காரில் செல்லும்போதே ஏர் இந்தியா மும்பை விமானத்துக்கு வெப் செக் செய்து கொண்டேன்.மும்பை ஜகார்த்தா வெப் செக் இன் திறக்கவேயில்லை  “சீட் புக் பண்ணியாச்சி ஏழு மணிக்கி நீங்கோ ஏர்போர்ட்ல்ல உட்டா போரும்” என்றேன்.எனது பயணத்திற்கான  Ok to board ஆவணம் இந்தோனேசியாவிலிருந்து வந்ததை மாலை மூன்று மணிக்குதான் அனுப்பித்தந்தார்கள். அதை நகலெடுக்க முடியாததால்  கோவாவிலிருந்து என்னுடன் கப்பலுக்கு வரும் காஸ் இஞ்சினியர் சதாசிவ்விடம் நகலெடுத்து வருமாறு சொன்னேன். மும்பையில்  இமிகிரேஷன் அதிகாரிகள் அதை கேட்பார்கள்.

  சொத்தவிளை,ஈத்தா மொழி,மணவாளகுறிச்சி,பூவார் வழியாக காரை ஓட்டிச்சென்றார். “நீங்கோ எந்த நாட்ல போய் கப்பல் ஏறணும்”

“இந்தோனேசியாக்கு கப்பல் வருது அங்க போய் ஏறணும்,டெர்மினல் டூ”

“இங்க இருந்து நீங்கோ போறது பாம்பேன்னு சொன்னியோ” 

“ஆமா ஏர் இந்தியா பிளைட் இன்டெர்நேசனல் டெர்மினல்ல இருந்து தான் போவும்”

பாஸ்கர் அண்ணா மீண்டும் சொன்னார். “அன்னைக்கி ஒரு ஆள் அப்படிதான் சொல்லி ஏற்போர்ட் மாறி போயிட்டு நம்மள டென்சன் ஆக்கி உட்டுட்டாரு”

திருவனந்தபுரம் விமான நிலையம் போய் சேரும்போது மணி ஏழாகவில்லை. சுனிதாவும்,சல்மானும் விடைபெற்று சென்றனர்.வாயில் காவலரிடம் எனது ஆதார் அட்டையை காண்பித்தேன். “பாஸ்போர்ட்” என்றார். 

“டொமஸ்டிக் பாம்பே பிளைட்டா” என்றேன்.

“அது வேற ஏர்போர்ட்,டெர்மினல் ஒன்னு ஆ இவிடருந்து ஆறு கிலோமீட்டர்”.எனச்சொன்னார் விமான நிலைய பாதுகாப்புபடை காவலர்.

சுனிதாவை போனில் அழைத்தேன்.கார் திரும்பி வந்தது.

பாஸ்கர் அண்ணா “நான் முதல்லே சொன்னமில்லா”. 

இன்னும் நேரமிருக்கு பெயிரலாம் என்றேன். சங்குமுகம் கடற்கரையில் ஞாயிறு மாலை ஓய்வை கழித்த கூட்டம் எதிரில் வந்துகொண்டே இருந்ததால் கடும் போக்குவரத்து நெருக்கடியில் சிக்கி நின்றுகொண்டே இருந்தோம். பின்னர் ஒவ்வொரு அங்குலமாக நகர தொடங்கியது.

 “ஒரு நாளும் இப்டி நடக்காதே?இன்னைக்கி மண்டைக்குள்ளே நிறைய ஓடுதுல்லா அதான் ஏர்போர்ட் மாறி போச்சி” என்றாள் சுனிதா. 

ஏழு நாற்பதுக்கு டெர்மினல் ஒன்றை அடைந்தோம்.பைகளுகுடன் ஓடினேன்.பைகளை எக்ஸ்ரே மிஷனில் சோதனை செய்த பெண் காவலர் “எவிடயா போகுந்து” எனக்கேட்டாள்.  இரண்டு பைகளில் பெரிய பையை திறக்க சொல்லி அதிலிருந்த இன்டெர்நேஷனல் மல்டி சார்ஜர்,இயர் பட்ஸ்,முடிவெட்டும் கருவி,டார்ச் லைட்,மொபைல் போன், போன்றவற்றை சோதனை செய்தபின் மீண்டும் எக்ஸ்ரே மிஷனில் போட்டார்கள். பின்பு கணினியில் என்னை பார்க்க சொல்லி “லெப்ட் கார்னர் ஈ ஸ்பானர்ன்ற தொட்டடுத்து எந்தா,பாட்டரி வல்லதும் உண்டோ”?

எனக்கு அது என்ன வென்று புரியவேயில்லை. இந்த பொருட்களுடன்தான்  கடந்த இருபது ஆண்டுகளாக விமானத்தில் பறக்கிறேன்.மீண்டும் பெட்டியை பிரித்தார்கள் ஷேவிங் கிட் இருக்கும் சிறு பையை திறந்து காட்ட சொன்னார்கள். சந்தேகிக்கும் படியான அனைத்தையும் எடுத்துப்பார்த்துவிட்டு இன்டெர்நேஷனல் மல்டி சார்ஜர்,இயர் பட்ஸ்,முடிவெட்டும் கருவி,டார்ச் லைட்,ஸ்பானர் போன்றவற்றை வெளியே வைத்துவிட்டு பெட்டியை மிஷினில் போட்டார்கள். மணி எட்டை நெருங்கிகொண்டிருந்தது.

  பாதி பொருட்களுடன் வெளிவந்த பெட்டியில் திருப்தியடைந்தார்கள்.  “பாம்பே போயிட்டு அவிடருந்து வேற பிளைட் கேறும்போ பிரஸ்னம் ஆவும்,இவிடே நோக்குந்தது நல்லதா” என்றபின்  வெளியிலிருந்த பொருட்களை பெட்டியில் அடைத்து மீண்டும் எக்ஸ்ரே மிஷினுக்குள் செலுத்தி வெளிவந்தபின்  Bag checked முத்திரை பதித்து என்னை அனுமதித்தார்கள் .

   மும்பை செல்லும் ஏர் இந்தியா கவுண்டரில் கடைசிஆளாக போய் நின்றேன். உங்க டிக்கெட் அப்கிரேட் ஆயிருக்கு 4c  உங்கள் இருக்கை என அட்டையை கையில் தந்தாள். கைப்பையுடன் பாதுகாப்பு சோதனையில் இடுப்பு பெல்ட்டை கழற்றி போடும்போது ஷாகுல் ஹமீது சுல்தான் விரைந்து வந்து விமானத்தில் ஏற சொல்லி அறிவித்ததை ஒலிபெருக்கியில் கேட்டேன்.சமாதானமாக கழிப்பறை சென்று சிறுநீர் கழித்துவிட்டு விமானத்தில் ஏறிக்கொண்டேன்.

 இருக்கையில் அமர்ந்தபின் கடைசியாக நான் சதாசிவ்விடம் நகலெடுக்க சொன்ன ஆவணத்தை பார்த்தேன். நான் செல்லும் மும்பை- ஜகார்த்தா விமானத்திற்கு பதிலாக தோகா- ஜகார்த்தா என தவாறாக இருந்ததை கண்டேன்.மும்பை அலுவலகத்தை தொடர்புகொண்டு விபரத்தை சொல்லிவிட்டு வாட்சாப்பில் அனுப்பிவைத்தேன்.

 மும்பையில் இறங்கும்போது திருத்தம் செய்த சரியான ஆவணத்தை அனுப்புவதாக பதிலளித்தாள் எங்கள் பயணத்தை ஒருங்கிணைக்கும் அதிகாரி. ஏர் இந்தியா விமானம் சங்குமுகம் கடலுக்கு மேலே பறக்க தொடங்கியது.

  தென்னிந்திய உணவுகளை வழங்கி சிறப்பாக உபசரித்தார்கள் முதல்வகுப்பு பயணிகளை.பத்தரை மணிக்கு மும்பையில் இறங்கியபின் எனது பி எஸ் என் எல் சிம் வேலை செய்யவில்லை. சதாசிவ் கோவாவிலிருந்து வரும் விமானம் பதினோரு மணிக்கு மும்பை வந்து சேரும்.தொடர்புகொள்ள முடியாமல் தவித்தேன். இறுதியாக விமான நிலைய உதவி மையத்தை அணுகினேன்.அரை மணிநேரத்திற்கு இணையம் கிடைத்தது. புதிய ok to board ஆவணம் வந்திருந்தது.அங்கேயே பிரிண்ட் போட்டு வாங்கி கொண்டேன். சதாசிவ்வை அழைத்து நான் இருக்கும் இடத்தை சொன்னேன்.

      இண்டிகோ கவுண்டரில் அதிகாலை மூன்றரை மணிக்கு வரச்சொன்னார்கள். நல்ல சாய்வு நாற்காலி ஒன்றை கண்டு அமர்ந்துகொண்டேன். துயில் கொள்ள இயலாது.அதிகாலை ஆறு இருபதுக்கு  அடுத்த விமானம் ஜகார்த்தாவுக்கு. 

   பயணபைகளை அளித்துவிட்டு,இமிகிரேஷன் வரிசையில் நிற்கும்போது அருகில் நின்றவர்களை கேட்டேன் “ஸீமேன் ஆ” 

“ஆம்  என் எஸ் ப்ரண்டியர்” என்றார்கள். இஞ்சின் பிட்டர் ராஜேஷ் சவுகான் ,மூன்றாம் அதிகாரி ராகுல்.மும்பையிலிருந்து பயணிக்கும் மேலும் இரண்டுபேரை விமானம் ஏறும் முன் கண்டதில் மகிழ்ச்சி. சதாசிவ் முன்னரே போய் விமானம் புறப்படும் கவுண்டர் நாற்பத்தி ஏழின் முன் அமர்ந்திருந்தார்.

 குழுவாக பயணிப்பதில் ஒரு வசதி காத்திருப்புகள் எளிதாக கடந்துவிடும்.அதிகாலை பஜர் தொழுகைக்குப்பின் விமானம் ஏறினோம். அரபு நாடுகளில் பணிபுரியும் புர்கா அணிந்த இஸ்லாமிய பெண்களால் நிரம்பியிருந்தது இருக்கைகள்.இண்டிகோ விமானத்தில் முதல் முறையாக நீண்ட பயணம் பறக்கை வடசேரி மினி பஸ் போன்ற இருக்கை குடிநீர் மட்டும் தருவார்கள் போல யாருக்கும் உணவு வழங்கப்படவில்லை. எங்களுக்கு உணவு இருந்தது இரு துண்டு சாண்ட்விட்ச் மட்டும். சாண்ட்விச்சை பிரித்து உண்ணும் முன் அருகிலிருந்த பெண்ணிடம் கேட்டேன். தயங்காமல் ஒரு துண்டு சான்ட்விட்சை வாங்கி உண்டபின் பலமுறை நன்றி கூறினாள். அபுதாபியில் ஒரு அலுவலகத்தில் பணிபுரியும் அவளின் பெயர் சரி தேவி,தனது தாயின் பெயர் ஸ்ரீ தேவி இந்தியர் என்றார். 

  அரபு நாடுகளில் வீட்டு வேலை செய்யும் பெண்களில் பெரும்பாலோர் இந்தோனேசிய பெண்களே.ஆங்கிலம் அறவே பேசத்தெரியாது.இஸ்லாமிய நாடான இந்தோனேசியாவில் தான் அதிகமான இஸ்லாமியர்கள் வாழ்கிறார்கள்.இந்திய வம்சாவளியினர் இங்கே மிக அதிகம்.

ஜகார்தவில் இறங்கியதும் 

   சாய்ந்தும் அமர முடியாத இருக்கையாதலால் ஏழு மணிநேர பயணம் மிக கடினமாகிவிட்டது.ஜகார்த்தாவில்  இறங்கும்போது பின்மதியம் இரண்டரை மணி. நூற்றி பதிமூன்றாவது முறையாக நான் பயணித்த விமானம் பத்திரமாக தரையிறங்கியது. பெண் பைலட் காயத்திரியின் திறமை தெரிந்தது.இந்தோனேசியா எனது கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தின் பசுமையை நினைவு படுத்தும் நிலம்.ஜாகார்தாவின் பெருமழை வரேவற்றது எங்களை அழைத்துச்செல்ல வேண்டிய முகவர் வரவேயில்லை.

   பலமுறை அழைத்தோம் அருகில் தான் இருக்கிறேன்,வந்துகொண்டிருக்கிறேன் என பதில் வந்தது.மிக தாமதமாக தில்லியிலிருந்து  வேறு வந்த முதன்மை அதிகாரியின் விமானம் இறங்கியது அருகிலுள்ள வேறு டெர்மினலில் அந்த விமானம் தரையிறங்கும் நேரம் நான்கு மணிக்கு அதன் பின்னரே காரில் வந்து எங்களை அழைத்துச்சென்றார்.

நாஞ்சில் ஹமீது.

மீண்டும் என் எஸ் ப்ரண்டியருக்கு

       கப்பல் இந்தோனேசியாவிற்கு ஜனவரி பன்னிரெண்டாம் தேதி வரும் பத்தாம் தேதி வாக்கில் புறப்பட வேண்டும் என சொல்லியிருந்தார்கள். நான் பாண்டியில் fire fighting வகுப்பு முடித்து அங்கிருந்து மாலையில் புறப்பட்டு தாம்பரத்தில் இறங்கினேன். நண்பர் அசோக்கின் இல்லம் சென்று இரவுணவுக்குப்பின் சீக்கிரமே தூங்கி ஏழாம் தேதி காலையில் எட்டரை மணிக்கு தி நகர் பாலாஜி மெடிக்கல் சென்டர் சென்று சேர்ந்தேன்.

   மருத்துவ பரிசோதனை செய்து முடித்து அன்றிரவே ரயிலில் நாகர்கோவில் பயணம்.ஒன்பதாம் தேதி தற்போது குடியிருக்கும் வீட்டை காலி செய்து சாவியை ஒப்படைப்பாதாக உருதியளித்திருந்தாள் சுனிதா. வேறு வாடகைகாரர் வந்துவிட்டதால் சீக்கிரம் காலி செய்து தர வேண்டினார் அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் உரிமையாளர்.

  எட்டாம் தேதி காலை டவுண் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி வீட்டிற்கு வந்து உடனே பொருட்களை ஒதுக்க தொடங்கினேன். நள்ளிரவு ஒரு மணிக்கு மேல் முழு வீடும் காலி செய்து புதிய வீட்டிற்கு சென்று தூங்கும்போது அதிகாலை இரண்டு மணி.

    காலை பத்து மணிக்கு மேல் வீட்டின் சாவியை கேட்டு அழைத்துகொண்டே இருந்தார்கள். சுனிதா சாவியை மாலை நான்கு மணிக்கு தருவதாக சொன்னாள்.சில பொருட்கள் அங்கு இருந்தன.மாலையில் சென்று அவற்றையும் எடுத்துவிட்டு வாட்ச்மேன் கிருஷ்ணன்,துப்புரவு பணியாளர் கண்ணனுக்கு சுனிதா படியும் சில பொருட்களையும் கொடுத்துவிட்டு இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.

   மருத்துவ பரிசோதனை முடிந்ததும் மும்பை அலுவலகம் அனுப்பும் மின்னஞ்சல்களால் மெயில் பாக்ஸ் நிறைந்துவிடும் கேட்கும் ஆவணங்களை அனுப்பிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்.

   எழாம் தேதி இரவு ரயிலில் இருக்கும் போது வந்த ஒரு மின்னஞ்சலை தவிர வேறேதும் வரவில்லை. வழக்கமாக நாலைந்து நாட்களுக்கு முன்பே முக்கிய ஆவணங்கள் பரிமாற்றம் முடிந்து விமான சீட்டு தகவலும் முடிந்துவிடும். தம்பி ஷேக் புருனே யுனிவர்சிட்டியில் பணிசெய்கிறார். விடுமுறை முடிந்து குடும்பத்துடன் புறப்படும் நாள் பத்தாம் தேதி முடிந்தவரை அடுத்த ஒராண்டுக்கான பொருட்களை கொண்டு செல்வார்கள். அவர்களது பயண பைகளை மூன்று ஆண்டுகளாக நான் தான் தயார் செய்து கொடுக்கிறேன். பத்தாம் தேதி அதிகாலை ஷேக் வீட்டிற்கு போய் பொருட்களை அடுக்கி எடை பார்த்து தயார்செய்தோம்.

  காலை பத்துமணிக்கு முன்பே எனது மருத்துவ அறிக்கையை கேட்டு மும்பை அலுவலகம் மெடிக்கல் சென்டருக்கு அனுப்பிய மின்னஞ்சலை கண்டேன். அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் எனக்கு போன் வந்தது. “ஷாகுல் ஒரு உதவி செய் மெடிக்கல் சென்டருக்கு அழைத்து,உடனே ரிப்போட்டை அனுப்பச்சொல்” என.

    எனது மருத்துவ அறிக்கை கிடைக்காததால் தான் இன்னமும் விமான சீட்டு பதிவு செய்யவில்லை என புரிந்தது. நானும் இன்னும் இரு தினங்கள் கிடைத்தால் நல்லது என இருந்தேன்.

    பன்னிரெண்டாம் தேதிக்கு புறப்பாடு உறுதியாகி எனது பணி ஒப்பந்தம் அனுப்பிதந்தார்கள். அதை நகலெடுத்து கையொப்பமிட்டு அனுப்பிவைத்தேன். ஒரு நாள் தான் இருக்கிறது. கப்பலுக்கு கொண்டு செல்லும் பொருட்கள் வாங்க வேண்டியிருந்தது.

   எட்டாம் தேதி இரவே உம்மாவுக்கு உடல் நலமில்லாமல் மருத்துவமனைக்கு போய் வந்தாள். ஆனாலும் மறுநாள் சரியாகாமல் மீண்டும் மருத்துவமனைக்கு சென்று அவசர சிகிச்சை பிரிவில் சேர்த்தார்கள்.எனக்கு வேலைகள் குறையவேயில்லை. 

 பத்தாம் தேதி மாலையில்  தம்பி ஷேக் புறப்படும் முன் சுனிதாவுடன் போய் பார்த்து வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு வந்தேன்.பதினொன்றாம் தேதி இரவுவரை விமான சீட்டு வராததால் பன்னிரெண்டாம் தேதி எனது புறப்பாடு இல்லை என்பதில் கொஞ்சம் அக மகிழ்வாக இருந்தது. பயணம் எப்போது என மின்னஞ்சல் அனுப்பி கேட்டேன். 

  நீ தயாராக இரு கூப்பிடும் போது பெட்டியுடன் விமான ஏற வேண்டும் என பதில் வந்தது. கப்பலில் இருக்கும் லீ மேன் இந்தோனேசியாவில் கப்பல் நங்கூரம் இடுவதா?இல்லை சரக்கை இறக்கியபின் நங்கூரமிடுவதா என்பது இன்னும் உறுதியாகாததால் காப்டன் முடிவெடுக்க முடியாமல் இருக்கிறார் என்றார். 

 தம்பி ஷேக் விமானம் ஏறும் முன் உம்மாவை மருத்துவமனைக்கு சென்று பார்த்துவிட்டு சென்றான். “உம்மாய பாத்தது கொஞ்சம் கஷ்டமாயிட்டு,முகத்துல ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க்,மேலெல்லாம் என்னமெல்லாமோ டியுப் மாட்டிருக்கு என்றான்.

  சனிக்கிழமை மாலை பதினொன்றாம் தேதி என் அலுவலக உதவி மேலாளர் நிகிதா அழைத்து “ஷாகுல் நாளை நள்ளிரவு கத்தார் ஏர்வேஸில் உனக்கு டிக்கெட் பதிவு செய்கிறோம். மற்ற ஆவணங்கள் அனைத்தும் இன்று இரவுக்குள் அனுப்பி வைக்கிறேன்” என்றார்.

  மறுநாள் இரவு பதினோரு மணிக்கெல்லாம் புறப்பட வேண்டும்.பயண பையை தயார் செய்தல் ஆவணங்களை சரி பார்த்து வைத்தல், மினன்ஞ்சலில் வரும் ஆவணங்களில் தேவையானதை நகல் எடுத்தல் என என் பயணத்துக்கு மனதளவில் தயாராகி கொண்டிருந்தேன்.

  உம்மாவை மறுநாள் காலையில் போய் பார்க்க எண்ணியிருந்தேன். என் அக்கா மருத்துவ மனையில் இருந்தாள். மறுநாள் புறப்பட வேண்டும் எனும் தகவல் சொன்னேன். இரவு ஒன்பது மணிக்கு அக்கா அழைத்து “உம்மா உன்ன பாக்கணும்னு  சொன்னா” என்றாள். சுனிதாவுடன் புறப்பட்டு மருத்துவமனைக்கு சென்றேன். 

  அவசர சிகிச்சை பிரிவில் அனுமதியில்லை மறுநாள் வெளிநாடு புறப்படுகிறேன் எனச்சொல்லி அனுமதி கேட்டேன். உம்மா குளிரில் சிறு நடுக்கத்துடன் குளறும் குரலில் பேசினாள். போர்வையால் உம்மாவின் கைகளை போர்த்துவதை பார்த்து செவிலி கம்பளி ஒன்றை கொண்டு வந்து போர்த்தி விட்டாள்.

   மருத்துவ மனையிலிருந்து வெளியே வரும்போது நிகிதாவின் மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. மாமா மகன் ஷேக் பத்து மணிக்கு மேல் தான் கடையை பூட்டுவேன் எனச்சொன்னான். நகலெடுக்கும் ஆவணங்கள் அனுப்பிவிட்டு. வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில் நகல்களை வாங்கிகொண்டு சென்றோம்.

      முதலில் ஆவணங்களை சரிபார்த்து அடுக்கினேன்.நள்ளிரவு பன்னிரெண்டு மணிக்குமேல் டிக்கெட்டை பார்த்து வைப்போம் என தோன்றியதால் நிகிதாவின் மின்னஞ்சலை திறந்தபோது எனது விமான சீட்டு மாறியிருந்தது. தோஹா கத்தாருக்கு பதிலாக மும்பை வழியாக ஜகார்தாவுக்கு விமான சீட்டு பதிவு செய்யபட்டிருந்தது.

    நான் பன்னிரெண்டாம் தேதி மாலை நான்கு மணிக்கே வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டாக வேண்டும். ஆவணங்கள் சரிபார்த்து விட்டு தூங்க வேண்டும் காலையில் பயணப்பையை  தயார் செய்ய வேண்டும் என எண்ணியிருந்தேன். வேறு வழியே இல்லை கப்பலுக்கு கொண்டு புதிய வீட்டில் பொருட்கள் எங்கும் சிதறி கிடந்தது. வழக்கமாக பொருட்களை அடுக்கும்போது சுனிதா “நகம் வெட்டி எடுத்தாச்சா,பல்லு தேய்க்கபிரஸ்,குளிருக்கு சுண்டுல போட லிப் பாம்,ஊசி,நூல் ஓறுமையா எடுங்கோ சாறே”என்பாள். 

  வீட்டில் சிதறி கிடந்த பொருட்களுக்கு நடுவே என் பொருட்களில் பாதி கிடைக்கவேயில்லை. நல்ல தூக்கத்தில் இருந்த சுனிதா “என்னத்த குடஞ்சிட்டு கிடக்குதியோ,ஓறங்கலியா என உளறினாள். அறையின் விளக்கை அணைத்து விட்டு டார்ச் லைட் வெளிச்சத்தில் என் பொருட்களை தேடினேன்.பலதும் கிடைக்கவேயில்லை. எரிச்சல்தான்  மிஞ்சியது படுத்து கண்மூடினேன்.எண்ணங்கள் ஒன்றன்பின்  ஒன்றாக தொட்டு தொட்டு காட்சிகளாக மாறினச.

 ஐ சி யூவில் இருக்கும் உம்மா குளறும் குரலில் பேசியது,மாலையில் உறவினர் பீர் முகம்மது அண்ணனின் மகன் அசாருதீன் திருமணத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என இருந்தேன்.காலையிலேயே போய்வர வேண்டும்,போத்தீஸில் போய் கப்பலுக்கான பொருட்கள் வாங்குதல் என.தூங்காமலே நான்கு மணிக்கு விழித்துகொண்டேன். எனது துணிகளை துவைத்து குளித்து அதிகாலை தொழுகைக்கு பள்ளி வாசல் போய் வந்தேன். சுனிதா தொழுகை பாயில் இருந்தாள். “கப்பலுக்கு போணுமின்னா நமக்கு உறக்கமே வராதே” என்றாள்.

   கிடைக்காத பொருட்களை எடுத்து தந்தாள்.வீட்டில் நான் செய்து கொடுக்க வேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருந்தது. இனி என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது நீயே பார்த்துக்கொள் என நேற்றிரவே சொல்லியிருந்தேன்.இரவில் நான் பொருத்திய காஸ் அடுப்பில் புதிதாய் தோசை சுட்டு தந்தாள் .காலை உணவுக்குப்பின். கொஞ்சம் தூங்குகிறேன் என படுத்துக்கொண்டேன்.இருமுறை அறைக்கதவை திறந்து நான் தூங்குவதை பார்த்துச்சென்றாள் சுனிதா.

    ஒன்பதரை மணிக்கே தயாராகி வாங்க வேண்டிய பொருட்களை குறித்துக்கொண்டு புறப்பட்டேன். “பன்னிரண்டு மணிக்கு வருவேன் தயாராக இரு கல்யாண வீட்டுக்கு போணும்” என கிளம்பிசென்றேன். செட்டிகுளம் தாண்டி மறைந்த எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமியின் இல்லம் அருகில் செல்லும்போது மருத்துவமனையில் உம்மாவின் காட்சி கண் முன்னால் ஓடியது. 

   போத்தீஸ் துணிக்கடையில் இரு பனியன்கள்,வாங்கியபின்,கீழ் தளத்தில் வாங்கிய பொருட்களுக்கு பில் போட சொல்லிவிட்டு மருத்துவமனைக்கு விரைந்தேன். “பெரிய டாக்டர் ரௌண்ட்ஸ் வார நேரம்,இப்ப உள்ள உட முடியாது” என்றார் காவலர். நேற்றிரவு இருந்த காவலர் மாறி வேறு காவலர் பணியில் இருந்தார். நேற்று சொன்னதையே மீண்டும் சொன்னேன். “சாயங்காலம் வெளிநாட்டுக்கு போறேன்,ஆறாம் நம்பர்ல இருக்க பேசண்ட் பீமாக்க மோனாக்கும் நான்”.

 “எனக்கு எல்லாம் மனசிலாவும், கொஞ்சம்  நில்லுங்கோ, நான் விளிக்கேன்” என்றார். சிறிது நேரத்திற்கு பின் உள்ளே அனுமதித்தார்.உம்மா படுக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தாள். “ஆராக்கும்” என செவிலி கேட்டாள்.

“எனக்க மொவன்” உம்மாவின் குரலும்,முகமும் சற்று தேறியிருந்தது. உம்மா சாயா வாங்கி கேட்டாள். நர்ஸ் கஞ்சி தண்ணி குடுக்கணும்,ஒரு பாக்கெட் தயிரும் வேங்கி தாங்க என்றாள். 

 அவற்றை வாங்கி கொண்டு போனபோது. “வெளிய நில்லுங்க பெரிய டாக்டர் இப்ப வருவாரு,அப்ப விளிப்போம் டாக்டர்ட்ட பேசுலாம்” என்றாள் நர்ஸ்.

மூத்த மருத்துவர்,இளம் மருத்துவர் ஐவர் சூழ நோயாளிகளை பார்த்து விவாதித்துகொண்டு வந்தனர்.மருத்துவர் என்னிடம் “மகனா நீங்க,அவங்களுக்கு என்னனு கண்டுபிடிச்சாச்சி,ஆண்டிபயாட்டிக் போட்டுருக்கு,லங்ஸ் டாக்டர் சாயங்காலம் பார்ப்பார். அம்மாவுக்கு இனிமேல் வீட்டுல செய்த ஈஸி டைஜஸ்ட் புட் தான் சாப்பிடணும்,கடையில் வாங்கிய எதுவுமே சாப்பிட கூடாது,இன்னும் மூன்று நாட்களில் அறைக்கு மாற்றி விடுவோம்” என்றார்.

    கடைகளுக்கு போய் பொருட்களை வாங்கிவிட்டு பைக்கில் ஏறியதும் சுனிதா அழைத்து “மாமிய பாத்தியளா,ஆசுபத்திரிக்கு போனீயளா நேத்து மாமி கிடந்த கிட என் கண்ணுலேயே நிக்கி”என்றாள். மருத்துவரை சந்தித்து பேசிய விபரம் சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்கு விரைந்து ,பின் கல்யாண வீடு. சையதலி அண்ணன் மலேசியாவில் இருந்து மருமகன்,மருமகள் என குடும்பத்துடன் வந்திருந்தார். மூன்று மாதம் முன்பு குலாலம்பூரில் அவரின் இல்லத்தில் சந்தித்தபின் மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு. பீர் முகம்மது அண்ணன் “நாளக்கி கல்யாணத்துக்கு நீ வரமாட்டியா” இன்னும் இரண்டு மணிநேரத்தில் நான் புறப்பட வேண்டும் என்றேன்.

“நீ கிட்ட வந்த பொறவும் வீடு பால்க்காயசிக்கு நம்மள கூப்பிடல” என கடிந்து கொண்டார். ஆம் உறவிலும்,நண்பர்களிலும் நிறையபேர்களை நான் அழைக்கவில்லை.

  பயணப்பை இன்னும் பாக்கிருந்தது.தயார் செய்து கொண்டிருந்தேன். நண்பர் ஸாம்,சுனிதாவின் சகோதரிகள் வழியனுப்ப வந்திருந்தார்கள்.பாஸ்கர் அண்ணாவின் கார் காத்திருந்தது.நான்கரை மணிக்கு புறப்பட்டோம். சுனிதாவும்,சல்மானும் விமான நிலையம் வந்தார்கள். 

நாஞ்சில் ஹமீது,