Saturday, 22 June 2019

தாயை இழந்த சோலங்கி

கப்பல் காரன் டைரி
                        தாயை இழந்த சோலங்கி                 
    கடந்த பத்தாம் தியதி இரவு ஒன்பது மணிக்கு மேல் ஸ்பெயினின் தாராகுணாவிலிருந்து புறப்பட்டோம்.கப்பல் கரையிலிருந்து விலகுகையில்  கதிரணைந்து கொண்டிருந்தது வெண்மேகங்களில்
செங்கதிர்கள் பட்டு செந்நிறத்தில்  இருந்தது .பனிரெண்டு நாள்  பயணத்திற்கு பின் இப்போது அமெரிக்காவின் பிலேதெல்பியா அருகிலுள்ள மார்க்ஸ் ஹூக் துறைமுகத்தை நெருங்கிவிட்டோம் .

இம்முறை பயணம்அதிக கடினமில்லை கடைசி இருதினங்கள் மட்டும் கடும் காற்று வீசியது .நேற்று நாற்பது மைல்வேகத்தில் காற்று வீசியதால் டெக் பணியாளர் யாரும் வெளியில் செல்லவில்லை குடியிருப்பு பகுதியில் பணி வழங்கப்பட்டது அவர்களுக்கு .அதிகாலை நான்கு  மணிக்கு உள்ளூர் பைலட் வந்தபின் காலை பத்துமணிக்கு கப்பல் துறைமுகத்தில் கட்டப்படும் என அறிவிப்பு பலகை சொல்லியது. கப்பல் புறப்பட்டபின் முதல் நான்கு நாள் இணையம் இல்லை .பின்னர் இருதினங்கள் இணையம் வந்தது மீண்டும் இருதினங்கள் இல்லாமலாகியது .

    நேற்று முன்தினம் மாலைமுதல் கப்பலில் இணையம் இல்லை .சில நேரம் நெட்வொர்க் இருக்காது.
(பெரும்பாலான காப்டன்கள் கப்பலுக்கான செய்திகளை இணையம் வழியாக அனுப்பும்போது கப்பல் பணியாளர்களுக்கான இணைப்பை துண்டித்துவிடுவர்.அவரது பணி முடிந்தபின் இணைப்பை கொடுக்காமலே சென்றுவிடுவார் .இரவு தூங்க சென்றால் யாரும் அவரை தொந்தரவு செய்யமுடியாது .காலை அவர் எழுந்து கப்பலின் வீல் ஹவுசிலிருக்கும் இளம் அதிகாரியை அழைத்து கப்பலின் வேகம் ,அலையின் உயரம் ,காற்றின் வேகம் ,கப்பல் போகும் திசை , புயல் அறிவிப்பு பற்றிய செய்திகள் அனைத்தையும் கேட்டறிந்துவிட்டு .பல் தேய்த்து ,மெஸ் மேனை அழைத்து ஒரு சாயா குடித்துவிட்டு,கக்கூஸ் போய் ,குண்டி கழுவிவிட்டு பத்துமணிக்கு மேல் அடுமனைக்குள் வந்து சமையல்காரருக்கு சில உத்தரவுகளை கொடுத்துவிட்டு ,தனக்கு வேண்டியதை செய்யசொல்லி வயிறு நிமிர தின்னுவிட்டு .பைய மேல போய் ரேடியோ அறையில் தனக்குள்ள கணினியில் அன்று வந்திருக்கும் செய்திகளை பார்ப்பார் .பின்னரும் மறந்து பணியாளர்களுக்கான இணைய இணைப்பை இணைக்காமலே மதிய உணவுக்கு செல்லும் கப்பல் தலைவன்களும் உண்டு )

  நேற்று  மதிய உணவின் போது  என்னெதிரில் அமர்ந்திருந்த குஜராத் டீயு நகரில் வசிக்கும் ஐமபத்தி எழு வயதான திலிப்குமார் நதொட் சோலங்கியிடம் .”எல்லாம் மிக சரியாக போகிறதா” என கேட்டேன் . “ஆம் எவரிதிங் ஓகே சாகுல்” என்றார் .மதிய உணவு இடைவேளை முடிந்து பணிக்கு செல்லும்போது உடை மாற்றும் அறையில் காலனி அணிந்து கொண்டிருக்கும்போது  டிமெல்லோ என்னிடம்  “ஷாகுல் சோலங்கியின் தாய் இறந்துவிட்டார்” என்றார் . உடனே சோலங்கியை பார்க்க அவரது அறைக்கு சென்றேன் .அப்போதுதான் லூயி அவரிடம் துக்கம் விசாரித்துவிட்டு வெளியில் வந்தார் .
சோலங்கி 
 
தொண்ணூற்றியைந்து  வயதான தனது தாய் இந்திய நேரப்படி காலை ஒன்பது மணிக்கே இறந்துவிட்டார் என்றார் .எங்கள் கப்பலின் கடிகாரம் இந்தியாவைவிட எட்டரை மணிநேரம் பின்னால் இருக்கிறது .கப்பலில் இணையம் இல்லாததால் அவருக்கு தாயின் மரண செய்தி வரவில்லை . இதுபோல் அவசர காலங்களில் எங்கள் நிறுவன அலுவலகத்தில் தகவல் தெரிவித்தால் உடனே கப்பலுக்கு தெரியபடுத்துவார்கள்.

 சோலங்கயிடம் கேட்டேன் “உங்கள் மகனிடம் சொல்லி உடனே மும்பை அலுவலகத்துக்கு தெரிவித்திருந்தால் உடனே கப்பலுக்கு மின்னஞ்சல் வந்திருக்குமே” என கேட்டேன் .மகன் பணிபுரியும் அஹமதாபாத் அலுவலகத்தில் உள் நுழையும்போது செல்போன் உட்பட அனைத்து உடமைகளையும் வைத்து பூட்டிவிட்டு பணி சீருடையில் உள் செல்லவேண்டும் ,எனவே எனது தாய் இறந்த செய்தி மாலை ஐந்து மணிக்குத்தான் மகனுக்கும் தெரியவந்தது என்றார்.
சோலங்கி என்னிடம்  தனது தாய் கடைசிவரை கண் கண்ணாடி அணியவில்லை .ஐந்தாண்டுகளுக்கு முன் கண் கொஞ்சம் மங்கலாக இருக்கிறது என்றபோது .கண் பரிசோதனைக்கு அழைத்தேன் ,இன்னும் கொஞ்ச காலம் சமாளித்து கொள்கிறேன் என்றார் .காது நன்றாக கேட்கும் ஒருகுறையும் இல்லை .இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் வரை தானே அருகிலுள்ள குளத்திற்கு குளிக்க சென்று வருவார் .கடந்த நான்கு நாட்களாக உணவதும் உட்கொள்ளாமல் படுக்கையிலேயே இருந்துள்ளார் .நேற்று காலை அழைப்பு வந்துவிட்டது அவருக்கு .

  நான் வரும்போது சொல்லிவிட்டு வந்தேன் நான் ஊரில் இருக்கும்போதுதான் உனக்கு மரணம் வரும் என,.நான் நினைத்தது போல நடக்கவில்லையென கண் கலங்கினார் .கருவில் சுமந்து ,முலையூட்டிய அன்னையை கடைசியாக ஒருமுறை காணகிடைக்கவில்லை எனும் பெருந்துயர் அது .

 இரவுணவுக்குப்பின்  எட்டு மணிக்கு முன்பாக சோலங்கியின் அறைக்கு நானும் நீலேஷ் தண்டேலும்  சென்றோம் .நீலேஷ் பணியிலிருந்ததால் அவரை சந்திக்கவில்லை.சோலங்கியின் அறை கதவை தட்டும்போது அவர் துயில தொடங்கியிருந்தார் . .”அதிகாலை மூன்று மணிக்கு பைலட் வருவதற்கான ஏணியை தயார் செய்ய செல்லவேண்டும்,நான்கு மணிக்கு பைலட்” என்றார். .சோலங்கி நீலேசுடன்  குஜராத்தியில்
பேசிக்கொண்டிருந்தார்.என்னிடமும் குஜ்ராத்தியிலேயே பேச ஆரம்பித்தார் அந்த சூழ்நிலையை நன்கறிவதால் அவர்கள் பேசியது எனக்கு புரிந்தது .நீலேசும் நள்ளிரவு பனிரெண்டு மணிக்கு பணிக்கு செல்லவேண்டுமென்பதால் அவருக்கு ஆறுதல் வார்த்தைகள் சொல்லிவிட்டு வநதுவிட்டோம் .

 பத்து மணிக்கு மேல் துயில சென்றேன் .அதிகாலை மூன்றரைக்கே விழித்து விட்டேன் .பல் தேய்த்துவிட்டு அறையிலிருந்து வெளியே சென்றேன்..தேய் நிலவு  கீழ் வானில் இருக்க ,நட்சத்திரங்கள் ஜொலித்துக்கொண்டிருந்தது ,காலை பஜர் தொழுகைக்கு இன்னும் அரைமணிநேரம் இருப்பது உறுதியானது .லேசான அலை இருந்ததால் பைலட் வரும் படகு கப்பலுடன் அருகணைய முடியாமல் தத்தளித்துகொண்டிருந்தது .நெடுநேரம் கப்பலுக்கு இணையான வேகத்தில் வந்துகொண்டே இருந்தது .அலையின் வேகம் குறைந்த தருணத்தில் மிக சரியாக படகு அருகணைந்ததும் அமெரிக்க பைலட் கப்பலின் ஏணி வழியாக மேலேறி வந்தார் .
மென் குரிளிரில் வெப்ப ஆடை அணிந்திருந்த சோலங்கியும் ,லூயியும் ஒரு கயிற்றை படகில் வீசி பைலட்டின் உடைமைகளை மேலேற்றினார்.உக்ரைன் நாட்டின் காடேட் விக்டர் பைலட்டை அழைத்து செல்ல ,லூயி அவரது பையுடன் வந்தார் .இருளில் நின்றிருந்த என்னைக்கண்டதும் “நேரத்தே எழிச்சா”என கேட்டார் .

 இன்றும் கப்பலில் இணையம் இல்லை .பத்து மணிக்கு மேல் மார்க்ஸ் ஹூக் துறைமுகத்தை நெருங்கினோம் பனிரெண்டு மணிக்கு முன்பாக கப்பலின் கயிறுகளை கரையில் கொடுத்து அதற்கான  தூண்களில் கரை பணியாளர்கள் இணைத்ததும் கப்பல் அசையாமல் நின்றது .அதிகாலை நான்கு மணிக்கு வந்த பைலட்டை அழைத்து செல்ல படகு அருகணைந்து கொண்டிருந்தது , ஷ்யாம் தண்டேல் அவரது பைகளுடன் சென்று கொண்டிருந்தான் .குஜராத் மாநிலத்தின் தென்பகுதியில் உள்ள வல்சாட் கடற்கரை நகரில் வசிப்பவர்கள் தண்டேல்கள் .எல்லா கப்பல்களிலும் ஒரு தண்டேலாவது இருப்பான் .டீயு நகரில் இருப்பவர்கள் சோலங்கிகள் ரமேஷ் சோலங்கி ,மோகன் சோலங்கி என .

 22-june -2019,
ஷாகுல் ஹமீது .
sunitashahul@gmail.com

Saturday, 8 June 2019

கப்பல் காரன் டைரி . பல்வலி


                                                                                                                      
                                                                                                                                            
                                          பல்வலி 
 நண்பர்கள்  பலரும் ஷாகுல் கடல் பயண அனுபவங்களை எழுது படிக்க ஆர்வமாய் இருக்கிறோம் என்று சொல்லிக்கொண்டே இருப்பார்கள் .நெருக்கிய இரண்டு அல்லது மூவரை தவிர வேறு யாருக்கும் சில தினசரி குறிப்புகளை அனுப்பியதில்லை .
  
     கடந்த மார்ச் ஐந்தாம் தியதி எழுதிய புயல்களின் நடுவே பதிவை படித்த அனைத்து நண்பர்களும் அலறிவிட்டனர் என்னாட வாழ்க்கை இது என .அதன் பின்பு நான் எழுதி வைத்திருக்கும் சில பெரும் விபத்துகள் குறித்த பதிவு,சில நாட்குறிப்புகளையும்  பின் சென்று பார்த்தேன் .திகில் நிறைந்ததும்,மனதுக்கு சங்கடம் தருபவையாகவும்  இருக்கிறது .பின்னர் ஒவ்வொன்றாக பதிவேற்றம் செய்யலாம் என எண்ணினேன் .அதனாலேயே  இன்றைய நாட்குறிப்பு நண்பர்களின் பார்வைக்கு .
  
          பிலேடெல்பியாவிலிருந்து கடந்த எட்டாம் தியதி புறப்பட்டோம் நெதர்லாந்து நோக்கி .பதினோரு நாள் பயணம்.கடல் சாந்தமாக இருந்தது.புறப்பட்ட அன்றே கப்பலின் கடிகாரம் ஒரு மணி நேரம் முன்னே சென்றுவிட்டது.இன்று வரை ஐந்து நாட்களில் கடிகாரம் ஐந்து மணிநேரம் முன்னே சென்றுவிட்டது .இரவை பகலாகவும், பகலை இரவாகவும் மாற்றி வைத்துவிட்டனர் .எதற்குதான் இந்த அவசரமோ.இன்று காலை எட்டுமணிக்கு மேல்தான் உதயம் ஆயிற்று .கதிரவன் அணைவதும் எட்டே முக்காலுக்கு மேல் .
  
     நேற்று மாலை லேசாக பல் வலி தொடங்கியது .பல் வலி என சொல்ல முடியாது .கீழ் தாடையின் கடைசி கடவாய்பல்லுக்கு(ஞானப்பல் என பல் மருத்துவர் சொன்னார்) மேலே ஈறு வளர்ந்து மூடியுள்ளது. அதன் இடையில் சென்ற உணவால் இன்பெக்ஷன் ஆகிவிட்டது .மாலையில் சுடு நீரில் உப்பு போட்டு சில முறை வாய் கொப்பளித்தேன்.கப்பலில் இருக்கும் நண்பர் தாம்சன் பல்லில் தடவ ஜெல் ஒன்றை தந்தார்.தமிழகத்தை சார்ந்த தோழி ஒருவர் பல் மருத்துவர் .விசயத்தை சொன்னேன்.அந்த ஜெல் ஈறு பிரச்னைக்கானது .ஷாகுல் சுடுநீரில் உப்பு போட்டு கொப்பளியுங்கள் .நெறி கெட்டினால் முறிவு மருந்து எடுத்துகொள்ளுங்கள் என்றார் .
   
இரவில் தூங்க தொடங்கிய இரண்டு மணிநேரத்துக்கு பின் வலி தொடங்கியது .வலியுடன் போராடிக்கொண்டே துயில முயற்சித்தேன் ஒரு பலனும் இல்லை .காலையில் வாயை திறக்கவே இயலவில்லை கடும் வலி மருத்துவர் சொன்னது போலவே நெறிகெட்டிவிட்டது.காலை உணவேதும் சாப்பிடாமலேயே பணிக்கு சென்றேன் .சில முக்கிய பணிகள் இன்று என்னால் நிற்கவே இயலவில்லை.தாடையுடன் ,தலையும் சேர்ந்து வலித்தது.காய்ச்சலுக்கு முந்தைய நிலை ,உடலில் சிறு நடுக்கம் வேறு .
           .என்னருகில் நின்று கொண்டிருந்த எலக்ட்ரிகல் ஆபிசரை பார்த்தேன்.அவரின் மனதின் வலி முகத்தில் தெரிந்ததால் பார்வையை விலக்கிகொண்டேன் .நேற்று முன்தினம் இரவு அவரின் தந்தை இறந்த செய்தி வந்திருந்தது.பிறந்தால் இறந்தே ஆக வேண்டும் தான் ஆனாலும் தனது தந்தையின் இறந்த செய்தி கேட்டபின்பும் அந்த  சோகத்துடன் நாட்களை கடத்துவது பெருங்கொடுமை.தந்தையின் இறுதி சடங்கில் கலந்துகொள்ள இயலாது .கப்பல் இதே வேகத்தில் எந்த தடையும் இன்றி சென்றால் பதினேழாம் தியதி நெதர்லாந்தின் தனுசன் துறைமுகத்தை சென்று சேரும் .பதினெட்டாம் தியதி புறப்பட்டு அவர் பத்தொன்பதாம் தியதி வீடு சென்று சேர்ந்தாலும் இறுதியாக தந்தையின் முகத்தை காணவும் இயலாது .

     காலை பத்து மணி தேநீர் இடைவேளையில் நிலேஷ் சைகையால் கேட்டான் என்ன ஆச்சு பேச்சை காணோம் என.பத்து மணி வரை பேசவே இல்லை சைகையால் தான் உரையாடிக்கொண்டிருந்தேன்.அதிகமாக பேசுவதால் இயற்கையே இப்படி ஒரு வலியை தந்து பேச்சை குறை என உணர்த்துகிறதோ .ஆனால் வலியை விட பேசாமல் இருப்பது எனக்கு மிக கஷ்டமாக இருந்தது.மதிய உணவையும் விட்டு விடலாம் என நினைத்தேன் நல்ல பசி,தினமும் சாப்பிட்டே பழகிவிட்டோம் .வெள்ளை சாதத்தை கரண்டியால் பிசைந்து கொஞ்சம் மீன் குழம்பு ஊற்றி சாப்பிட முயற்சித்தேன் முடியவில்லை .
  
     இன்று மாலையும், கப்பலின் கடிகாரம் ஒரு மணிநேரம் முன்னே நகர்த்திவிட்டார்கள் ஐந்து நாளில் ஐந்து மணிநேரம் முன்னே சென்றுவிட்டது .உடல் கடிகாரம் மாற இன்னும் நாட்களாகும் .இரவுணவுக்கு சென்றபோது செப் ஸ்ரீகுமார் “சூடா பூரி எடுக்கட்டே’ என்றார்.மற்றவர்களுக்கும் சுட சுட எண்ணையில் பொரித்து கொண்டிருந்தார் .சிரித்துவிட்டு “பல்லு வேதனை இந்நு எனிக்கி வேண்டா  சேட்டா” என்றேன் . வெள்ளை சாதம் ஒரு குவளையில் எடுத்தேன் பார்த்துகொண்டிருந்த நண்பர் தாம்சன் “மிக்சியில போட்டு அடிங்க இதெல்லாம் கரண்டியில கடைய முடியுமா? என்றார்.மிக்சியில் மசிய அடித்த சாதத்துடன் மீன் குழம்பு ஊற்றி கஞ்சியாக குடித்தேன் .பல்லிலும்,தாடையிலும் படாமல் எளிதாக வழுவி குடலுக்குள் சென்றது.
  
       காய்ச்சலுக்கு சுனிதா தந்துவிட்ட சுக்குகாப்பி பொடியில் ,கருப்பட்டி சேர்த்து இரவு இருமுறை குடிக்க பிளாஸ்கில் எடுத்துக்கொண்டேன்.உள் தாடையில் விளக்கு அடித்து கண்ணாடியில் பார்த்தேன் ஞானப்பல்லின் ஈறுகள் வீங்கி,புண்ணாக இருக்கிறது .இன்னும் சில நாட்கள் ஆகலாம் சரியாக .வேறு வழியில்லை தாங்கிகொள்ள வேண்டியதுதான் .இப்போதும் எலக்ட்ரிக்கல் ஆபிசரை நினைத்தேன் .அவரது அக வலிக்கு முன் என் உடல் வலி ஒன்றுமேயில்லை.

12 –march -2019 ,
Shhaul hameed

கப்பல் காரன் டைரி. கண்

                                             கண்

   கடந்த ஏப்ரல் மாதம் ஏழாம் தேதி எனது வலது கண் கொஞ்சம் மங்கலாக தெரிந்தது.மேகமூட்டம் போல,எதோ மறைப்பது போலவும்.கப்பலின் கடிகாரம் தொடர்ந்து நான்கு மணிநேரம் பின்நோக்கி சென்றுவிட்டதால் அன்று அதிகாலை மூன்று மணிக்கே விழித்திருந்தேன்.நீராடி,தொழுகையும் ,பயிற்சிகளும் முடிந்தபின் ஐந்தரை மணிக்குமேல் கைபேசியை பார்த்தேன் அப்போதுதான் என்னால் படிக்க முடியவில்லை .வலது கண்களை கைகளால் மறைத்துவிட்டு இடதுகண்களால் பார்த்தேன் ,இடது கண்களால் படிக்க முடிந்த சிறிய எழுத்துக்களை ,வலது கண்ணால் படிக்க முடியவில்லை .
    
   கண்களை நன்னீரில் நன்றாக கழுவினேன் பார்வை அப்படியேதான் இருந்தது. அது அன்று மாலை வரை தொடர்ந்தது ,லேசாக கண் உறுத்தலும்  .அன்றிரவு எனது இரண்டாம் இஞ்சினியரிடம் சொன்னேன்.அவர் கப்பலின் மருத்துவ அதிகாரியான,இரண்டாம் அதிகாரியை சந்தித்து  கண்களை கழுவும் ‘ஐ வாஷ்’ வாங்கி தந்தார்.மறுநாளும் அப்படியே இருந்ததால் மீண்டும் கப்பலின் மருத்துவ அதிகாரியிடம் சென்றேன்.அப்போது காப்டனும் அவருடன் இருந்தார்.காப்டன் என்னிடம் “உனக்கு உயர் ரத்த அழுத்தம் இருக்கிறதா?சர்க்கரை  வியாதி உள்ளதா” என கேட்டார். “இல்லை”  என்றேன் “மாலையில் பணி முடிந்தபின் குளித்துவிட்டு வா” என்றார்.(தினமும் இரு வேளை நீராடுபவன் நான்) இரண்டாம் அதிகாரியிடம் “ ஷாகுலின் கண்களை பூத கண்ணாடியால் சோதனை செய்,ரத்த அழுத்தத்தையும் பார் நாளை மறுநாள் துறைமுகம் செல்கிறோம் தேவை பட்டால் மருத்துவமனைக்கு அனுப்பலாம்”என சொன்னார் .

    மாலையில் அவரை மீண்டும் சந்தித்தேன். இரண்டாம் அதிகாரி கார்த்திக் பூத கண்ணாடியால் பார்த்துவிட்டு “கண்ணில் பூ வளர்ந்துள்ளது  உனக்கு அறுவை சிகிச்சை தேவைப்படும்” என்றார். “இப்போதெல்லாம் நாற்பது வயதானவர்களுக்கும் இப்படி ஆகிவிடுகிறது .எனது அக்காள் இப்போது தான் அந்த அறுவை சிகிச்சை செய்துகொண்டாள்.ஒன்றும் பிரச்னை இல்லை” என்றார் .
மறுநாள் மாலை பார்வை தெளிவடைந்தது.எரிச்சலோ உறுத்தலோ,எதுவும் இல்லை.மருத்துவமனை சென்று கண் மருத்துவர் ஒருவரை பார்த்து பரிசோதனை செய்தால் நன்று என ஒரு எண்ணம் இருந்தது.
  
       அதன் பின் அவ்வப்போது இடது கண்ணை மறைத்துவிட்டு வலது கணணால் பார்ப்பேன் .வலது கண் கொஞ்சம் பார்வை குறைவாக இருப்பது உறுதியானது .மீண்டும் இரண்டாம் அதிகாரியை சந்தித்தேன். “இரு கண்களாலும் பார்க்கும்போது பிரச்சனை  ஏதும் இல்லையே,நான் புத்தகத்திலும் தேடினேன்,அதிலும் ஒன்றும் இல்லை” என சொன்னார் .

     பின்னர் இரு வாரங்களுக்கு பின் முன்பு போல் வலது கண்ணில் எதோ மறைப்பது போலிருந்தது .பின்னர் சரியாகியது.மீண்டும் இரண்டாம் அதிகாரி,காப்டனை சந்தித்தேன் .கப்பலில் கண்களுக்கான மருந்துகள் ஏதும் இல்லை .இருதிருந்தாலும் கண் மருத்துவர் ஆலோசனையின்றி கண்ணில் எந்த மருந்தும் நான் போடுவதில்லை.

    இறுதியாக காப்டன் என்னை கப்பல் துறைமுகதிற்கு  செல்லும்போது மருத்துவமனைக்கு அனுப்புவதாக சொன்னார்.கடந்த ஏழாம் தேதி கப்பல் அமெரிக்கா வந்தடைந்தது .எட்டாம் தியதி காலை பத்தரை மணிக்கு மருத்துவமனைக்கு அழைத்துச்செல்லும் வண்டி வரும் அதற்கு முன் தயாராக இருங்கள் என்றார் .  டிமெல்லோ கப்பலில் டெக் பிட்டராக  இருக்கிறார் .சில தினங்களுக்கு முன்பு கீழே விழுந்திருக்கிறார் வலது கால் மூட்டு பகுதியில் நல்ல அடி .அவரும் என்னுடன் வருவார் என்றனர் .
  
        காலை பத்து மணிக்கு புதிதாக பணிக்கு வரும் மூவரும் மூன்றாம் அதிகாரி ஆப்தே ஸ்ராயாசின் மனைவியும் கப்பலுக்குள் வந்தனர்.அதே வண்டியில் நாங்கள் செல்ல வேண்டும் .பத்தரைக்கு கப்பலில் இருந்து இறங்கி வண்டியில் அமர்ந்து கொண்டோம். வெள்ளைக்கார அமெரிக்கர் லூ எங்களை அழைத்து செல்ல வந்திருந்தார் .வண்டியில் ஏறியதும் “மருத்துவருக்கான படிவம்,வெளியே செல்வதற்கான அனுமதி சீட்டு இருக்கிறதா” என எங்களிடம் கேட்டு உறுதி செய்து கொண்டபின் வண்டியை இயக்கினார்.
   
       துறைமுக வாயிலில் அனுமதி பெறவேண்டி வண்டியிலிருந்து ஒருமுறை இறங்கி ஏறிகொண்டோம் .லூ எங்களிடம் பதினொன்றே காலுக்கு நாம் மருத்துமனையை சென்றடைவோம் என்றார். வண்டி பிலடெல்பியாவை நோக்கியே சென்றது .பிலடெல்பியா  வானூர்தி நிலையம் தாண்டி வலப்பக்க சாலையில் பிரிந்து சென்றது .பிப்ரவரி மாதம் நான் இங்கு வரும்போது மரங்கள்,செடிகள் இலைகளை உதிர்த்து குளிரில் நடுங்கி  கொண்டு நின்றிருந்தது.புற்கள் பனிக்கட்டிகளாக இருந்தது .இப்போது மரங்களும்,செடிகளும் இலைகளை துளிர்த்து இளம் பச்சை நிறத்தில் என்னை பார்த்து சிரித்தது .லூ எங்களிடம் இன்று நல்ல தட்பவெப்ப நிலை எண்பது பாரன்கீட்(சுமார் இருபத்தியாறு பாகை) என்றார் .
  
         

  லூ சொன்னது போலவே பதினொன்றேகாலுக்கு  ஒரு அழகிய கிராமத்திற்குள் வண்டி நுழைவது போலிருந்தது.ஆம் அது fair view village எனும் குடியிருப்பு பகுதி,அந்த கிராமத்தில் கட்டிடங்கள் சுட்ட சிறு செங்கல்களால் கட்டப்பட்டு,வெளி பூச்சும்,வண்ண சாயமும் செய்திருக்கவில்லை .முழு கிராமமும் செந்நிறத்தில் இருந்தது. அதில் ஒரு கட்டிடம்தான் சிறிய கிளினிக்.பெரும்பாலும் வீடுகள் தான்.அனேகமாக பத்தில் நான்கு  வீடுகளின்  முன் அமெரிக்க தேசிய கொடி பறந்துகொண்டிருந்தது.இதை அமெரிக்காவில் நான் சென்ற பகுதிகளில் எல்லாம் காண்கிறேன் .
  
லூ காரை நிறுத்திவிட்டு ,பின்னால் வரும் வண்டியை கவனித்து இறங்கசொன்னார் .கிளினிக்கின் உள் சென்று அமர்ந்தோம் நானும் ,டிமெல்லோவும்.என் எதிர் இருக்கையிலிருந்த கறுப்பின பெண் படித்துகொண்டிருந்த புத்தகத்திருந்து விழிகளை விலக்கி ஒரு புன்னகையால் குட் மார்னிங் என்றாள்.எங்களுக்காக முன்னரே பதிவு செய்யபட்டிருந்தது .ஒரு வயதான தம்பதி உட்பட நான்கு பேர் அமர்ந்திருந்தனர்.மருத்துவர் அறையிலிருந்து வெளியே வந்து என்னை பார்த்து ஒரு புன்னகையை உதிர்த்துவிட்டு ,ஒரு நோயாளியின் பெயரை அழைத்து ,அவரை அறைக்குள் கூட்டிசென்றார் .வேறொரு அறையிலிருந்து வந்த பெண் மருத்துவர் என்னருகிருந்த வயதான பெண்மணியை பெயர் சொல்லி அழைத்து இன்னும் எவ்வளவு நேரம் உங்களுக்கு காத்திருக்க விருப்பம் என கேட்டார்.கைகளில் இருந்த சக்கர உதவியுடன் கூடிய நடை துணைவனை ஊன்றி எழுந்தவர் .இதோ வருகிறேன் என மருத்துவருடன் சென்றார் .
   
    முதல் அறைக்கு சென்ற நோயாளி வெளியே வந்ததும் .வரவேற்பறையின் மேஜையில் இருந்த .காகிதத்தை எடுத்த மருத்துவர் என்னை பார்த்து “உன் முதல் பெயர் ஷாகுலா?”என கேட்டார். “ஆமா என்றேன்” உள்ளே வா என்றார் . அறைக்குள் சென்றதும் குட்மார்னிங் டாக்டர் என்றேன். அவர் “எனது பெயர் கீல்மன்,உட்காருங்கள்” என எதிரிலிருந்த இருக்கையை காண்பித்தார் .கப்பலிலிருந்து கொண்டு சென்றிருந்த படிவத்தை பார்த்துவிட்டு.என்னிடம் விபரங்களை கேட்டறிந்தார் .உயரமான சாய்வு நாற்காலியில் என்னை அமர சொன்னார் .நான் அமரும் முன் அதிருந்த மென்தாளை மாற்றி ,புதியதை போட்டார்.எதிரிலிருந்த நாட்காட்டியை பார்க்க சொல்லிவிட்டு எனது வலகண்ணை ,கண் பரிசோதிக்கும் சிறிய விளக்கால் பார்த்தார் ,பின்பு இடது கண்ணையும் பரிசோதித்தார் .எழுந்து மீண்டும் அவரது மேஜை முன்னிருந்த இருக்கையில் அமர சொன்னார்.
    
     “உனது கண்களில் நான் எதையும் காணவில்லை .உன்னை கண் மருத்துவரிடம் அனுப்புகிறேன் போய்வா” என்றார்.நன்றி கூறி வெளியே வந்தேன் .பின்னர் டி மெல்லோ உள்ளே சென்றான் .டி மெல்லோ வெளியே வந்தபின் மருத்துவர் லூவிடம், “இவருக்கு கண் ஆஸ்பத்தரி,இவருக்கு எக்ஸ் ரே,அழைத்து செல்லுங்கள்”என்றார் .அங்கிருந்து பதினைந்து நிமிட தொலைவில் எக்ஸ் ரே நிலையம் ,டிமெல்லோவை அங்கு இறக்கிவிட்டு,அங்கிருந்து ஐந்து நிமிட தொலைவிலிருந்த கண் மருத்துவமனையை நோக்கி சென்றோம் .லூ என்னிடம் இவர் மிகச்சிறந்த கண் மருத்துவர் என்றார் .
  
    வண்டியை நிறுத்திய பின் தான் கவனித்தேன்,அங்கு நிறுத்தியிருந்த வாகன பதிவெண்கள் நியூஜெர்சி  என எழுதியிருந்தை.டாக்டர் கோசிஸ் என பெயர் பொறிக்கப்பட்ட பெயர் பலகையின் எதிரில் அமர்ந்தேன் .லூ வரவேற்பறையிலிருந்து ஒரு படிவத்தை வாங்கி தந்து என்னிடம் பூர்த்தி செய்ய சொன்னார் .பெயரும் ,பிறந்ததேதியும் தான் என்னால் அதில் எழுத முடிந்தது .கையொப்பமிட்டு கொடுத்தேன் .என்னருகிருலிந்த வியட்நாம் முகச்சயால் கொண்ட  நடுவயதுக்கு மேலிருந்த பெண்ணை பெயர் சொல்லி அழைத்து சென்றார் மருத்துவர் கோசிஸ்.
  அந்த பெண் வெளியே வந்ததும்  மருத்துவர்  என்னிடம் “கொஞ்சம் பொறுங்கள் அடுத்து நீங்கள் தான்” என்றார் .அதிக காத்திருப்பு இல்லை அங்கே. “சுல்தான் நீயா” என கேட்டார். “இல்லை” என்றேன் .உனது முதல் பெயர் ஷாகுலா என கேட்டுவிட்டு .பரிசோதனை அறைக்குள் கூட்டிசென்றார் என்னை .டாக்டர் கோசிஸ் என்னை விட ஐந்து அங்குல உயரம்,நல்ல குண்டான உடல்வாகு,தாடையில் மட்டும் நீண்ட தாடி வளர்த்து வழுக்கை தலையுடன் இருந்தார் .கண் மருத்துவர் கோசிஸின் படத்தை சுனிதாவிற்கு அனுப்பிவைத்தேன் .அவள் டாக்டருக்கு எப்போது பிரசவ தேதி என கேட்டாள்.
  
     
dr kosiss
அவர்  என்னிடம்  பிரச்னை என்ன என கேட்டறிந்தார்.மேற்பகுதி வட்டமான ,நெகிழியால் ஆன கண்களை மறைக்கும்  ஒரு வெண்ணிற குச்சியை என்னிடம் தந்து இட கண்ணை மறைத்து விட்டு வலகண்ணால் எதிரிலிருந்த திரையில் தெரியும் எழுத்துகளை படிக்க சொன்னார் .பெரிதிலிருந்து ,சிறிதாகி கொண்டே வந்தது .பின்னர் இடது கண்ணால் படைக்க சொன்னார் .பின்னர் லென்ஸ் பொருத்திய கருவியை கண்களில் மாட்டி எழுத்துகளை படிக்கச் சொன்னார் .மூன்றாவதாக இன்னும் ஒரு கருவி .அனைத்தும் நான் அமர்ந்திருந்த இருக்கையில் எதிரிலேயே இருந்தது .அவரும் நாற்காலியை விட்டு எழுந்திரிக்காமலே ,கைகாளால் கருவிகளை நகர்த்தி எளிதாக சோதனைகளை செய்தார்.
   
     பின்னர் எதிரிலிருந்த வேறொரு அறைக்கு அழைத்து சென்று .கண் பார்வையின் அளவை சோதனை செய்யும் தானியங்கி கருவியில் பார்க்க சொல்லி அச்சு பிரதி எடுத்துகொண்டார் .மீண்டும் முதல் அறைக்கு அழைத்து வந்து கையில் துடைக்கும் மென்தாளை தந்துவிட்டு கண்களில் இரு விதமான சொட்டு மருந்துகளை விட்டபின் .எதிர் சுவரின் மூலையை பார்க்க சொல்லிவிட்டு சிறியதொரு விளக்கொளியில் இரு கண்களையும் சோதனை செய்தார் .பின்னர்  பலகைகளில் எழுதும்(whiteboard marker) பெரிய பேனாவை  கைகளில் வைத்து வட்டமாக சுற்றினார்.எனது கண்களும் அதற்கேற்ப சுழலவே அவர் “வெரி குட்” என்றார். “நான் இதுபோல் தினமும் கண்பயிற்சி செய்கிறேன்” என்றேன். “தலை கீழே,கால் மேலே வைத்து நிற்கும் பயிற்சி செய்வாயா?”என கேட்டார். “எனது குரு அந்த பயிற்சி செய்வதை தவிர்க்கும்படி சொல்லியுள்ளார் .அதனால் மண்டையில் உள்ள மெல்லிய நுண் நரம்புகள் அதிக அழுத்தத்திற்கு உட்படும் .அது நல்லதல்ல” என்றேன் .”நீ யார்” என கேட்டார் .
  “
          நான் ஒரு யோகா ஆசிரியர் ,உடற்பயிற்சிகள் ,எளிய தியானம் ,மகிழ்ச்சியாக வாழ்வது எப்படி, மன அழுத்தத்தை தவிர்ப்பது எப்படி என வகுப்பெடுப்பேன்,பயிற்சிகள் சொல்லித்தருபவன்” என்றேன். “ஓ கிரேட்,நீ எந்த நாட்டை சார்ந்தவன்”என கேட்டார். “நான் இந்தியாவில் தமிழ்நாட்டில் பிறந்தவன்” என்றேன். “என்னுடன் படித்த ஒருவன் பஞ்சாபி, தீடிரென உருது பேசுவான்,திடீரென ஹிந்தி பேசுவான்” என்றார். “நான் சிரித்துக்கொண்டே நானும் ,தமிழ் ,மலையாளம் ,ஹிந்தி போன்ற இந்திய மொழிகளை” பேசுவேன். நாங்கள் தென்னிதியர்கள் வட இந்தியா சென்றால் உலகின் வேறொரு கண்டத்திற்கு போனதுபோல் இருக்கும் ,உணவு ,உடை ,மொழி ..............கலாசாரம் எல்லாம் வேறு” என்றேன்  .
  
     மருத்துவர் கோசிஸ் ஒரு நிமிடம் காத்திரு வருகிறேன் என்றுவிட்டு சென்றவர் .பத்து நிமிடத்திற்கு பின் வந்தார்.சுவரில் ஒட்டபட்டிருந்த கண்ணின் படத்தை காண்பித்து “இந்த லென்சில் நீ பார்ப்பது பின்னால் வரும்போது எண்பது சதவீதம் தான் உனக்கு தெரிகிறது .அதன் காரணம் உன் வலக்கண்ணின் பின் பகுதியில் வீக்கம் இருக்கிறது .உன் கண்ணில் எந்த பிரச்னையும் இல்லை .இப்போது உனக்கு கண்ணாடியும் தேவையில்லை .உன் கண்ணில் பின் பகுதி நீர்கோர்த்திருபதற்கு உனது கோபம்,கவலை மன அழுத்தம் போன்றவையே” காரணம் என்றார்.நான் உரக்க சிரித்தேன். அவர்என்னிடம்  “கீப் யுவர் மைன்ட் ரிலாக்ஸ் ,எந்த மருந்தும் உனக்கு தேவையில்லை.அடுத்த மூன்று மாதத்திற்கு பின் அல்லது உனது பணி ஒப்பந்தம் முடிந்து ஊருக்கு சென்றபின் .ஒரு முறை கண் பரிசோதனை செய்துகொள்” என்றார் .சிறு கட்டங்களும்,அதன் நடுவில் ஒரு கரும்புள்ளியும் உள்ள ஒரு காகிதத்தை தந்து நடுவிலுள்ள புள்ளியை பார்க்க சொன்னார்.கட்டங்கள் பாம்பு போல வளைந்து ,நெளிந்து தெரிந்தது .ஏதாவது “கட்டங்கள் காணவில்லையா” என கேட்டார்.”இல்லை”என்றேன்.”பெர்பெக்ட் யூ டூயிங் வெல்” என்றார் .இந்த சார்ட் ஐ வாரம் ஒருமுறை பார் ,ஏதாவது வித்தியாசம் இருந்தால் ,மீண்டும் கண்பரிசோதனை அவசியம் என்றார் .

     எனக்கு நானே கேட்டேன் எனக்கு மன அழுத்தமும்,கவலைகளும் இருக்கிறதா என.நான் செய்யும் ஐவேளை தொழுகை ,தியானம்,பயிற்சிகள் எதுவும் எனக்கு உதவவில்லையா ?நண்பர்கள் பலரும் என்னை எப்போதும் சிரித்த முகம் என்பனர்.இந்த கப்பலுக்கு வந்து மூன்று மாதங்களுக்கு மேலாகிறது ,இந்த கப்பலின் மேலதிகாரிகள் ,கீழ் நிலையிலிருப்பவர்களை தேவையில்லாமல் எப்போதும் ஒரு அழுத்தமான மன நிலையிலேயே வைத்திருக்கின்றனர் .நான் வந்த அன்றே என்னிடம் எனது இரண்டாம் இஞ்சினியர், “முதன்மை இஞ்சினியருக்கு முஸ்லீம்களை பிடிக்காது ,கவனமாக இரு” என்றார் .நான் வந்த மறுநாள் ஊருக்கு சென்ற ஒருவர் “,நீ இங்கே தொப்பி அணியாதே” என்றார். “ஏன்” என கேட்டேன். “முதன்மை இஞ்சினியர் தேவையே இன்றி உன்னை கஷ்டபடுத்துவான்” என்றார். “நான் பார்த்துகொள்கிறேன்,இது எனது மத அடையாத்துக்காக அணையவில்லை” என பதிலுரைத்தேன் .
   
         கப்பல் பணியே பல நேரங்களில் கடினம் தான் .இந்த கப்பலில் அதிக பணி சுமையோ,அதனால் அழுத்தமோ இல்லை .தென்னிந்தியன்,வடஇந்தியன் ,இங்கே போகாதே,அதை செய்யாதே என்பன போன்ற பணிக்கு பின்பான அழுத்தங்கள்.நிம்மதியாக இருக்கும் பணியாளன் என எவரும் இந்த கப்பலில் இல்லை .அது என்னையும் பாதித்திருக்கிறது.சுனிதாவிடம் கேட்டேன் அவள் “நீ கோவ காரன் ஷார்ட் டெம்பர்” என ஒற்றை வரியில் சொன்னாள்.பதினைந்து ஆண்டுகள் ஆகிறது அவளுடன் வாழ தொடங்கி.தாய்க்குபின் இல்லாளுக்கு தானே சரியாக தெரியும் கணவனை பற்றி .எனது சகோதரி அஜிதாவும் சொல்வாள் அவன் ஒரு இஞ்சி என .
  
          மூத்த சகோதரை அழைத்து பேசினேன். “நீ எல்லாருக்கும் டிப்ஸ் கொடுக்கா உனக்கு என்ன ஆச்சு” என கேட்டார்.எனக்கு தெளிவாக தெரிந்தது இந்த கப்பல் சூழ்நிலை தான் பிரச்னை என. எனது மருத்துவ நண்பர்கள் நீ எல்லாம் சரியாக இருக்க வேண்டுமென நினைக்கிறாய் அதுவே ஒரு அழுத்தம் தான் .இயல்பாய் ,நிகழ்காலத்தில் இரு .
 வேறொருவர் நீ உனது கோபத்தை வெளியில் காட்டுவதில்லை சிரித்துக்கொண்டே உன்னுள் அடக்கி கொள்கிறாய்.அதுதான்  இது போல் உடல் பிரச்சனைகளாக வெளிப்படும் என்றார்.

          கண் மருத்துவர் கோசிசுடன் ஒரு படம் எடுத்துக்கொண்டு,அவர் தந்த அறிக்கையுடன் வெளியில் வந்தேன்.சொட்டு மருந்துகள் ஊற்றியதால் வெயிலில் கண்கூசியது ,எதையும் தெளிவாக பார்க்கஇயலவில்லை,காரின் முன் இருக்கையில் அமர்ந்து,சீட் பெல்டை அணிந்துகொண்டேன். “உனது நண்பரும் தயாராக இருக்கிறார்.எக்ஸ் ரே நிலையத்திலிருந்து அழைத்து சொனார்கள்” என்றார் லூ. இது நியூ ஜெர்சியா என கேட்டேன். “ஆம் நாம் இப்போது இருப்பது நியூ ஜெர்ஸி அந்த பக்கம் பிலடெல்பியா” என்றார் டி மெல்லோவுக்கு முறிவுகள் ஏதும் இல்லை,எக்ஸ் ரே யை குறுந்தகடில் கொடுந்திருந்தனர் அது அவருக்கானது .மருத்துவர் கீல்மனுக்கு இணையத்தில் அனுப்பி வைத்திருந்தனர் .
  
         

மீண்டும் அந்த அழகிய fair view village க்குள் நுழைந்தோம்.மருத்துவர் கீல்மன் மதிய உணவுக்கு சென்றிருந்தார்.நான் வேடிக்கை பார்க்கும் பொருட்டு வெளியில் வந்தேன்.எதுவும் தெளிவாக தெரியவில்லை மீண்டும் உள்சென்று அமர்ந்துகொண்டேன் .மருத்துவர் வந்து டிமேல்லோவுக்கு ,மருந்துகளும் ,கால் மூட்டில் அணிய பட்டையும் வாங்க எழுதி கொடுத்தார்.என்னிடம் ஊருக்கு போனபின் ஒருமுறை கண் பரிசோதனை செய்துகொள் என்றார் .
  
      கார் கப்பலை நோக்கி புறப்பட்டதும் முன் இருக்கையில் அமர்ந்திருந்த நான் கண்களை மூடி கொஞ்சம் தூங்கி விட்டேன் .முந்தைய நாள் காலை எட்டுமணி முதல் அதிகாலை நான்கு மணி வரை வேலை செய்துவிட்டு,அதிகாலை ஐந்து மணிக்கு தூங்கி எட்டு மணிக்கு விழித்ததால் நல்ல களைப்பு .வண்டி கப்பலை நெருங்கிய போது லூ “தினமும் மருத்துவமனைக்கு நோயாளிகளை அழைத்துச்செல்ல வேண்டியிருக்கிறது.மணிக்கணக்கில் அங்கே காத்திருப்பது வேலையாகி விட்டது” என்றார். “உன் கப்பலிலிருந்து ஊருக்கு செல்லும் மூவரை விமான நிலையம் அழைத்துச்செல்லவேண்டும்.அவர்களுக்காக காத்திருக்கிறேன் என சொல்லி சீக்கிரம் வரச்சொல்” என்றார்.என்னுடன் கப்பலுக்கு வாருங்கள் மதிய உணவு சாப்பிட்டுவிட்டு செல்லுங்கள் என்றேன் .இல்லை பணிகள் எல்லாம் முடிந்தபின் வீட்டிற்கு போய் சாப்பிடுவேன் எனக்கான உணவு வீட்டில் காத்திருக்கிறது என்றார்.

    “காலையில் வந்த பெண் காப்டனின் மனைவியா”என கேட்டார். “இல்லை அவள் மூன்றாம் அதிகாரியின் மனைவி” .என்றேன். “ரொம்ப சின்ன பொண்ணாக இருக்கிறாள்” . “இருபத்தி மூன்று வயது தான் ஆகிறது அவளுக்கு” என்றேன் . “அவளை பார்த்தால் பதினெட்டு தான் மதிக்க முடியும் என்றார் லூ. நான் காலையில் பார்த்தபோது பள்ளி மாணவி என  தோன்றியது”என்றேன் .சரி உனது நண்பர்களை சீக்கிரம் வரச்சொல் என்றார் .லூவுக்கு நன்றி சொல்லி கப்பலை நோக்கி நடந்தோம்
ஷாகுல் ஹமீது ,
10 may 2019 

Friday, 24 May 2019

ஜப்பான்

கப்பல் காரன் டைரி                             
                         
                            ஜப்பான்
    ‘Land of the rising sun’ என ஆங்கிலத்தில் சொல்வது ஜப்பானுக்கு மிக பொருத்தமானது. உலகின் முதல் கதிரெழுதல் இங்குதான்.
     
        இரண்டாயிரத்தி ஐந்து ஜூலையில் கப்பல் பணியில் சேர்ந்தபின் இரண்டாயிரத்தி ஆறாம் ஆண்டு ஆகஸ்ட் மாத இறுதியில் முதல் முதலாக ஜப்பானுக்கு (நகோயா துறைமுகம் )வந்தேன்.அன்று  முதல் இப்போதுவரை எல்லா வருடங்களும் ஜப்பானுக்கு வரும் வாய்ப்பு கிடைத்துக்கொண்டே இருக்கிறது .

          ஜப்பான் தீவுகளின் நாடு.நான்கு முக்கிய பெரிய தீவுகளும்(ஹோன்சு ,ஹொக்கைடோ,கைஷு,ஷிகோகோ)ஏராளமான(ஆயிரத்து நானூறு என நினைக்கிறேன்) சிறுதீவுகளும் கொண்டது.ஜப்பானின் மொத்த (377837 km)பரப்பளவில் எழுபத்தைந்து முதல் எண்பது சதம் மலைகளால் சூழ்ந்துள்ளது. மலைகளையும் ,தீவுகளையும் இணைக்க பிரமாண்டமான பாலங்களும் ,சுரங்க பாதைகளும் நவீன தொழில்நுட்ப உதவியுடன் கட்டியுள்ளார்கள்.அந்த அதி நவீன பாலங்களுக்கு அடியில் கப்பலில் செல்வோம்.
   
 கடல் முடிவில் இருக்கும் மலைகள் கப்பல் துறைமுகத்தை நெருங்கும்போது விரியும் மலையின் அழகு எனக்கு எப்போதும் பிரமிப்பையே தருகிறது. மலை அடியடிவாரத்திலேயே கப்பலை கட்டிவிட்டு பச்சை பசுமைக்குள்  வளைந்து,நெளிந்து,ஏறி,இறங்கி செல்லும் பாதைகளில் பயணித்துதான் வெளியில் செல்லமுடியும் .கடவுளின் தேசத்தை சேர்ந்தவர்களிடம்  நீங்களெல்லாம் இதுவரை ஜப்பானை பார்க்கவில்லை அதனால் தான் உங்கள் ஊரை கடவுளின் தேசம் என்கிறீர்கள் என சொல்வேன்.ஒத்துகொள்ளாமல் சண்டைக்கு வருவார்கள்.


       கடந்த ஆண்டு(2018) ஏப்ரல் மாதம் முதல் தேதி ஜப்பானின் கோபே துறைமுகத்தில் இருந்தேன் .வெளியே செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது .கப்பலிலிருந்து இறங்கியதுமே துறைமுகத்தினுள் இருந்த மரங்களில் வெள்ளையும்,இளம் ரோஸ் நிறமும் கலந்து மலர்ந்திருந்த பூக்களை முன்பு எப்போதும் கண்டதில்லை.விஷ்ணுபுர குழும நண்பர் டோக்கியோ செந்திலை அழைத்தேன் .பணிகாரணமாக தாய்லாந்தில் இருந்த அவர் அது சக்குரா என்றார் .  “அது ஒரு வாரம் தான் இருக்கும் நல்ல ஒரு காத்து அல்லது மழை பெய்தால் அனைத்தும் உதிர்ந்திடும் மிக சரியான நேரத்தில் அங்கு இருக்கீர்கள்”என்றார் டோக்கியோ செந்தில்.

       அன்று   அருகிலிருந்த NANKAI ISHIZUGAWA ரயில் நிலையத்திலிருந்து அருகிலிருந்த சிறு நகரமான  NANKAI SHICHIDO சென்று சேர்ந்தோம் .ரயில் நிலையம் ஒட்டிய வணிக வளாகத்துக்குள் சக கப்பல் பணியாளர்களுடன் சென்றேன்.வணிக வளாகம் உயர்தர பன்னாட்டு விமான நிலையத்துக்கு இணையாக இருந்தது .மதிய உணவு நேரமாததால் அங்கிருந்த உணவு விடுதியில் உணவுண்ண சென்றோம் எல்லோரும் வழக்கமான மெக்டொனல்ட் பர்கரும் ,பிரெஞ்ச் பிரைசும் சாப்பிட நான் ,சுஷி இருக்கிறதா என கேட்டேன் .அதற்கான கடை ஐந்தாவது மாடியில் இருப்பதாக சொன்னதை கேட்டு அங்கு சென்றேன் .ஜப்பானிய உணவான சுஷிக்கான பிரத்யேக உணவு விடுதி அது .ஜெயமோகனின் ஒரு பதிவில் சுஷி பற்றி படித்ததால் 2015  ஆண்டு நகோயா விமான நிலையத்தில் சுஷியை முதன்முறையாக சுவைத்திருந்தேன் .அந்த குச்சியை வைத்துதான் சாப்பிட முடியவில்லை .

சுஷி

 
       வணிக வளாகத்தில் பொழுதுபோக்க விரும்பாமல் வெளியில் வந்து கால்போன போக்கில் நடந்தபோது சக்குரா பூக்கள் பூத்து குலுங்கும் ஒரு சாலையில் நின்றுகொண்டிருந்தேன் .சிறு பூங்காவை ஒட்டிய சாலையின் இரு புறமும் நின்ற மரங்களிலிருந்த கிளைகள் வானை மூடியிருக்க இலைகளே இல்லாமல் பூக்கள் மட்டுமே இருந்தது .

உதிர்ந்த பூக்கள் சாலையில் கம்பளம் போல் விரிந்துகிடந்ததை பார்கையில் மனம் மகிழ்ச்சியின் உச்சத்தை அடைந்தது.அவசரமாக் மீண்டும் வணிக வாளகதிற்குள் சென்று முதல் முறையாக கப்பல் பணிக்கு வந்திருந்த இளம் பொறியாளர் இருவரை அழைத்துவந்து காண்பித்தேன்.நாங்கள் புகைப்படம் எடுத்துகொண்டிருக்கும் போது ஒரு வயதான தம்பதி எங்களை கடந்து சென்றது அந்த தாத்தா ஒருகையில் மிதி வண்டியை பிடித்திருக்க மறுகையை பாட்டி இறுக்கமாக பற்றியிருந்தார்கள்,எண்பது வயதில் நல்லா பழுத்த பழமான பின்புதான் அன்பு உறுதியாகுமோ? தாத்தா  ஜப்பானிய மொழியில் எங்களை பார்த்து எதோ சொன்னார்கள்.அவர்களுடைய புன்னகை எங்களை வாழ்த்துவதுபோல் இருந்ததால்,அவர்களுக்கு பணிவாய் “அரிகொத்தோ” என சொன்னேன் .

        இங்கு ஏப்ரல் ,மே மாதங்களிலும் லேசான குளிர் இருக்கும்.ஜூலை மாதத்தில் அதிக பட்ச வெப்பம் இருபத்தியைந்து பாகை .காலையில் புறப்படும்போது குளிருக்கான வெப்ப ஆடையை பைக்குள் வைத்திருந்தேன் .இரவு கப்பலுக்கு திரும்பும்போது அதை அணிந்துகொண்டேன் .
இரண்டாயிரத்து எட்டு ,இரண்டாயிரத்து ஒன்பதுகளில் இங்கு வந்தபோது ஜப்பானின் அதிநவீன தொழில்நுட்பம் ஜப்பானில் கல்யாண ராமன் திரைபடத்தில் வரும் ‘இந்தியாவும் இப்படி மாறினாக்கா எப்படி’ எனும் பாடல் வரிகள் நினைவுக்கு வந்தது. கட்டண  கார் நிறுத்துமிடங்களில் காரை நிறுத்தினால் தானியங்கி உயர்த்திகள் அதை உயரமான கட்டிடத்தின் மேலே கொண்டு செல்வதும்,உரியவர் வந்ததும் அதை கீழிறக்கி கொடுப்பதையும் கண்டபோது  நம்மூரும் இப்படியாகவேண்டும் எனும் ஏக்கம் இருந்தது .

   பொருளாதரத்தில் முன்னேறிய நாடு ஜப்பான் இங்கு மூலபொருட்கள் என ஏதும் இல்லை எனலாம் .மிக குறைந்த கனிம வளம்,மற்றும் நாட்டின் மொத்த தேவையில் ஒரு சதவீதம் மட்டுமே பூர்த்திசெய்யும் வகையில் எண்ணெய் வளம்.அதி நவீன தொழில்நுட்பத்தில் தயாரிக்கப்படும் வாகனங்கள்,மின்சாதன பொருட்கள்,புகைப்பட கருவிகள்,தொலைக்காட்சி பெட்டிகளை ஏற்றுமதி செய்து உலகின் பொருளாதரத்தை ஜப்பானுக்கு கொண்டு வருவதை தான் அனைவரும் அறிவோம் .
 
        கப்பல் துறையில் ஜப்பானியர்கள் முன்னோடிகள் எனலாம், .அதிகமான கப்பல்கட்டும் தளங்களும் ,துறைமுகங்களும்உள்ளன .தொழிற்சாலைகள் துறைமுகங்களை ஒட்டியே உள்ளன முன்னோடி கார் தயாரிக்கும் நிறுவனமான டோயோட்டோவும் மற்ற பல நிறுவனங்களும் தங்களுக்கு சொந்தமாக துறைமுகங்களையும் வைத்திருக்கின்றன. தங்கள் தயாரிப்புகளை அப்படியே கப்பலில் ஏற்றி ஏற்றுமதி செய்ய வசதியாக உள்ள ஏற்பாடு . கப்பலுக்கு வேண்டிய உதிரி பாகங்களும் இங்கே பெருமளவில் தயாரிக்கிறார்கள். ஒரு கப்பலை செய்து விற்றபின் அதன் ஆயுள் உள்ள வரை (இருபத்திஐந்து அல்லது அதற்கு மேல்) அந்த  கப்பலுக்கு  தேவையான அனைத்து பாகங்களும் இவர்களிடம் தான் வாங்க வேண்டும்.ஜப்பானின் உதிரி பாகங்களை கண்ண மூடிட்டு நம்பி வாங்கலாம் .
 
   கடமை தவறாத பணியாளர்கள்,இந்நாட்டு தொழிலாளி ஒருவரிடம் பணியை கொடுத்தால் மேற்பார்வையாளர் தேவையேயில்லை.கொடுத்த பணியை மிக நேர்த்தியாக செய்யும் திறமையானவர்கள் .
 
    ரயில் தொழில்நுட்பத்திலும் ஜப்பான் முன்னிலை எனலாம். இரண்டாயிரத்து ஆறாம் ஆண்டு நகோயா ரயில் நிலையத்தில் நின்றிருக்கையில் (அதுதான் நான் முதன் முறையாக வெளிநாட்டில் பார்க்கும் ரயில் நிலையம்)தானியங்கி பயண சீட்டு வழங்கும் இயந்திரமும்,பயண சீட்டை செலுத்தியபின்தான் ரயில் நிலைய வாயிற் கதவுகள் திறக்கும் முறையையும் கண்டேன்.டிக்கெட் வாங்காம,ஓடும் ட்ரைன்ல சாடி ஏறுது எல்லாம் இங்க முடியாது என நினைத்துகொண்டேன்  இரண்டாயிரத்து பத்தாம் ஆண்டு தில்லி மெட்ரோ ரயிலில் பயணிக்கையில் ,கொஞ்சம் ஆறுதலாக இருந்தது நாங்களும் முன்னேறுகிறோம் என.

   

 
இரண்டாயிரத்தி பதினைந்தாம் ஆண்டு அக்டோபர் மாதம் நகோயாவில் இருக்கும் ரயில் மியுசியத்திற்கு செல்லும் வாய்ப்பு கிடைத்தது .1905 ஆண்டு முதல் தற்போதைய தாயரிப்புகளான என் 370 புல்லட் ரயிலின் இன்ஜினும், ரயில் பெட்டிகளும் நிறுத்தபட்டிருந்தது.முதல் தளத்திலிருந்த பார்க்கையில் பாம்பே ,விக்டோரியா டர்மினசை நினைவு படுத்தியது .1937 ஆண்டிலேயே  நூறு கிலோமீட்டர் வேகத்தில் செல்லும்  CLASS C 57 STEAM LOCOMOTIVE இன்ஜினை தயாரித்துள்ளனர்.புல்லெட் ரயில்கள் இயக்கும் விதம் ஒளி படமாக காட்டினார்கள்.தண்டாவளத்தில் அது மிதந்துகொண்டுதான் செல்கிறது .புல்லெட் ரயிலின்  மாதிரி ஒன்றில் பத்து நிமிடங்கள் அமர்ந்து பயணித்தோம் .
என்  370  மாதிரி 

    இங்குள்ள விவசாயிகள் பணக்காரர்கள் .விளைபொருட்களுக்கு நல்ல விலை இருக்கிறது இங்கே .கடந்த ஆண்டு சக்கரை கிழங்கு கிலோவிற்கு  இந்திய மதிப்பில் நூறு ரூபாய்க்கு மேல் வாங்கிய நினைவு.மொத்த நிலபரப்பில் பதிமூன்று சதம் மட்டுமே விளைநிலங்கள் ,அதில் நாற்பது சதம் அரிசி விளைவிக்கிறார்கள் ,கோதுமை,பார்லி,முக்கிய விளைபொருட்கள் ,உருளைக்கிழங்கு,முட்டைகோஸ் இன்னப்பிறவும் பயிரிடுகிறார்கள்.
     இயற்கை தொடர்ந்து ஜப்பானை அழிக்கவும் செய்கிறது.பூகம்பம்,சுனாமிக்கு பஞ்சமேயில்லை.பூகம்பத்தில்  உயிரிழப்பை தவிர்க்கும் பொருட்டு எடை குறைந்த மென்மரங்களால் வீடுகளை கட்டியிருக்கிறார்கள் பூகம்ப ஆபத்து மிகுந்த இடங்களில் .ஆனால்  எளிதில் தீ பற்றிகொள்ளும் ஆபத்தும் அதில் இருக்கிறது .இரண்டாயிரத்தி பதினோராம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் புகுஷிமாவை தாக்கிய சுனாமியால் ஜப்பானும் உலக பொருளாதாரமும் பெரிதும் பாதித்தது எனலாம் .அணுமின் நிலையம் பாதிக்கபட்டதால் அதன் கதிர்வீச்சு கடலில் கலந்தது.ஜப்பானுக்கு செல்லும் கப்பல்கள் இருநூறு கடல் மைல் தொலைவுக்கு முன்பே கடல் நீரிலிருந்து நன்னீர் தயாரிப்பதையும்,ஜப்பான் துறைமுகங்களில் நன்னீர் நிரப்பவும் தடை செய்யபட்டிருந்தது கப்பல் நிறுவனங்களால் . மிகப்பெரிய அளவில் உற்பத்தியும்,ஏற்றுமதியும் ஸ்தம்பித்தது .கப்பல்கள் பலவும் சில மாதங்கள் நங்கூரம் பாய்ச்சி நிறுத்தி வைத்திருந்தோம் .சுனாமியில் அலைகழிக்கபட்டு சின்னாபின்னமான சில கப்பல்களை யார்டுகளில் கண்டேன்.இயற்கை இடர்களிருந்து இம்மக்கள் விரைவில் மீண்டெழுகிறார்கள் .

      ஊரில் பார்த்த பைக்கின் பெயர்களெல்லாம் இங்குள்ள ஊர்களின் பெயர்களாக இருப்பது சிரிப்பை வரவழைத்தது.கவாசாகி,நக்கானா சாகி ,இம்மாரி,கோபே ,ஷிபா,யக்கோகாம,நரிட்டா, நகோயா,டோயோ காஸி,ஒசாகா என்பன இந்நாட்டின் ஊர்களின் பெயர்கள் .டோக்கியோ இதன் தலைநகரம் .ஜப்பானின் பணம் ‘யென்’ நூற்றி பதினைந்து யென் ஒரு அமெரிக்க டாலருக்கு நிகர்.

   
கெய்ஷா
ஜப்பானிய கப்பல்களில் ஒரு பொம்மை இருக்கும் .அது மிக விலையுயர்ந்தது என்பார்கள்.ஜெயமோகன் எழுதிய ‘கெய்ஷா’ கதை வந்த அன்று ஜப்பானின் துறைமுகம் ஒன்றில் நின்றுகொண்டிருந்தோம் .ஜப்பானியர்கள் சிலர் கப்பலிலில் இருந்தார்கள்.அவர்களிடம் கப்பலிலிருந்த அந்த  பொம்மையை காட்டி “இது கெய்ஷா வா” எனக்கேட்டேன். “ஆம்” என்றனர் .
 
     நேரமும் ,கடமையும் தவறாதவர்கள்,பணிவும் புத்தி கூர்மையும் உடையவர்கள் .இங்கு ஷிண்டோ,புத்தமதத்தை பின்பற்றுகிறார்கள் கொஞ்சம் கிறித்தவர்களும் இருக்கிறார்கள்.

      இரண்டாம் உலகப்போரில் அமெரிக்கா லிட்டில் பாய்,பேட் மேன் என இரு அணுகுண்டுகளை வீசி  ஹிரோஷிமா,நாகசாகி எனும்  நகரங்களை சிதைத்தது. இருமுறை ஹிரோஷிமா துறைமுகத்திற்கு வந்துள்ளேன் ஆனால் அந்த நினைவிடத்தை பார்க்க செல்லும் வாய்ப்பும் கிடைக்கவில்லை.உலகின் மிக முக்கிய நகரங்களில் ஒன்றான டோக்கியோவிற்கும் செல்லும் வாய்ப்பு நழுவி போனது.என் 370 புல்லெட் ரயிலில் ஒருமுறை பயணிக்க வேண்டுமென்ற ஆசையும் உள்ளது .


ஷாகுல் ஹமீது ,
16 May 2019.

Monday, 22 April 2019

மசால் தோசை


கப்பல் காரன் டைரி  .                     
                          மசால் தோசை

   தோசை தென்னிந்திய உணவா என தெரியவில்லை.மும்பை மற்றும் வட இந்தியாவில் தோசையை தென்னிந்திய உணவு என்றுதான் சொல்கிறார்கள். சின்ன வயசுல  வாரத்துல ஒரு நாள் தான் காப்பிக்கு தோசையோ,இட்லியோ கிடைக்கும்.பெரும்பாலும் காலத்த பழங்கஞ்சிதான் வயித்துக்கும் குளுமையா இருக்கும்.
  
   குமரி மாவட்ட வீடுகளில் சுடும் தோசைக்கு வெளியூரில்,ஊத்தப்பம் என்று ஒரு பெயர் இருப்பது நான் வளர்ந்து வெளியூர்களுக்கு சென்றபின் தான் தெரிந்துகொண்டேன் .தோசை பற்றிய நினைவுகள் சில எழுதவேண்டும் என மனதில் ஓடிக்கொண்டே இருந்தது .

        எனக்க நல்லம்மாக்க வீடு இருந்தது வடக்கு சூரன்குடியில்.அவரின் வயதான காலத்தில் (அப்போது எனக்கு பத்து வயதிருக்கும்)விறகடுப்பில்,சூட்டை பற்றவைத்து ,ஊது குழலால் ஊதி ,நன்றாக எரிய துவங்கியதும் வீட்டின் பின்புறமுள்ள தென்னந்த்தோப்பிலிருந்து விழுந்து எடுத்த காய்ந்த மட்டைகளை வைப்பார்  அது எரியும்போது தோசை கல் சூடாகியிருக்கும்.முதுமை காரணமாக அதிக நேரம் நிற்க இயலாததால் மர நாற்காலியில் உட்கார்ந்துகொண்டு பத்து மில்லி மீட்டர் தடிமனான தோசையை சுட்டு தருவார்.தேங்காய் எண்ணெய் கல்லில் தடவுவதாலும் ,அன்பு கலந்திருப்பதாலும் அதன் சுவை அதிகம் .
   
    இரண்டாயிரத்தி ஐந்தாம் ஆண்டு எனது முதல் கப்பல்..துபாய்-ஈராக் இடைய ஓடி
கொண்டிருந்தது.அப்போது என்னுடன்,சேலம் பாலாவும்,தேனீ சுதாகரும்  இருந்தனர்..துபாயில் கப்பல் நிற்கும்போது வெளியே சென்றால் சுதாகர் தெனிந்திய உணவகம் தேடிசென்று தோசையை வாங்கி சாப்பிடுவார்.அவர் வெளியே வராத நாட்களிலும் எங்களிடம் "தோசை வாங்கி வா"என்பார். அங்குள்ள சரவண பவனில் ஒரு நாள் உணவுண்ண சென்றபோது  ஐரோப்பியர் ஒருவர் அழகாக வேட்டி கட்டி தோசை சாப்பிட்டு கொண்டிருந்தார் .அன்று புத்தாண்டு தினம்,அவருக்கு புத்தாண்டு வாழ்த்து சொல்லி “தோசை பிடிக்குமா” என கேட்டேன். “ஆம் முன்பு கொஞ்சநாள் தமிழகத்தில் இருந்தேன்”என்றார் .
   
      கப்பலில் பெரும்பாலும் யாரும் தோசை செய்வதில்லை.சிலர் பொட்டலங்களில் அடைத்து விற்கப்படும் உலர்ந்த மாவில்,தண்ணீர் கலந்து ஊத்தப்பம் செய்து தருவார்கள். இரண்டாயிரத்தி பத்தாம் ஆண்டு நான் பணிபுரிந்த கப்பலில் செப் ஆக இருந்தவர் கோழிக்கோடு  பிரபீஷ் கிருஷ்ணா .ஆறடிக்கு மேல் உயரமும் தொன்னூற்றி ஐந்து கிலோ எடையுமுள்ளவர்.சென்னையின் முக்கிய கல்லூரி ஒன்றில் மூன்றாண்டு ஹோட்டல் மேனேஜ்மெண்ட் பட்டம் பெற்றவர். மிக நன்றாக சமைப்பார் அவர் பேசும் தமிழ் கேட்பது மாதிரி இருக்கும்..

    ஒருநாள் இரவு தமாதமாக உணவுகூடதிற்கு சென்றேன் ,அடுமனையிலிருந்து சப்தம் வருவதை கேட்டு பார்த்தபோது,பிரபீஷ் மிக்ஸியில் மாவு ஆட்டிகொண்டிருந்தார். “ஷாஹுலே நாள ராவிலே தோசையானு” என்றார் .அவர் ஆயத்த மாவில் தண்ணீர் சேர்த்து தோசை செய்வதில்லை 
பிரபீஸ் கிருஷ்ணா
   அவர் கப்பலில் ஒருநாள் இரவுணவாக தோசா மேளா நடத்தினார் .சாதா தோசை,மசால் தோசை,நெய் ரோஸ்ட்,பன்னீர்தோசை,சீஸ்தோசை,வெங்காய தோசை,ர வை தோசை,முட்டை தோசை,பாலக் தோசை,ஊத்தப்பம்,மினி ஊத்தப்பம்,வெங்காய ஊத்தப்பம்,ஸ்ரீலங்கன் பிஷ் தோசை,சிக்கன் தோசை................... பதினாறு வகை தோசைகளின் பட்டிலையலை போட்டிருந்தார். “உங்களுக்கு வேண்டிய தோசையை சொல்லுங்கள், பத்து நிமிடத்தில் தருகிறேன்” என சொன்னார்.தோசையில் இவ்வளவு வகைகளா என வாய்பிளந்தேன் நான்.அந்த கப்பலில் காப்டனாக இருந்தவர் சுக்லாஜி ,அவர் சுத்த சைவம் ,அனுமான் பக்தர் .அவர் பிரபீஷிடம் “முட்டை தோசை எல்லாமா இருக்கு” என கேட்டார் .
  
           அதன் பின் பெரும்பாலும் தோசை கப்பலில் கிடைப்பதில்லை.அபூர்வமாக காலை வேளைகளில் பொட்டலங்களில் வரும் உலர் மாவில் செய்து ஆறிய ஊத்தப்பம் கிடைக்கும்.
   இரண்டாயிரத்தி பதினோராம் ஆண்டு திருவான்மியூரில்,தம்பி தீபனின் அறையில் சில நாட்கள் தங்கியிருந்தபோது,அங்குள்ள சிறிய உணவு விடுதியில் அவர் பொடி தோசை வாங்கி தந்தார்.தோசையை கல்லில் பரத்தியபின் ,இட்லிபொடியும்,துருவிய தேங்காயும் தூவியபின்,லேசாக நெய்விட்டு சுடப்பட்டது .நல்ல சுவை,அப்போது அங்கே அது ஐம்பது ரூபாய்.பின்னர் சுனிதாவிடம் அதை அவ்வபோது செய்து கேட்பேன்.என் மகன் ஷாலிமும் தோசை பிரியன் அதற்காவே சுனிதா மீனாட்சிபுரம் கடைகளில் அலைந்து ஒரு பெரிய தோசை கல் வாங்கி வைத்திருக்கிறாள் .
  
 கடந்த ஆண்டு சீனாவில் வெளியே சென்றபோது மைதா மாவில் தோசை போன்று செய்து விற்பதை கண்டு வாங்கி தின்றோம்.கடந்த வருடம் பணிபுரிந்த கப்பலில் சென்னையை சார்ந்த பாபு ஹுசைன் என்பவர் செப் ஆக இருந்தார் .நானும் ,நண்பர் பெசிலும் அவருடன் உரிமையுடன் தோசை செய்து கேட்டோம் .அவர் தோசை கல் செய்து தாருங்கள் என கேட்டார் .கடும் பணி சூழல் காரணமாக அவர் ஊர் செல்லுமுன் தோசை கல் செய்ய முடிந்தது.தோசை செய்யும் நாளில் அவருக்கு வலது தோள் பட்டை  கடுமையான வலி.எனக்கு சொல்லி கொடுத்தார் தோசை எப்படி ஊற்ற வேண்டுமென,நண்பர் பெசில் தக்காளி சட்னி செய்தார் .பின்னர் அந்த கப்பலில் மாதமொரு முறை தோசை செய்து தந்தார் பாபு ஹுசைனுக்கு பதிலாக வந்த செப் கோவாவின் மெல்வின் .




   இந்த கப்பலின் செப் செங்கன்னூர் ஸ்ரீகுமார். பிரபீஷை போலவே குண்டான உடல்வாகு கொண்டவர்,தேர்ந்த சமையல் கலைஞர்.மாதத்தில் மூன்று சனிக்கிழமைகளில் இரவுணவு தோசையும் மாதத்தில் ஒருநாள் ஆப்பமும் செய்து தருகிறார் .
செஃப் ஸ்ரீ குமார்

   இன்று செப்  ஸ்ரீகுமாருக்கு காலையில்  முகமன் சொன்னபோது “ராவிலே நாலரைக்கே வந்து,இந்நு வையீட்டு தோசையானு”என்றார் .இரவில் ஊற வைத்த அரிசி,உளுந்தை அரைப்பதற்காக அதிகாலை அழைப்பான் வைத்து எழுந்து வருவார் .இன்று இரவுனவாக மசால்  தோசை ,சாதா தோசை ,சாம்பார்,வெங்காய சட்னி,புதினா சட்னி என வைத்திருந்தார் .நான் ஒரு மசால் தோசையும் ,பழைய திருவான்மியூர் நினைவில்,தேங்காய் இல்லாமல் ஒரு பொடி தோசையும் (ஆச்சி இட்லி பொடி வாங்கி வைத்திருக்கிறார்)சாப்பிட்டேன் .சாப்பாடு மேஜையில் என் எதிரிலிருந்த பெரியவர் குஜராத்தின் சோலங்கி பாய்,பிகாரின் ஆலமுக்கு எப்படி தோசை செய்வது என விளக்கினார். பின்னர் அவரே “இதெல்லாம் நீ ஊர்ல போய் செய்ய முடியாது ,இத மதராசி செய்தாத்தான் நல்லா இருக்கும்” என்றார் . ஆலம் உளுந்து என்றால் என்ன என கேட்டுகொண்டிருந்தான்.
திலீப்குமார் நாதோட் சோலங்கி

   சமையல் உதவியாளர் கிளிட்டஸின் புதிய கண்டு பிடிப்பு சக்கரை தோசை ,அதிலும் ஒரு சிறு துண்டு சுவைக்க தந்தார் செப் ஸ்ரீகுமார்.செப் ஸ்ரீ குமார் அன்பு கலந்து சமைக்கிறார் எங்களுக்காக .
ஷாகுல் ஹமீது
20 april 2019,

Friday, 29 March 2019

குடை

                                   குடை
“இந்த கொடய செரியாக்ககூடாதா”?என சுனிதா சொல்லி கொஞ்ச நாளாச்சி .அத டி வி ஸ்டாண்டுல வாங்கி வச்சேன் .அத பாக்கத்துல எல்லாம் சுனிதா சொன்னது ஓறும வரும் .நேற்று மாலை அஸர் தொழுகைக்காக செல்லும் முன் கையில் கொடைய எடுத்த்துகொண்டேன் .மணிமேடையில் தான் குடை தைப்பவர் இருக்கிறார் ,அதனால் அஸர் தொழுகைக்கு கலாச்சாரா பள்ளிக்கு போயிட்டு குடையை தைக்க கொடுக்கலாம் என மாலை மூன்றே முக்காலுக்கு வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டேன் .
 
தொழுகை முடிந்ததும் பொடி நடையாய் மணிமேடை தபால் அலுவலகம் எதிரில் உள்ள குடை தைப்பவரை தேடி சென்றேன்.பழைய குடைகள் சில கடையின் முன் தொங்கி கொண்டிருந்தது ,தைக்கும் ஊசி ,சில கருவிகள் அந்த கடையின் முன்னால் இருந்தது ஆளை காணவில்லை.பக்கத்திலிருந்த ஒரு கடையில் உறவினர் ஒருவர் இருக்கிறார் அவரை பார்த்து “கொடய தக்க வந்தேன் ஆளை காணல” என்றேன்.  “அவனுட்ட கொள்ளை இங்க பக்கத்துல வேற கட இருக்கு அங்க போ”என்றார். “மக்கா இது போப்பி கொட இல்லா” “ஆமா உங்க கடையில வாங்குனதுதான்” என்றேன். 
 
   குடையின் பயன்கள் நிறையவே இருக்கு,சுமாரான மழைக்கு நனையாமல் இருக்க,வெயிலின் தாக்கத்திலிருந்து தப்ப.சிறு வியாபாரிகள் குடையை தலைகீழாக பிடித்து பொருட்களை விற்பனைக்கு  வைத்திருப்பார்கள் .மழை பெய்து முடிந்தபிறகு நம்மூர் சாலைகளில் நடக்கும்போது தேங்கி இருக்கும் அழுக்கு தண்ணீர் நமது உடைகளில் படாமல் இருக்க,வயதானவர்களுக்கு வாக்கிங் ஸ்டிக் ஆக ....................

  அருகிலிருந்த அந்த கடையிலும் ஆள் இல்லை.பஸ்ஸ்டாண்ட் கிட்ட ஒரு ஆளிருக்கிறது என்றார்கள்.அங்கிருந்து பொடி நடையாக பாட்டா காலனிகடை அருகில் ரோட்டை தாண்டி மறுப்பக்கம் சென்றேன் .வேப்பமூடு அருகில் சில ஆண்டுகளுக்கு முன்பு அறிவாளி ஒருவர் போக்குவரத்தை மாற்றிஇருந்ததால் இப்போது அங்கு போக்குவரத்து போலீசும் இல்லை, வாகனங்களும் தடையின்றி சென்றுகொண்டிருக்கிறது .
 
பழமையான சுந்தர் ரேடியோஸ்,முத்து லெதர் வொர்க்ஸ்,சிங்கார் ஆடையகம் தாண்டி சென்றபோது நாகர்கோயிலின் பழைய அடையாளங்கள் மாறியிருந்தன .அங்கே இருந்த ஒரு புத்தக கடையும்,ஜவுளிக்கடைகள் சிலதும் காணவில்லை .

  ஆவின் பாலகம் அருகிலிருந்த செருப்பு தைப்பவரிடம் “கொட தைப்பியளா” என  கேட்டேன். “பஸ் ஸ்டாண்டுகுள்ள படிஇறங்கி போங்கோ ஒரு ஆளு இருக்காரு” என்றார்.படியிறங்கி போனேன். படிக்கட்டில் கண்தெரியாத ஒருவர் ஒலிபெருக்கியை கையில் வைத்து போவோமா ஊர் கோலம் என்ற சின்னத்தம்பி திரைப்பட பாடலை பாடிகொண்டிருந்தார்.படியில் இறங்கும் பெண்கள் அவரது உண்டியலில் சில்லறைகளை போட்டுசென்றனர். சுரங்க பாதையின் வாயிலை ஒட்டி சுவரோரமாக அமர்ந்திருந்தார் குடை தைப்பவர்.மீசை இல்ல்லாமல் நல்ல கரிய நிறத்தில் ஆப்பிள் வடிவ  தொப்பையுடன் . “கொட தக்கணும்” என்றேன்.வேகமாக வாங்கிகொண்டார் குடையை.
 
அவர் அமர்ந்திருந்த சுவரில் மும்மத பக்தி படங்களை வைத்து புதிதாக கொஞ்சம் பிச்சி பூவும் அதில் மாட்டியிருந்தார்.சுரங்க பாதை வாயிலில் பூட்டு ஒன்று தொங்கி கொண்டிருந்ததை பார்த்து “ராத்திரி பூட்டி விடுவார்களா?”என கேட்டேன் . “ஆமாண்ணே ஒம்பது மணிக்கு பூட்டிட்டு காலைல ஆறு மணிக்குத்தான் திறக்கும். இல்லேன்னா இங்க ராத்திரி எல்லா கும்மாளமும் நடக்கும்” என்றார்  அருகிலிருந்த சீப்பு வியாபாரி ..குடைக்காரரிடம் “மழ வந்தா இங்குன இருக்க முடியாதே”என கேட்டேன் ஆமா மேலே இந்த கட்டடத்துல உள்ள எல்லா தண்ணியும் இங்க தான் வரும்”என்றார்.
 பள்ளி கல்லூரி முடிந்து மாணாக்கர்கள் வந்துகொண்டே இருந்தனர். இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு போக்குவரத்து காவல் ஆய்வாளர் ஒருவரிடம் பேசியது நினைவுக்கு வந்தது. இங்கே  மாணவர்கள் சாலையை கடக்கும்போது நிறைய விபத்துகள் நடக்கிறது ஆகவே பள்ளி நேரங்களில் இங்கு ஒரு காவலரை நிறுத்தி மாணவர்கள் சிரமமின்றி சாலையை கடக்க உதவவேண்டுமேன்றேன்.சுரங்க பாதை அமைப்பதுதான் நிரந்தர தீர்வு உரியவர்களிடம் பேசி அதற்காக முயற்சிசெய்யுங்கள் என்றார் .அது இப்போது சாத்தியமாகி உள்ளது .
 
  குடைக்காரர் குடையை தைக்கதொடங்கியதும் பதிமூன்று வயதிருக்கும் பள்ளி மாணவி ஒருத்தி காலிலிருந்த செருப்பை கழட்டி “இத தக்கனும்” என்றாள். “நாற்பது ரூபாய் ஆகும்” என்றார். “முப்பது தான் இருக்கு பத்து  நாளை தருகிறேன்”என்றாள் அந்த சிறுமி .சரி என ஒத்துக்கொண்டு அந்த செருப்பை தைக்க ஆரம்பித்தார் .என்னிடம் “ஸார் கொஞ்சம் நின்னுகிடுங்க  அந்த புள்ள பஸ்சுல போனும்லா” என்றார் .நான் ஆச்சரியமாய் அந்த சிறுமியை பார்த்தேன் கையில் போதிய பணமில்லாத போதும் கடன் சொல்லி என தைத்துகேட்டது .தினமும் இதே சுரங்க பாதை வழியாக,இதே பேருந்து நிலையத்திற்குள் தினமும் வருபவள் .செருப்புதைப்பவரையும் தினமும் பார்த்திருப்பாள் அவள்.விளையும் பயிர் முளையிலேயே தெரிந்தது .
  நண்பன் சுரேஷ் பிரதீப் இங்கிருந்தால் இதையே ஒரு சிறுகைதையாக எழுதியிருப்பான் .
 
   ஆனால் நான் குடை பத்தி சொல்ல வருவது வேறொரு முக்கியாமான விஷயம் .எனது உறவுக்கார பெண்ணொருத்தி என்வயது தான் அவளுக்கும் .கணவருடன் ஹீரோ ஹோண்டாவில் பின்னிருக்கையில் அமர்ந்துபோகும் போது தக்கலை அருகே வந்தபோது லேசாக மழை பெய்யது .அவள் தன் கைப்பையிலிருந்த குடையை வேகமாக எடுத்து கணவனுக்கும் சேர்த்து  பிடித்தபடி பயணத்தை தொடர்ந்துள்ளனர் .
 
  குடை பிடித்தபடி இருசக்கரம் ஓட்டுவது பெரும் ஆபத்தானது .ஆம் அடித்த காற்று குடையுடன் அவளையும் கீழே தள்ளியது.முன்பும் இதுபோல் நடந்த சம்பவங்கள் பத்திரிகைகளில் நிறையவே வந்துள்ளது.மழை பெய்யும்போது எப்போதும் ஒருசிலர் குடை பிடித்தபடி செல்லத்தான் செய்கிறார்கள் கடந்த சில நாட்களுக்கு முன்  நாகர்கோயில் சி எஸ் ஐ பள்ளி அருகே பைக்கில் குடையுடன் சென்ற ஒருவரை நிறுத்தி இப்படி செல்லாதீர்கள் என்றேன் .உறவுக்கார பெண்ணின் அக்காவின் வீட்டிற்கு பின்பு ஒருமுறை சென்றபோது.அவளது மூன்று குழைந்தைகள் அரபி வகுப்பு முடிந்து மதராசாவிலிருந்து வந்தனர். தாயில்லாத குழந்தைகளை அக்காவின் வீட்டில் இருப்பதாக அறிந்தேன் .
 
    அப்போதுதான் நினைத்தேன் இதை கண்டிப்பாக எழுத வேண்டும் என .இருசக்கரத்தில் செல்லும்போது கண்டிப்பாக குடை வேண்டாம் .
       
   குடை தைப்பவர் சிறுமியின் செருப்பை தைத்ததும் முப்பது ரூபாயை கொடுத்துவிட்டு சென்றாள்.அவள் கையில் இன்னுமொரு பத்து ரூபாய் இருந்தது பஸ் டிக்கட்டுக்கு இருக்குமோ என   நினைத்துக்கொண்டேன்.குடைகாரரிடம் “வீடு எங்க”என கேட்டேன் தின்னவேலி என்றார் .டெய்லி போயிட்டு வந்தா கட்டுபடியாகதே 
“கல்யாணம் பண்ணினது இங்க ஒழுகினசேரில டிரைனுக்கு பாஸ் வச்சிருக்கேன் ட்றேன்ல தான் போறது”என்றார்  . குடைகாரர் எனது குடையை மூன்று இடத்தில் தைத்தார் ,வேறொரு பழைய குடையிலிருந்து ஒரு கம்பியை எடுத்து எனது குடையின் கம்பியை அகற்றிவிட்டு அதில் வைத்து தைத்தார்.அறுபது ரூபாய் என்றார் .பணத்தை கொடுத்தேன். “ஸார் பேக்,செருப்பு எது இருந்தாலும் கொண்டு வாங்கோ என்றார் .
 

    மீண்டும் நடந்து மனிமேடையில் நிறுத்தியிருந்த எனது பைக்கில் குடையை வைத்துவிட்டு கிளம்பியபோது லேசாக மழை பெய்யதொடங்கியது.

ஷாகுல் ஹமீது.

Sunday, 10 March 2019

உறவுகளும் ,நட்புகளும்

உறவுகளும் ,நட்புகளும்

 “சொந்தகாராங்க நிறைய இருக்காங்க ஆனா நான் அங்க போறதில்ல,ஹோட்டல்ல ரூம் போட்டுருக்கேன்”
             இப்படி சிலர் சொல்வதை கேட்டிருப்போம் .

நான் எந்த ஊருக்கும் சென்றாலும் அந்த ஊரில் இருக்கும் உறவினர் அல்லது நண்பர்களை முன்பே தொடர்பு கொள்வேன். அப்போதே தெரியும் அவர்களை நம்பி தேடி செல்லலாமா என .
   இப்போதெல்லாம் நான் சென்னைக்கு சென்றால் தாம்பரத்திலிருக்கும் நண்பர் அசோக் வீட்டில் தங்கியே ஆக வேண்டிய கட்டாயம் .இருபது ஆண்டு நட்பு .ஒருமுறை இலவச சீட்டு ஒன்று கிடைத்தது சென்னையின் மூன்று நட்சத்திர விடுதியில் இரு இரவுகள் தங்குவதற்கு .ஆனாலும் அசோக்கின் வீட்டிற்கே சென்றேன் .அப்போது உணர்ந்தேன் நண்பனின் வீட்டில் கிடைத்த ,அன்பும் ,உபசரிப்பும்  நட்சதிரவிடுதியில் கண்டிப்பாக கிடைக்காது என .இப்போது மூன்றாண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆகிவிட்டது சென்னை பெருநகருக்கு சென்று .


அது போல் விமான நிலையத்திலும்,ரயில் நிலையத்திலும் எனக்காக நேரம் ஒதுக்கி நான் காத்திருக்கும் கொஞ்ச நேரத்திலும் கூட என்னை சந்தித்து செல்லும் நட்புகளும் உறவுகளும் பல.
 
  பத்தாண்டுகளுக்கு முன் மும்பை- நாகேர்கோயில் பயணத்தில்  சேலம் அருகே செல்லும்போது நண்பன் சேலம் பாலாவை அழைத்தேன்.பாய் பார்த்து வருடங்கள் ஆகிவிட்டது ரயில் வரும் நேரத்தை சொல்லுங்கள் வருகிறேன் என்றார் .சேலம் சந்திப்பில் வண்டி நின்ற பத்து நிமிடத்திற்கு என்னை சந்தித்தார் .இரவுணவுக்கு கையில் தோசையும் கொண்டு வந்திருந்தார் .

   2010 ஆம் சிங்கப்பூரில் கப்பலிலிருந்து இறங்கினேன். இரவு நான் தங்கியிருந்த விடுதிக்கு வந்திருந்தார் சிங்கப்பூரில் வசிக்கும் நண்பர் மணிவண்ணன். லிட்டில் இந்தியாவில் உள்ள முஸ்தபாவில் பொருட்களை வாங்கிவிட்டு அவருடைய வீட்டிற்கு செல்லும்போது  அதிகாலை இரண்டு மணி .நண்பரின் மனைவி அப்போதும் எழுந்து காபி போட்டுதந்தார்கள். நான் கேட்டேன் ஒரு வீட்டுக்கு வாற நேரமா இது என .நண்பனின் மனைவி எப்போதும் நீங்கள் வருவதில்லை நாம் சந்தித்தே இரண்டாண்டுகள் ஆகிவிட்டது .உங்களை சந்தித்ததே மகிழ்ச்சிதான்  என .

   ஒரு முறை மனைவி குழந்தைகளுடன் மலேசியாவிலிருந்து சிங்கப்பூர் செல்லும் விமானத்தை தவறவிட்டேன் .அங்கிருந்து நண்பர் மணியை அழைத்தேன் .அவர் சிங்கை விமான நிலையத்திற்கு வந்து கொண்டிருந்தார் எங்களை அழைத்து செல்வதற்காக .நான் விமானத்தை தவற விட்டதை சொன்னவுடன் .ஷாகுல் கவலை வேண்டாம் அடுத்த விமானம் அல்லது பேருந்து ,ரயிலில் வந்துவிடுங்கள் என்றார் .

  இரவு பனிரெண்டுமணி விமானத்தை பிடித்து சிங்கையில் இறங்கும்போது மணி நள்ளிரவு ஒன்றை தாண்டியிருந்தது அப்போதும் நண்பர் மணி விமானநிலையத்தில் எங்களுக்காக காத்துகொண்டிருந்தார் .வீடு சென்று சேரும்போது மணி இரண்டை தாண்டியிருந்தது.மூன்று நாட்கள் அவர் வீட்டில் தங்கி ,உண்டு ,உறங்கி சிங்கப்பூரை சுற்றிப்பார்த்தோம்.

   மலேசியாவில் உறவினர் சையதலி அண்ணின் வீட்டில் எட்டு நாட்கள் தங்கியிருந்தோம் .அவர்களின் அன்பு மறக்க இயலாதது .
 
   மாகியில் என்னுடன் கப்பலில் பணிபுரிந்த நண்பரின் மனைவியும் ,மகளும் அழைத்திருந்தார்கள். நண்பர் அப்போது கப்பலில் இருந்தார் .நான் குடும்பத்துடன் மாகி ரயில் நிலையம் சென்று சேரும்போது இருட்டதொடங்கியிருந்தது,பெருமழை பெய்துகொண்டிருந்தது.நண்பரின் மகள் எங்களை அழைத்துச்செல்ல ரயில் நிலையம் வந்திருந்தார் அவர் பிரசவத்திற்காக தாய் வீட்டிற்கு வந்திருந்தவர் .தாய்ப்பால் அருந்தும் இருமாத சிறு மகவை தன் அன்னையிடம்  ஒப்படைத்துவிட்டு வந்திருந்தார் அந்த பெருமழையில் .

    இரண்டாண்டுகளுக்கு முன் பாண்டி செல்லுமுன் தோழி ஒருவருக்கு அழைத்தேன் .கண்டிப்பாக வீட்டிற்குதான் வரவேண்டுமென்றார் .நான் அங்கு வந்து சேரும்போது அதிகாலை ஐந்து மணி அல்லது அதற்கு முன்பாக கூட இருக்கலாம் என்றேன் .இரவு ஒருமணி என்றாலும் பத்து நிமிடத்திற்கு முன் சொல்லுங்கள் நீங்கள் இறங்குமிடத்தில் நாங்கள் இருப்போம் என்றாள்.அங்கு செல்லும்போது காலை ஆறு மணி தோழி தன்னுடைய காரில் வந்திருந்தார் .கணவர் அதிகாலை தான் பணி முடிந்து வீட்டிற்கு வந்து தூங்கி கொண்டிருக்கிறார் .நீ ஓய்வெடுத்து விட்டு குளித்து தயாராகு என்றார். தூங்கி எழுந்து வந்த  நண்பர் அவரது பல்சர் பைக்கை என்னிடம் தந்துவிட்டு இங்கிருக்கும் இரு நாட்களும் இதை உபயோகித்து கொள்ளுங்கள் என்றார் .

 நண்பர்கள் ,உறவினர்களின் வீட்டுக்கு செல்லும்போதும் எனக்கு தயக்கம் ஏதும் இருக்காது .எங்காவது சென்று அங்கிருக்கும் நண்பர் அல்லது உறவினரை சந்திக்காமல் வந்துவிட்டால் .என்னை போனில் அழைக்கும்போது “என்னா நீ இப்போ நம்மள மறந்துட்டியே எங்க வீட்டுக்கு வராம போயிட்டியே” என கேட்பார்கள் .

   திருச்சி எனது இரண்டாவது ஊர் எனலாம். 1997 இல் பெல்லில் தொழில் பழகுனர் பயிற்சியில் ஓராண்டு அங்கிருந்தேன் .அப்போது உதவி செய்த நண்பர் குடும்பத்துடன் இப்போதும் தொடர்பிலிருக்கிறேன்.
 
   இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன்பு தொடங்கிய ஜெகனின் நட்பும்,பதினைந்து ஆண்டுகளுக்கு முன்பு சந்தித்த நண்பர் ஸாமும் இப்போது என குடும்பத்தில் ஒருவராகவே மாறிவிட்டனர் .

 பால்ய நண்பர்கள் ராஜாவும் ,வேலுப்பிள்ளையையும் அமெரிக்காவில் அவர்கள் வசிக்கும் நகருக்கு அருகில் நான் சென்றபோது என்னை தேடி வந்து சந்தித்தனர் .பல ஆண்டுகளுக்குப்பின் நாங்கள் அப்போது சந்தித்தோம் மகிழ்ச்சியான தருணம் அது .


   நண்பர் கோலப்பன் தற்போது தொழில் காரணமாக சென்னையில் வசிக்கிறார்.நாகர்கோயில் வரும்போதெல்லாம் நான் ஊரில் இருந்தால் என்னை வீட்டிற்கு வந்து சந்திக்க தவறுவதில்லை .

     தெரியாத ஊரில் நண்பர் அல்லது உறவினர்ஒருவர் இருந்தால் நாமும் அவ்வூரில் ஊள்ளூர்வாசியாக ஆகிவிடுவோம்.நாம் சென்றிருக்கும் வேலை விசயமாக ஒரு இடத்திற்கு செல்லுமிடத்தில் அவர்களுக்கு தெரிந்தவர் ஒருவர்அங்கு இருப்பார்.அதனால் எளிதாக சில பணிகள் முடிந்துள்ளன.             

   நட்பையும்,உறவுகளையும் பேணுவதால் அவர்களின் நெருக்கமான அன்பு மட்டுமல்ல உதவிகளையும் தான் பெற்றுகொள்கிறோம் .
தொடரும் .........