Saturday, 8 February 2025

மீண்டும் என் எஸ் ப்ரண்டியருக்கு


       கப்பல் இந்தோனேசியாவிற்கு ஜனவரி பன்னிரெண்டாம் தேதி வரும் பத்தாம் தேதி வாக்கில் புறப்பட வேண்டும் என சொல்லியிருந்தார்கள். நான் பாண்டியில் fire fighting வகுப்பு முடித்து அங்கிருந்து மாலையில் புறப்பட்டு தாம்பரத்தில் இறங்கினேன். நண்பர் அசோக்கின் இல்லம் சென்று இரவுணவுக்குப்பின் சீக்கிரமே தூங்கி ஏழாம் தேதி காலையில் எட்டரை மணிக்கு தி நகர் பாலாஜி மெடிக்கல் சென்டர் சென்று சேர்ந்தேன்.

   மருத்துவ பரிசோதனை செய்து முடித்து அன்றிரவே ரயிலில் நாகர்கோவில் பயணம்.ஒன்பதாம் தேதி தற்போது குடியிருக்கும் வீட்டை காலி செய்து சாவியை ஒப்படைப்பாதாக உருதியளித்திருந்தாள் சுனிதா. வேறு வாடகைகாரர் வந்துவிட்டதால் சீக்கிரம் காலி செய்து தர வேண்டினார் அடுக்குமாடி குடியிருப்பின் உரிமையாளர்.

  எட்டாம் தேதி காலை டவுண் ரயில் நிலையத்தில் இறங்கி வீட்டிற்கு வந்து உடனே பொருட்களை ஒதுக்க தொடங்கினேன். நள்ளிரவு ஒரு மணிக்கு மேல் முழு வீடும் காலி செய்து புதிய வீட்டிற்கு சென்று தூங்கும்போது அதிகாலை இரண்டு மணி.

    காலை பத்து மணிக்கு மேல் வீட்டின் சாவியை கேட்டு அழைத்துகொண்டே இருந்தார்கள். சுனிதா சாவியை மாலை நான்கு மணிக்கு தருவதாக சொன்னாள்.சில பொருட்கள் அங்கு இருந்தன.மாலையில் சென்று அவற்றையும் எடுத்துவிட்டு வாட்ச்மேன் கிருஷ்ணன்,துப்புரவு பணியாளர் கண்ணனுக்கு சுனிதா படியும் சில பொருட்களையும் கொடுத்துவிட்டு இரவு வீடு வந்து சேர்ந்தோம்.

   மருத்துவ பரிசோதனை முடிந்ததும் மும்பை அலுவலகம் அனுப்பும் மின்னஞ்சல்களால் மெயில் பாக்ஸ் நிறைந்துவிடும் கேட்கும் ஆவணங்களை அனுப்பிக்கொண்டே இருக்கவேண்டும்.

   எழாம் தேதி இரவு ரயிலில் இருக்கும் போது வந்த ஒரு மின்னஞ்சலை தவிர வேறேதும் வரவில்லை. வழக்கமாக நாலைந்து நாட்களுக்கு முன்பே முக்கிய ஆவணங்கள் பரிமாற்றம் முடிந்து விமான சீட்டு தகவலும் முடிந்துவிடும். தம்பி ஷேக் புருனே யுனிவர்சிட்டியில் பணிசெய்கிறார். விடுமுறை முடிந்து குடும்பத்துடன் புறப்படும் நாள் பத்தாம் தேதி முடிந்தவரை அடுத்த ஒராண்டுக்கான பொருட்களை கொண்டு செல்வார்கள். அவர்களது பயண பைகளை மூன்று ஆண்டுகளாக நான் தான் தயார் செய்து கொடுக்கிறேன். பத்தாம் தேதி அதிகாலை ஷேக் வீட்டிற்கு போய் பொருட்களை அடுக்கி எடை பார்த்து தயார்செய்தோம்.

  காலை பத்துமணிக்கு முன்பே எனது மருத்துவ அறிக்கையை கேட்டு மும்பை அலுவலகம் மெடிக்கல் சென்டருக்கு அனுப்பிய மின்னஞ்சலை கண்டேன். அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் எனக்கு போன் வந்தது. “ஷாகுல் ஒரு உதவி செய் மெடிக்கல் சென்டருக்கு அழைத்து,உடனே ரிப்போட்டை அனுப்பச்சொல்” என.

    எனது மருத்துவ அறிக்கை கிடைக்காததால் தான் இன்னமும் விமான சீட்டு பதிவு செய்யவில்லை என புரிந்தது. நானும் இன்னும் இரு தினங்கள் கிடைத்தால் நல்லது என இருந்தேன்.

    பன்னிரெண்டாம் தேதிக்கு புறப்பாடு உறுதியாகி எனது பணி ஒப்பந்தம் அனுப்பிதந்தார்கள். அதை நகலெடுத்து கையொப்பமிட்டு அனுப்பிவைத்தேன். ஒரு நாள் தான் இருக்கிறது. கப்பலுக்கு கொண்டு செல்லும் பொருட்கள் வாங்க வேண்டியிருந்தது.

   எட்டாம் தேதி இரவே உம்மாவுக்கு உடல் நலமில்லாமல் மருத்துவமனைக்கு போய் வந்தாள். ஆனாலும் மறுநாள் சரியாகாமல் மீண்டும் மருத்துவமனைக்கு சென்று அவசர சிகிச்சை பிரிவில் சேர்த்தார்கள்.எனக்கு வேலைகள் குறையவேயில்லை. 

 பத்தாம் தேதி மாலையில்  தம்பி ஷேக் புறப்படும் முன் சுனிதாவுடன் போய் பார்த்து வழியனுப்பி வைத்துவிட்டு வந்தேன்.பதினொன்றாம் தேதி இரவுவரை விமான சீட்டு வராததால் பன்னிரெண்டாம் தேதி எனது புறப்பாடு இல்லை என்பதில் கொஞ்சம் அக மகிழ்வாக இருந்தது. பயணம் எப்போது என மின்னஞ்சல் அனுப்பி கேட்டேன். 

  நீ தயாராக இரு கூப்பிடும் போது பெட்டியுடன் விமான ஏற வேண்டும் என பதில் வந்தது. கப்பலில் இருக்கும் லீ மேன் இந்தோனேசியாவில் கப்பல் நங்கூரம் இடுவதா?இல்லை சரக்கை இறக்கியபின் நங்கூரமிடுவதா என்பது இன்னும் உறுதியாகாததால் காப்டன் முடிவெடுக்க முடியாமல் இருக்கிறார் என்றார். 

 தம்பி ஷேக் விமானம் ஏறும் முன் உம்மாவை மருத்துவமனைக்கு சென்று பார்த்துவிட்டு சென்றான். “உம்மாய பாத்தது கொஞ்சம் கஷ்டமாயிட்டு,முகத்துல ஆக்ஸிஜன் மாஸ்க்,மேலெல்லாம் என்னமெல்லாமோ டியுப் மாட்டிருக்கு என்றான்.

  சனிக்கிழமை மாலை பதினொன்றாம் தேதி என் அலுவலக உதவி மேலாளர் நிகிதா அழைத்து “ஷாகுல் நாளை நள்ளிரவு கத்தார் ஏர்வேஸில் உனக்கு டிக்கெட் பதிவு செய்கிறோம். மற்ற ஆவணங்கள் அனைத்தும் இன்று இரவுக்குள் அனுப்பி வைக்கிறேன்” என்றார்.

  மறுநாள் இரவு பதினோரு மணிக்கெல்லாம் புறப்பட வேண்டும்.பயண பையை தயார் செய்தல் ஆவணங்களை சரி பார்த்து வைத்தல், மினன்ஞ்சலில் வரும் ஆவணங்களில் தேவையானதை நகல் எடுத்தல் என என் பயணத்துக்கு மனதளவில் தயாராகி கொண்டிருந்தேன்.

  உம்மாவை மறுநாள் காலையில் போய் பார்க்க எண்ணியிருந்தேன். என் அக்கா மருத்துவ மனையில் இருந்தாள். மறுநாள் புறப்பட வேண்டும் எனும் தகவல் சொன்னேன். இரவு ஒன்பது மணிக்கு அக்கா அழைத்து “உம்மா உன்ன பாக்கணும்னு  சொன்னா” என்றாள். சுனிதாவுடன் புறப்பட்டு மருத்துவமனைக்கு சென்றேன். 

  அவசர சிகிச்சை பிரிவில் அனுமதியில்லை மறுநாள் வெளிநாடு புறப்படுகிறேன் எனச்சொல்லி அனுமதி கேட்டேன். உம்மா குளிரில் சிறு நடுக்கத்துடன் குளறும் குரலில் பேசினாள். போர்வையால் உம்மாவின் கைகளை போர்த்துவதை பார்த்து செவிலி கம்பளி ஒன்றை கொண்டு வந்து போர்த்தி விட்டாள்.

   மருத்துவ மனையிலிருந்து வெளியே வரும்போது நிகிதாவின் மின்னஞ்சல் வந்திருந்தது. மாமா மகன் ஷேக் பத்து மணிக்கு மேல் தான் கடையை பூட்டுவேன் எனச்சொன்னான். நகலெடுக்கும் ஆவணங்கள் அனுப்பிவிட்டு. வீட்டுக்கு செல்லும் வழியில் நகல்களை வாங்கிகொண்டு சென்றோம்.

      முதலில் ஆவணங்களை சரிபார்த்து அடுக்கினேன்.நள்ளிரவு பன்னிரெண்டு மணிக்குமேல் டிக்கெட்டை பார்த்து வைப்போம் என தோன்றியதால் நிகிதாவின் மின்னஞ்சலை திறந்தபோது எனது விமான சீட்டு மாறியிருந்தது. தோஹா கத்தாருக்கு பதிலாக மும்பை வழியாக ஜகார்தாவுக்கு விமான சீட்டு பதிவு செய்யபட்டிருந்தது.

    நான் பன்னிரெண்டாம் தேதி மாலை நான்கு மணிக்கே வீட்டிலிருந்து புறப்பட்டாக வேண்டும். ஆவணங்கள் சரிபார்த்து விட்டு தூங்க வேண்டும் காலையில் பயணப்பையை  தயார் செய்ய வேண்டும் என எண்ணியிருந்தேன். வேறு வழியே இல்லை கப்பலுக்கு கொண்டு புதிய வீட்டில் பொருட்கள் எங்கும் சிதறி கிடந்தது. வழக்கமாக பொருட்களை அடுக்கும்போது சுனிதா “நகம் வெட்டி எடுத்தாச்சா,பல்லு தேய்க்கபிரஸ்,குளிருக்கு சுண்டுல போட லிப் பாம்,ஊசி,நூல் ஓறுமையா எடுங்கோ சாறே”என்பாள். 



  வீட்டில் சிதறி கிடந்த பொருட்களுக்கு நடுவே என் பொருட்களில் பாதி கிடைக்கவேயில்லை. நல்ல தூக்கத்தில் இருந்த சுனிதா “என்னத்த குடஞ்சிட்டு கிடக்குதியோ,ஓறங்கலியா என உளறினாள். அறையின் விளக்கை அணைத்து விட்டு டார்ச் லைட் வெளிச்சத்தில் என் பொருட்களை தேடினேன்.பலதும் கிடைக்கவேயில்லை. எரிச்சல்தான்  மிஞ்சியது படுத்து கண்மூடினேன்.எண்ணங்கள் ஒன்றன்பின்  ஒன்றாக தொட்டு தொட்டு காட்சிகளாக மாறினச.

 ஐ சி யூவில் இருக்கும் உம்மா குளறும் குரலில் பேசியது,மாலையில் உறவினர் பீர் முகம்மது அண்ணனின் மகன் அசாருதீன் திருமணத்திற்கு செல்ல வேண்டும் என இருந்தேன்.காலையிலேயே போய்வர வேண்டும்,போத்தீஸில் போய் கப்பலுக்கான பொருட்கள் வாங்குதல் என.தூங்காமலே நான்கு மணிக்கு விழித்துகொண்டேன். எனது துணிகளை துவைத்து குளித்து அதிகாலை தொழுகைக்கு பள்ளி வாசல் போய் வந்தேன். சுனிதா தொழுகை பாயில் இருந்தாள். “கப்பலுக்கு போணுமின்னா நமக்கு உறக்கமே வராதே” என்றாள்.

   கிடைக்காத பொருட்களை எடுத்து தந்தாள்.வீட்டில் நான் செய்து கொடுக்க வேண்டிய வேலைகள் நிறைய இருந்தது. இனி என்னால் எதுவும் செய்ய முடியாது நீயே பார்த்துக்கொள் என நேற்றிரவே சொல்லியிருந்தேன்.இரவில் நான் பொருத்திய காஸ் அடுப்பில் புதிதாய் தோசை சுட்டு தந்தாள் .காலை உணவுக்குப்பின். கொஞ்சம் தூங்குகிறேன் என படுத்துக்கொண்டேன்.இருமுறை அறைக்கதவை திறந்து நான் தூங்குவதை பார்த்துச்சென்றாள் சுனிதா.

    ஒன்பதரை மணிக்கே தயாராகி வாங்க வேண்டிய பொருட்களை குறித்துக்கொண்டு புறப்பட்டேன். “பன்னிரண்டு மணிக்கு வருவேன் தயாராக இரு கல்யாண வீட்டுக்கு போணும்” என கிளம்பிசென்றேன். செட்டிகுளம் தாண்டி மறைந்த எழுத்தாளர் சுந்தர ராமசாமியின் இல்லம் அருகில் செல்லும்போது மருத்துவமனையில் உம்மாவின் காட்சி கண் முன்னால் ஓடியது. 

   போத்தீஸ் துணிக்கடையில் இரு பனியன்கள்,வாங்கியபின்,கீழ் தளத்தில் வாங்கிய பொருட்களுக்கு பில் போட சொல்லிவிட்டு மருத்துவமனைக்கு விரைந்தேன். “பெரிய டாக்டர் ரௌண்ட்ஸ் வார நேரம்,இப்ப உள்ள உட முடியாது” என்றார் காவலர். நேற்றிரவு இருந்த காவலர் மாறி வேறு காவலர் பணியில் இருந்தார். நேற்று சொன்னதையே மீண்டும் சொன்னேன். “சாயங்காலம் வெளிநாட்டுக்கு போறேன்,ஆறாம் நம்பர்ல இருக்க பேசண்ட் பீமாக்க மோனாக்கும் நான்”.

 “எனக்கு எல்லாம் மனசிலாவும், கொஞ்சம்  நில்லுங்கோ, நான் விளிக்கேன்” என்றார். சிறிது நேரத்திற்கு பின் உள்ளே அனுமதித்தார்.உம்மா படுக்கையில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்தாள். “ஆராக்கும்” என செவிலி கேட்டாள்.

“எனக்க மொவன்” உம்மாவின் குரலும்,முகமும் சற்று தேறியிருந்தது. உம்மா சாயா வாங்கி கேட்டாள். நர்ஸ் கஞ்சி தண்ணி குடுக்கணும்,ஒரு பாக்கெட் தயிரும் வேங்கி தாங்க என்றாள். 

 அவற்றை வாங்கி கொண்டு போனபோது. “வெளிய நில்லுங்க பெரிய டாக்டர் இப்ப வருவாரு,அப்ப விளிப்போம் டாக்டர்ட்ட பேசுலாம்” என்றாள் நர்ஸ்.

மூத்த மருத்துவர்,இளம் மருத்துவர் ஐவர் சூழ நோயாளிகளை பார்த்து விவாதித்துகொண்டு வந்தனர்.மருத்துவர் என்னிடம் “மகனா நீங்க,அவங்களுக்கு என்னனு கண்டுபிடிச்சாச்சி,ஆண்டிபயாட்டிக் போட்டுருக்கு,லங்ஸ் டாக்டர் சாயங்காலம் பார்ப்பார். அம்மாவுக்கு இனிமேல் வீட்டுல செய்த ஈஸி டைஜஸ்ட் புட் தான் சாப்பிடணும்,கடையில் வாங்கிய எதுவுமே சாப்பிட கூடாது,இன்னும் மூன்று நாட்களில் அறைக்கு மாற்றி விடுவோம்” என்றார்.

    கடைகளுக்கு போய் பொருட்களை வாங்கிவிட்டு பைக்கில் ஏறியதும் சுனிதா அழைத்து “மாமிய பாத்தியளா,ஆசுபத்திரிக்கு போனீயளா நேத்து மாமி கிடந்த கிட என் கண்ணுலேயே நிக்கி”என்றாள். மருத்துவரை சந்தித்து பேசிய விபரம் சொல்லிவிட்டு வீட்டிற்கு விரைந்து ,பின் கல்யாண வீடு. சையதலி அண்ணன் மலேசியாவில் இருந்து மருமகன்,மருமகள் என குடும்பத்துடன் வந்திருந்தார். மூன்று மாதம் முன்பு குலாலம்பூரில் அவரின் இல்லத்தில் சந்தித்தபின் மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு. பீர் முகம்மது அண்ணன் “நாளக்கி கல்யாணத்துக்கு நீ வரமாட்டியா” இன்னும் இரண்டு மணிநேரத்தில் நான் புறப்பட வேண்டும் என்றேன்.

“நீ கிட்ட வந்த பொறவும் வீடு பால்க்காயசிக்கு நம்மள கூப்பிடல” என கடிந்து கொண்டார். ஆம் உறவிலும்,நண்பர்களிலும் நிறையபேர்களை நான் அழைக்கவில்லை.

  பயணப்பை இன்னும் பாக்கிருந்தது.தயார் செய்து கொண்டிருந்தேன். நண்பர் ஸாம்,சுனிதாவின் சகோதரிகள் வழியனுப்ப வந்திருந்தார்கள்.பாஸ்கர் அண்ணாவின் கார் காத்திருந்தது.நான்கரை மணிக்கு புறப்பட்டோம். சுனிதாவும்,சல்மானும் விமான நிலையம் வந்தார்கள். 

நாஞ்சில் ஹமீது,

Tuesday, 28 January 2025

அன்னம்( சிறு கதை)

  

அயில  மீன் குழம்பு அடுப்பில் கொதித்து கொண்டிருந்தது. பாத்திரத்தை திறந்ததும்  அஹமதின் மூக்கினுள் அதன் ஆவி போய் பசியை மேலும் கூட்டியது. வெந்த சோற்று பாத்திரத்தை வடிப்பதற்காக மூடியில் கிளிப் போட்டு சாய்த்து வைக்கபட்டிருந்தது.

   காலையில் அறையிலிருந்து மிக உற்சாகமாக கிளம்பி சென்ற அஹமதுவுக்கு அது ஒரு முக்கியமான நாளாக இருந்தது.பின் மதியம் உடலும் மனமும் சோர்ந்தவனாய் வாகங்களின் ஓசையை,நடை பாதை வியாபாரிகளின் கூச்சலை தாண்டி நெரிசலில் நுழைந்து தர்காவின் வாயிலில் கால்கள் இயல்பாக வந்து சேர்ந்திருந்தது

 கடல் நடுவே இருக்கும் ஹாஜி அலி தர்காவின் பின்புறம் மனித தலைகள் நிரம்பியிருந்தது. உப்பு கலந்திருந்த காற்றில் கடலலை ஒன்றன் பின் ஒன்றாக ஓய்வே இன்றி பாறைகளில் மோதி வெண்ணுரையாகி  மறையும் முன் அடுத்த அலை அதே போல் மோதி செல்லும் காட்சிகளை சற்று தள்ளி கொஞ்சம் உயரமாய் தனித்திருந்த கல்மீதமர்ந்து  நெடுநேரமாய் பார்த்துக்கொண்டிருந்தான் அஹமது.

   ஒரு மாதத்திற்கு முன் ஆல்படோர்ஸ் ஏஜென்சி நடத்திய  இன்டர்வியூல் கப்பல் வேலைக்கு தேர்வாகியிருந்தான். ஆவணங்கள் சரிபார்த்து, கம்பியுட்டர், மெடிக்கல் தேர்வுகளில் பாசாகியதும். அடுத்த மாதம் பாஸ்டனில் கப்பல் வருகிறது. அங்கு போய் பணியில் இணைய வேண்டும் என்றார்கள்.அமெரிக்க விசாவுக்கு விண்ணபித்து மஹாலட்சுமி பிரீச்கேண்டி அருகிலுள்ள அமெரிக்க துணை தூதரதத்திற்கு நேர்காணலுக்கு காலையில் சென்றான்.

   அந்த அதிகாரி ஒரே ஒரு கேள்விதான் கேட்டார். “எத்தனை கப்பல்களில் வேலை செய்திருக்கிறாய்”என. அஹமதுவின் பாஸ்போட்டை கையில் கொடுத்துவிட்டார். 

    அங்கிருந்து நெஞ்சு விம்ம ஹாஜிஅலி தர்கா வந்தமர்ந்து நீண்டநேரமாக எண்ணங்கள் எங்கெங்கோ சென்று உம்மாவின் சொற்களில் வந்து நின்றான். மும்பைக்கு செல்கிறேன் வேலைதேடி என்று சொன்னதும் உம்மா வேண்டாம் என்றாள். “நீ ஒருத்தன் உளச்சி யாருக்கு சோறுபோடணும்,எங்க காலத்துக்க பொறவும் எல்லாத்தையும் நீதான் இருந்து பாத்துக்கிடணும்,இங்கேயே இரு” என்று சொன்னாள்.

    அஹமத் பிடிவாதமாக வாப்பாவிடம் பேசி மும்பை சென்று கப்பலில் வேலைக்கு சேர்ந்து உலகம் முழுவதும் சுற்றிவரப்போகிறேன் என சொல்லிவிட்டு ரயிலேறி வந்து இரண்டாண்டுகள் ஆகிறது.   மாலை சூரியன் கடலுக்குள் சென்று மறைந்து  செவ்வாவனம் ஜொலிக்கும் போது “சலோ சலோ தேர் ஓஹையா,உட்டோ” என காக்கி உடையில் தர்கா காவலர் கையில் கம்புடன் விசில் ஊதும் சப்தம் கேட்டு எழும் போது அஹமதுவின் உடல் எடைமிகுந்திருந்தது. தர்காவின் எரிதிலுள்ள சுரங்க பாதைக்குள் நுழைந்து ரோட்டில் நடந்து மகாலட்சுமி ரயில் நிலையத்திருந்து அந்தேரி செல்லும் ரயிலில் ஏறிக்கொண்டான். 

   நெரிசல் மிகுந்த மின்சார ரயிலில் வியர்வை நாற்றங்களுக்கிடையில் பிதுங்கி மாஹிமில் சாடி இறங்கி வெளிக்காற்றை ஆழ இழுத்தபின். ரயில்வே பாலம் ஏறி இறங்கி தராவி தீயணைக்கும் நிலையம் தாண்டி மாடுங்க லேபர் காம்பில் உள்ள முருகன் கோவிலுக்கு எதிரிலுள்ள சாந்தி பீர்  பார் மேலேயுள்ள எட்டுக்கு,பதினெட்டடி செவ்வக அறைக்கு வந்துசேர்ந்தான். அறையில் இஞ்ஜினியர் சின்ராசும்,கேட்டரிங் சிவாவும் இருந்தனர்.

   அறையிலேயே செண்டாசும்,குளியலறையும் இருந்ததால் அதிகாலை போனி தண்ணீருடன் வெளிக்கிருக்க வரிசையில் நின்று,குடலை பிடிங்கி வெளியே எடுக்கும் பொது கழிப்பறைக்கு செல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லையென்பதால் உள்ளுக்குள் சந்தோசத்துடன் இந்த அறைக்கு அஹமத் தாமசிக்க வந்து பதினாறு மாதங்களாகிறது. மாதம் ஐநூறு ரூபாய் வாடகை.தலைக்குமேல் அஸ்பெஸ்டாஸ் கூரை வார நாட்களில் வேலை தேடி வெளியில் சென்றுவிடுவதால் சனிக்கிழமை வந்தபோது பத்தரை மணிக்கு அனல் காற்றை மேலிருந்து தள்ளும் மின் விசிறிக்கு கீழ் பகலில் இருக்க முடியாது என்பது தெரிந்தது.

    அறையில் தங்கியிருந்த பத்மநாபனும், ராமகிருஷ்ணனும் மாஹிம் ரயில்நிலையத்திலிருந்து வரும் பாலத்தின் படிக்கட்டுகள் அருகிலுள்ள மரநிழலில் அமர்ந்திருந்தனர். “சூடு மண்டைய பிளக்கும் ரூமுக்குள்ளே இருக்க ஒக்காது,இங்குன இருந்தா நல்லா நேரம் போவும்” என்ற  பத்மநாபனின் கண்கள் தொடை தெரிய குட்டை பாவாடையுன் ரயிலை பிடிக்க விரைவாய் செல்லும் பெண்ணின் கால்களில் இருந்ததை கண்டேன்.

 அறையிலிருப்பவர்களில் ஒருவர்  அதிகாலையில் நான்கு மணிக்கு தண்ணீர் வரும்போது குளியலறைக்கு மேலுள்ள முந்நூறு லிட்டர் தண்ணீர் தொட்டி நிரம்பியதும் காலியாக உள்ள ஐந்து ட்ரம்,குடிக்கும் இரு பாத்திரங்களில் தண்ணீர் பிடித்து,முந்தைய நாளுள்ள குப்பையை வெளியில் கொண்டு சென்று கொட்டவேஎண்டும் அது வாரமொருமுறையோ அல்லது பத்து நாட்களுக்கு ஒரு முறையோ வரும்.

 கப்பலுக்கு செல்பவர்கள் சிலநேரம் ஆறேழு பேர் ஒன்றாக அறைக்கு தங்க வந்துவிட்டால் படுப்பது சற்று சிரமம். இரவில் தாமதமாக வரும் பிரிட்டோ பாத்ரூம் முன்னால் உள்ள ஈரத்தை துடைத்துவிட்டு போர்வை விரித்து படுத்துக்கொள்வான். இரவில் பீர் குடித்துவிட்டு சிறுநீர் கழிக்க  போவபர்கள் படுத்திருப்பவனை மிதித்து தான் உள்ளே செல்வார்கள்.இரவில் தூக்க கலக்கத்தில் சிறுநீர் கழிக்க செல்லும்போது சாந்தி பீர் பார் பெண்களுடன் போதையேறிய ஆண்களின் சிரிப்பும் கலைவையாக கேட்கும் வேறு சிரமம் ஏதும் இல்லை அறையில். 

   இரவானால் அறையில் சமையல் உண்டு.அரிசி சாதம்,மீன் குழம்பு,ஒரு பொரியல் அல்லது கூட்டு. அதற்கான பாத்திரங்களும் காஸ் அடுப்பும் அறையிலிருந்தது. கப்பலில் வேலைக்கு போய் வந்த பாண்டிச்சேரி மஞ்சுநாதன் வாங்கிக்கொடுத்தாக அறையை நடத்தும் மைக்கேல் சொன்னார். தினமும் மாலையில் அறைக்கு முதலில் வரும் இருவரோ,மூவரோ சேர்ந்து அரிசி மீன்,காய்கறி வாங்கி வந்து கணக்கெழுதி வைக்க வேண்டும்.தங்கியிருப்பவர்கள் தலைக்கு நூறு ரூபாய் போட்டு ஒரு கணக்கு நோட்டுடன் பை ஒன்று தொங்கும்.

     ஒரு வாரத்தில் காசு தீர்ந்துவிடும் மீண்டும் தலைக்கு நூறு கொடுத்தால் போதும் தினமும் இரவுணவு உறுதி. யாருக்காவது வேலை கிடைத்து விமானம் ஏறும் நாளில் கோழி குழம்புடன் அறை நண்பர்களுக்கு சாப்பாடு கொடுக்கும்போது நூறு ரூபாய் பத்துநாட்கள் வரை வரும் இப்படி மாதத்தில் மூன்று,நான்குமுறை விமானம் ஏறி கப்பலுக்கும்,வெளிநாட்டுக்கும் வேலை கிடைத்து சென்று கொண்டுதானிருந்தனர். 

   அன்று மாலை அறைக்கு வந்தபோது முருகன் கோவிலில் பூஜைக்கு அடித்த மணி சப்தத்துடன் அருகிலுள்ள பள்ளி வாசலிலிருந்து  இஷா தொழுகைக்கான பாங்கோசையும் கேட்டுகொண்டிருந்தது.

இஞ்சினியர் சின்ராசு “சோறு வடிசிட்டோம்,மீன் வாங்கியாச்சி உங்களுக்கு வேண்டி தான் காத்திருக்கோம்” என்றான். அறையில் இருப்பவர்களில் மூவரை தவிர வேறொருவருக்கும் குழம்பு வைக்க தெரியாது. அஹ்மத் மீன் குழம்பு,ஆட்டுகறி,கோழிக்கறி எல்லாம் பிரமாதமாய் சமைப்பான். மற்றவர்கள் பாத்திரம் கழுவி,காய்கறி நறுக்கி,வெங்காயம் உரித்து கொடுக்கவேண்டுமென்பது அறையில் எழுதப்படாத விதி.

அஹமத் சின்னவெங்காயம், கறிவேப்பிலை,கடுகு தாளித்து,தேங்காய் சேர்த்தரைத்த மசாலாவுடன்,புளிகரைசலை சேர்த்து வெட்டிய முருங்கக்காயையும்  சேர்த்து நன்றாக கொதித்தபின் அயிலமீனை அதில் போட்டு மூடி வைத்தான். காலையிலும்,மதியமும் சாப்பிடாததால் நல்ல பசி. ஆவி கையில் படாமல் மூடியை திறந்து கொதிக்கும் மீன் குழம்பை கரண்டியில் எடுத்து உள்ளங்கையில் ஊற்றி சுவைத்தான். பசி இன்னும் கூடியது.

  “தம்பி தியாகு உப்பு பாரு” என அழைத்தான். 

 தியாகு “மணமே தூக்கலா இருக்கு போதும் அடுப்ப அணச்சிருங்கோ”என்றான்.

 குழம்பு ரெடி சாப்பிடலாம் என அழைத்தான் அஹமத் தனது பசியை வெளிக்காட்டாமல்.அவனைபோல அறையில் ஒரு வேளை மட்டுமே சாப்பிடும் இன்னும் மூன்றுபேர் இருந்தனர். காய்கறி நறுக்கிவிட்டு கீழே போய் சிகரட் பிடித்துவிட்டு இஞ்சினியர் சின்ராசும்,மதுரை சிவாவும் மேலேறி வந்தனர் அவர்களுடன் மைக்கேலும்  வந்தார்.

   ஆவி பறக்கும்,சாதத்துடன் மீன் குழம்பையும் ஊற்றி தியாகு,சிவா,இஞ்சினியர் சின்ராசுக்கும் கொடுத்துவிட்டு பசியில் சூடு பொறுக்காமல் அள்ளி தின்ன தொடங்கியபோது. சேலை வியாபாரம் செய்யும் சின்ன விஜயகாந்த் பாலா வந்தார். அஹமதிடம் “மாமா மீன் குழம்பு வாட முருகன் கோவில் வர வருது. உங்க சமையல் தான்னு தெரிஞ்சி வெரசா வாரேன்.இன்னா எனக்க சாப்பாடு காசு” என நூறு ரூபாய் நோட்டை தியாகுவிடம் கொடுத்தார்.சின்ன விஜயகாந்த் பாலா அறையில் தங்குவது கிடையாது. சாப்பிட மட்டும் வருவார்.  

  அஹ்மத் பாலாவிடம் “இன்னக்கி யாவாரம் எப்டி”

“ஒண்ணும் குணமில்ல மாமா சேல கெட்ட இறக்கி வெச்சி பிரிச்சி டிசியன் எல்லாத்தையும் பாத்த பொறவு ஆயர ரூவா சாரிய,அறநூருக்கு கேக்கா கட்டாது,வெயிலுக்கு மராட்டி காரிக்க கூட நேரம் போனது தான் மிச்சம், ஆயிரத்தி மூன்னூறு ரூவா கலெக்சன் நாலு மணிக்கே ரூமுக்கு வந்தேன் ஒரு ஆட்டம் ரம்மி குவாட்டருக்கு பைசா கெடச்சி அந்தால கடைக்கி பெயிற்று வாறேன்” என சொல்லிவிட்டு மடியில் மறைத்துவைத்திருந்த ஓல்ட் மாங்க குவாட்டரை வெளியில் எடுத்தார்.

“வே மசிரு,யாவாரம் பாக்க போறீயா,அவ மராட்டி காரிக்க கால பாக்க போறீயா” என பாத்ரூமிலிருந்து வெளியே வந்த மைக்கேல்.

“மாமா இவுரு யோக்கியரு அன்னக்கி தலோஜால குஜராத்தி மாமிக்க வெள்ள தோலுக்கு மசங்கி அறுநூத்தி அம்பது ரூவா சாரிய நானூறுக்கு குடுத்துட்டு வந்தாரு பாத்துகிடும்”என பாலா சொல்லவும்.

“ஒய் அதுல எனக்கு ரூவா நூறு லாவம், உம்மள மாதிரி அவ குனிஞ்சி நின்னத பாத்துகிட்டு ரெண்டு சாரிய களவு குடுத்துட்டு வரல”. என மைக்கேல்.

பாலா வரும்போது மைக்கேல் அவருடன் மோதுவது தினமும் நடக்கும். பாலா சாப்பிட்டு முடிந்ததும் தளிர் வெற்றிலையை தொடையில் வைத்து நீவி,காம்பை கிள்ளி சுண்ணாம்பை தடவி சுருட்டி வாயின் இடப்புறம் அதக்கினார்.

  அறைக்கு கீழே தமிழ் அஹமதை அழைக்கும் சப்தம் கேட்டு வருகிறேன். என சொல்லிவிட்டு சாப்பிட்ட தட்டை கழுவி வைத்துவிட்டு கிழிறங்கும் போது,பத்மநாபனுடன் அன்று கப்பலில் இருந்து இறங்கி வந்திருந்த நாகபட்டினம் சுரேசும்,ராமகிருஷ்ணனனும் மேலே வந்தனர்.

  தமிழ் “அண்ணே ஒரு வேலஇருக்கு நாளைக்கி ராத்திரியே போணும்,காய்கறி வெட்டி குடுக்கணும், ராத்திரி அங்கே படுத்திட்டு மத்தியானம் பங்சன்,மூணு மணிக்கி முடியும் மிந்தி நிச்சயதார்த்ததுக்கு போன அதே பேமிலி அந்த பொண்ணுக்கு கல்யாணம்” என்றான். இருநூற்றி ஐம்பது ரூபாய் சம்பளம் இரு வேளை நல்ல உணவு உறுதி. இன்னும் ஒருநாள் வேலை கிடைத்தால் அறை வாடகையை கொடுத்துவிட முடியும். அஹ்மத் “சரி” என ஒத்துக்கொண்டான்.

“அவங்க சுப்பிரமணி தம்பிய அழைச்சிட்டு வாங்கோ,அவா நன்னா செர்வீஸ் செய்தா”என சொன்னாதாக தமிழ் சொன்னான்.

   அஹமத் மும்பைக்கு வேலை தேடி வந்து இருமுறை ஏஜன்சிகளில் பணம் கட்டி ஏமாந்தபோது வாப்பா அவனை அழைத்து புறப்பட்டு வீட்டுக்கு வா என்றார். ஒரு முறையாவது கப்பல் ஏறாமல் ஊருக்கு போகமாட்டேன் எனும் வைராக்கியம் கூடி வீட்டில் காசு வாங்குவதில்லை என முடிவு செய்தான்.கையில் காசில்லாமல்,இரு வேளை பட்டினியும் பழகியபிறகு அறை வாடகைக்கும்,இரவு சாப்பாட்டுக்கும் காசு கொடுக்க வழியில்லாமல் இருந்தபோதுதான். தமிழ் ஒருநாள் அறைக்கு வந்து தான் நடத்தும் கேட்டரிங்கில் வேலைக்கு ஆள் கிடைக்காமல் பிரிட்ட்டோவிடம் சொல்லிகொண்டிருந்தான். பிரிட்டோ கண்ணாலேயே அஹமதை காட்டி இவனை அழை என்றான்.

  தமிழ் “ஒரு வேல இருக்கு வாறீங்களா,நிச்சயதாரத்த பங்சன்,சர்வீஸ் பண்ணணும்” எனக்கேட்டான்.

  “ஆனா அது பிராமணர் வீடு ரொம்ப ஆச்சாரம் பாப்பாங்க,அஹமதுன்னு சொல்ல கூடாது,நெத்தியில திருநூறு பூசியிருக்கணும்”என்றான்.

  “சரி நான் நாளைக்கி மட்டும் சுப்ரமணியாட்டு இருக்கேன்” என்றான். அது மாட்டுங்காவில் உள்ள தமிழ் பிராமண குடும்பம். மொத்தமே ஐம்பது பேர் .வாழையிலை போட்டு மாங்காய்ஊறுகாய்,இஞ்சி கறி, அவியல்,வாழைக்காய் கூட்டு,வெள்ளிரிக்காய் பச்சடி,மசித்த உருளைக்கிழங்கு,பீட்ரூட் பொரியல் என ஏழு கூட்டுகளுடன் அப்பளம்,வடை,பருப்பு,சாம்பார்,புளிசேரி,வத்தகுழம்பு,ரசம் மோர்,பருப்பு பாயசம்,பால் பாயாசம் போளி,கதலி வாழைப்பழம் வைத்து விளம்பி இரண்டே பந்திகளில் முடிந்தது. அஹமதுடன்  தமிழ் மட்டுமே அன்று இருந்தான்.அதிலிருந்து தமிழ் அடிக்கடி அஹமதை  கேட்டரிங் வேலைக்கு அழைக்க தொடங்கியிருந்தான். 

  இரவு உணவுக்குப்பின் கிங்சர்கிள் வரை காலாற நடந்துவிட்டு  இரவில் பத்து மணிக்கு அறைக்கு வரும்போது ஐந்துபேர் ரம்மி விளையாடிக்கொண்டிருந்தனர். இன்ஜியர் சின்ராசு படுக்கையை விரித்திருந்தார்.மைக்கேல் “நேரம் ஆச்சி சீக்கிரம் ஆட்டத்தை முடிங்க லைட்ட அணைக்கணும்”என்றார்.

     சின்ன விஜயகாந்த் பாலா “இப்ப முடிஞ்சிரும் பத்து இருவது பாயிண்ட்டு தான் இருக்கு,நாளைக்கி கோட்டருக்கு பைசா தேறிரும் என வெற்றிலை எச்சில் தெறிக்க” சொல்ல 

மைகேல் “கரண்டுக்கு பைசாய வெச்சிட்டு இனி ரம்மி விளையாடும்” என்றார். 

  அஹமத் படிக்கட்டுக்கு முன்னால் இருக்கும் சுவரோரம் படுக்க இடம் பிடித்திருந்தான். அறையில் பதினைந்துபேர் வரும் தங்கும் நெருக்கடியான நாட்களில் இரவில் அருகில் ஒட்டிக்கொண்டு படுப்பவனின் உடல் சூடும்,சாராய நாத்தத்தையும் தாங்க வேண்டிய சிரமம் இல்லை. இல்லையெனில் தமாதமாக வந்து பாத்ரூம் வாசலில் படுத்து பிரிட்டோவை போல் மிதிபட வேண்டியிருக்கும்.

   அஹமத் போர்வையை மோர்ந்து பாத்துவிட்டு படுத்துக்கொண்டான். கண் மூடியதும் நோ வேகன்சி காதில் ஒலிக்க தொடங்கியது.காலையில் உற்சாகமாய் மிகுந்த நம்பிக்கையில் சென்று கிடைத்த வேலையில் சேரமுடியாமல் போன விசா நேர்காணல் பற்றிய தொடர்எண்ணங்களை விலக்கிவிட்டு சீக்கிரமே தூங்கி விட்டான்.

  கனவில் நாகபட்டினம் சுரேசும்,ராமகிருஷ்ணனும்,சிவாவும் சண்டைபோட்டு பீர் பாட்டில் உடைந்தபோது லேசாக விழிப்புதட்டியது.அறைக்குள் பேச்சொலி கேட்டு  தலைய தூக்கி மங்கிய வெளிச்சத்தில் பார்த்தபோது மூவருக்கும் நடுவில் பாட்டில்கள் இருப்பதுபோல தோன்றியது. கண்களை கசக்கி நன்றாக பார்த்தபோது அஹமதுவின் அறைக்குள் அவர்கள் இருந்து குடித்துகொண்டிருப்பது உறுதியாகிவிட்டது.நன்றாக பார்த்தபோது அவர்களின் முன்னால் பீர் பாட்டில்கள் இருப்பது தெரிந்தது. அஹமத் மகிழ்ச்சியில் மீண்டும் தூங்கிவிட்டான்.

   அதிகாலை தண்ணீர் வருவதற்கு சற்றுமுன் எழுந்து குப்பை தொட்டி அருகில் இருட்டில் தேடியபோது காலி பீர் பாட்டில்கள் ஐந்து இருப்பது மங்கலாக தெரிந்தது. அதை எடுத்து சப்தமில்லாமல் காஸ் சிலிண்டரின் பின்புறம் மறைத்து வைத்துக்கொண்டு மீண்டும் படுத்துக்கொண்டான். இன்று தண்ணீர் பிடிப்பது  பிரிட்டோ. குப்பைகளை கொட்டிவிட்டு வந்த பிரிட்டோ ஐந்தரை மணிக்கே அஹமதை எழுப்பிவிட்டான். போர்வையை துவைத்துவிட்டு குளித்து கீழே சென்றபோது.சாந்தி பீர் பாரிலிருந்து உதட்டு சாயமும்,கலைந்த தலையுடனும் பெண்கள் வெளியேறி செல்வதை கண்டான்.

சின்ன விஜயகாந்த் கையில் டீ கப்பும் மராத்தி தமிழ் முரசுமாக ராணி மெஸ் திண்ணையில் அமார்ந்திருந்தார். “மாமா  என்ன வெள்ளனே கீழ வந்தாச்சி”

“துணிய துவச்சி போட்டேன்,அதான் சீக்கிரம் எளும்புனேன்” என்றான் அஹமத்.

“மாமாக்கு ஒரு கட்டிங் சாயா குடு” என்றார் பாலா.

 ஓசி டீயுடன் நாள் துவங்கிய மகிழ்ச்சியில்  புன்னகைத்தான் அஹமத்.

 எட்டு மணிக்கு மறைத்து வைத்திருந்த பீர் பாட்டில்களை பிளாஸ்டிக் பையில் போட்டு அறையிலிருந்து கீழே இறங்கி நாயகரா டெய்லர் கடைக்கருகில் இருந்த மார்வாடி ஆக்கர் கடையில் ஐந்து காலி பாட்டில்களை கொடுத்து கிடைத்த பத்து ரூபாயை வாங்கி பையில் வைத்தபோது அன்றைய மதிய உணவு உறுதியான மகிழ்ச்சியடைந்தான்.நாகபட்டினம் சுரேஷ் இன்னும் சில நாள் ஊருக்கு போகாமல் அறையில் இருக்கவேண்டும் என வேண்டிகொண்டான்.

  மதியம் வீரையா மெஸ்சுக்கு சென்றபோது “பாய் ஆளே காணல இங்கிட்டு” எனக்கேட்டார் வீரைய்யா.

 “எங்க முதலாளி போவ”

“கப்பலுக்கு போயாசின்னு சொன்னாவ”

“வேல கிடச்சி விசா கிடைக்கல்ல, அதான் ரெட்டை கோபுரத்த பிளேன வெச்சி தகர்த்து போட்டனுவோ இல்லா,அது நம்ம பொளப்புலயும் மண் உளுந்துட்டு” என்றான் அஹமத்.

 “இது மஹாலட்சுமியாக்கும்,இங்க தோத்ததா சரித்திரமே கிடையாது,எல்லாம் ஜெயம் ஆகும்” என்றார் வீரைய்யா.


  சிறிய மூன்று மேசைகளில் வியர்வை வழிய சிலர் சாப்பிட்டுகொண்டிருந்தனர்.அதில் ஒருவர் எழுந்ததும் அஹமத் அமர்ந்து சுருட்டை முடி செந்திலிடம் அரை பிளேட் ரைஸ் என்றான். தன் தோளில் ஒரு கை வந்தமர்ந்ததை உணர்ந்து திரும்பிய அஹமத் அவனது ஊரிலுள்ள பீர்முகம்மது நிற்பதை கண்டான்.

“நீ இங்க என்ன செய்யா,எனக்க மைனி துபாய்க்கு போறா பிளைட் ஏத்தி உட வந்தேன்” என்றான் பீர்முகமது 

 “லே உனக்க வீட்டுல நித்தம் பத்துபேருக்கு மேல பிரியாணி தின்னுட்டு போறாவோ, ராத்திரி பதினோரு மணிக்கு மேல உங்க வீட்டுக்கு வந்து கதவ தட்டி மீன் கறியும் சோறும் தின்னுட்டு போற ஆளுகள பாத்துருக்கேன்.நீ இங்க அரை பிளேட் சோறு வாங்கி திங்கா”?எனகட்டான்.

 கப்பல் காரன்.

Sunday, 26 January 2025

நான் தூங்கி நாட்கள் ஆகிறது.

 


    எனது தூக்கம் குறைந்தது ஆறு மணிநேரத்திற்கு மேல்,ஏழு மணி நேரம் தூங்க வேண்டும் என்பதில் உறுதியாக இருப்பேன்.கப்பலில் எப்போதும் நல்லுறக்கம். அதிக பணி உள்ள நாட்கள் மற்றும் துறைமுகம் செல்லும்போது தூக்கமிழப்பும் இருக்கும். குறிப்பாக கடிகாரம் மேல்,கீழ் என மாறும்போதும் தூக்கம் இழப்பு தவிர்க்க முடியாது. (கப்பல் காரனின் தூக்கம் என விரிவாக எழுதியிருக்கிறேன்.)

  ஆனால் அனைத்தும் பின் வரும் ஓய்வு நாளில் சரியாகிவிடும். ஞாயிறு ஓய்வாக இருந்தால் பகலில் இரு மணி நேர தூக்கம் உறுதி.

 ஊருக்கு வந்தால் பெரும்பாலும் பத்து மணிக்கு முன் தூங்கியிருப்பேன். எனது அழைப்பான் நான்கு நாற்ப்பதியைந்துக்கு அதற்கு முன்பே எழுந்து அழைப்பானை(alarm) அணைத்துவிட்டு  வடசேரி பள்ளிக்கு நடந்து அல்லது சைக்கிளில் செல்வேன்.எனது நாள் துவங்குவது அதிகாலை தொழுகையில் .

     இம்முறை கப்பலில் இருந்து(2024) செப்டம்பர் இரண்டாம் தேதி ஊருக்கு வந்தேன். கடந்த(2024) ஏப்ரல் மாதம் துவங்கிய வீடுகட்டும்  பணி நடந்து கொண்டே இருந்தது. கான்க்ரீட் போட்டு அதன் பலகைகள் பிரிக்கபடாமல் இருந்தது.அதன் பின் இரண்டு மாதத்தில் முழு பணியையும் முடித்து விடலாம் என்றார்கள். ஆனால் நான் எதிர்பார்த்தது போல் பணி நடக்கவேயில்லை மித வேகம் மிக நன்று என்பது போல மிக மெதுவாக நடந்தது.

   டிசம்பர் மாதத்தில் முடிவு செய்தோம். ஜனவரி இரண்டாம் தேதி வீடு கிரகபிரவேசம் (பால் காய்ச்சுதல்) என. ஒப்பந்தக்காரர் ராஜசேகர் அதற்குள் பணியை முடித்து விடலாம் என்றார். ஆனால் வேலை முடியவில்லை.போதிய பணியாளர்கள் உரிய நேரத்தில் வராததால் வீடு பணி முடியாது என தோன்றியது. 

   கடைசி பத்து நாட்கள் இருக்கும்போது ஆசாரி குழு,தரை (டைல்ஸ்) பதிக்கும் குழு,பெயிண்டர் குழு,கொத்தனார்கள், பிளம்பிங்,எலெக்ட்ரீசியன் குழு என முப்பதுக்கும் மேற்பட்டோர் பணி செய்தனர்.அந்த சிறிய வீட்டில் பணியாட்களும் பொருட்களும் நிரம்பி வழிந்தது.

பொருட்கள் வாங்கவும்,பால் காய்ச்சுதல் ஏற்பாடு செய்யவும் தொடர்பணிகள்  குமரித்துறைவி இரணியன் போல் அலைந்து கொண்டே இருந்தேன் என் மண்டைக்குள் இதுவரை இல்லாத அளவுக்கு பணிகளை செய்ய வேண்டிய எண்ணமும் சிந்தனையும் தான்  ஓடிக்கொண்டே இருந்தது. தேவையான நேரத்தில் பொருளுதவியும்,பிற உதவிகளும் கிடைத்தது. 

  ஒரு நாளில் அதிக பட்சம் நான்கு மணி நேரத்திற்கும் குறைவாகவே தூக்கம் கிடைத்தது. எத்தனை மணிக்கு படுத்தாலும் அதிகாலை நான்கு மணிக்கு விழிப்பு வருவதை தவிர்க்க இயலவில்லை. கப்பலை போல் எவ்வளவு செய்தாலும் எதிர்பார்த்த மற்றும் எதிர்பாரத பணிகள் வந்துகொண்டே இருந்தது. செய்து கொண்டே இருந்தேன். அதற்கான உடல் வலு இருந்து கொண்டே இருந்தது. 

    கிரகபிரவேசம் முடிந்து நிறைவடையாத பணிகளை தொடர்ந்தார்கள். என் கப்பல் நிறுவனம் என்னை அழைத்தது.பன்னிரெண்டாம் தேதி இந்தோனேசியாவில் பணியில் சேர வேண்டும் பத்தாம் தேதி புறப்படவேண்டியிருக்கும் என சொன்னார்கள்  அடுத்த வாய்ப்பு எப்போது எனக்கேட்டேன்.இன்னும் ஒரு பதினைந்து நாட்கள் இருந்தால் மீதமுள்ள வீட்டு வேலைகளை ஓரளவு முடிக்கலாம் என எண்ணினேன்.

“இப்போதைக்கு சொல்ல இயலாது, நீ காத்திருக்க விரும்பினால் இருக்கலாம்” என சொன்னார்கள்.எனக்கு ஜனவரி மாத இறுதியில் சென்றால் சென்றால் சரியாக இருக்கும்.இந்த வாய்ப்பை தவறவிட்டால் பின்பு எத்தனை மாதம் காத்திருக்க வேண்டும் என சொல்ல இயலாது. முந்தைய ஆண்டுகளில் இன்னும் கொஞ்ச நாள் கழிந்து பணிக்கு வருகிறேன் என சொல்லியபோது சில மாதங்கள் காத்திருக்க வேண்டி வந்தது.

  வீடு கட்டும் பணிக்காக செலவான தொகை கண் முன் வந்தது.இப்போது பொருள் ஈட்டியே ஆக வேண்டும்.  ஆகவே இந்த வாய்ப்பை ஒத்துக்கொண்டேன். நான் பணிக்கு செல்லும் என் எஸ் பிரண்டியர் எனும் கப்பலில் 2023 ஆம் ஆண்டு மே மாதம் முதல் அக்டோபர் வரை பணி செய்திருந்ததால் எளிதாக இருக்கும் என்பதும் ஒரு காரணம்.

 ஜனவரி இரண்டாம் தேதி வீடு கிரகபிரேவசம் முடிந்தபின் மீதமிருக்கும் வேலைகளை எப்போது துவங்குவோம் என ஒப்பந்ததாரர் கேட்டபோது “ஷாகுலுக்கு கொஞ்சம் ரெஸ்ட் வேணும்,மூணு நாள் களிச்சி திங்ககிழம தொடங்கலாம்”  என்றாள் சுனிதா. 

   மூன்றாம் தேதி என் நிறுவனம் என்னை அழைத்து எனது  fire fighting certificate செப்டெம்பர் மாதம் காலாவதியாகிறது, ஒரு நாள் வகுப்பு அதை முடித்து புதிய சான்றிதழ் பெற்றுகொள்ள சொன்னார்கள். சுனிதா சொன்னது போல் மூன்று நாள் ஓய்வு சாத்தியமில்லை. ஒரு நாள் ஓய்வுக்குப்பின் மறுநாளே வீட்டு வேலைக்கு பணியாளர்களை வரும்படி கோரினேன். 

   ஆறாம் தேதி திங்கள்கிழமை,பாண்டிச்சேரியில் எனது fire fighting வகுப்புக்கான இடம் இருந்தது.இணையத்தில் பதிவு செய்து கொண்டேன்அந்த வகுப்புக்கு முன் ஒன்பது மணிநேரம் இணையத்தில் படித்து முடித்து அதிலுள்ள பரீட்சையில் பாஸ் ஆகியிருக்க வேண்டும். மொத்தம் முப்பது மதிப்பெண்கள் பதினைந்து எடுத்தால் பாஸ்.  ஞாயிறு காலை  அமர்ந்து படிக்க தொடங்கினேன் மதிய வாக்கில் அசஸ்மென்ட் தூங்கி கொண்டே செய்தேன். முப்பது கேள்விகளுக்கு முப்பது நிமிடம். பதினான்கு மார்க். ஒரு மார்க்கில் தோல்வி. மீண்டும் அசஸ்மென்ட் எழுதியபோது உறவினர் குடும்பத்துடன் புதிய வீட்டிற்கு வந்தார்.  அவரை உபசரித்து விடைபெறும்போது அசஸ் மென்ட்க்கு ஐந்து நிமிடம் இருந்தது. அவரசமாக செய்தேன் பதினோரு மார்க் இப்போது மீண்டும் தோல்வி.

சனிக்கிழமை காலையே  பாண்டிச்சேரி செல்ல தட்கலில் ரயில் டிக்கெட் பதிவு செய்தபோது  காத்திருப்பு பட்டியல் இரண்டு தான் கிடைத்தது. ஞாயிறு மாலை நான்கு மணிக்கு தட்கல் காத்திருப்பு தானாகவே ரத்தாகிய குறுஞ்செய்தி வந்தது.

புதிய வீட்டிலிருந்து நான்கரை மணிக்குஅவசரமாக புறப்பட்டு  வடசேரி சென்று  ஞாயிறு மாலை ஆறே முக்காலுக்கு நாகர்கோவிலில் இருந்து பாண்டிச்சேரி செல்லும் குளிர்சாதன பேருந்தில் முன்பதிவு செய்தேன்.அருகில் தான் பழைய வீடு. மீண்டும் ஒரு மணிநேரத்திற்குள் ஆம்னி பேருந்து நிலையத்தில் இருக்கவேண்டும். மீண்டும் அசஸ்மென்ட் செய்ய தொடங்கினேன்.

சுனிதா “இதெல்லாம் நேரத்தே செய்ய பிடாதா?கடைசி நேரத்துலதான் இவுரு புடுங்கிட்டு இருப்பாரு” என்றாள். பதில் சொல்ல நேரமில்லை எனக்கு ஆறு நாற்பத்தியைந்துக்கு பேருந்து புறப்படும் நேரம்.

  சல்மான் உதவியுடன் அசஸ்மென்ட் முடித்தேன் 21 மார்க். குளித்து,உடை மாற்றி,ஆவணங்கள்,பயண பையை தயார் செய்யும் போது பேருந்து நிறுவனம் அழைத்தது. “ஸார் உங்க பஸ் வந்துட்டு, சீக்கிரம் வாங்க” என.

  மூத்த மகன் ஸாலிம் பைக்கில் அழைத்து சென்றான் ஆம்னி பஸ் நிலையத்திற்கு. பேருந்தில் ஏறும் போது பஸ் புறப்பட தயாராக இருந்தது. சிதம்பரம் செல்லும் இரு பெண் பயணிகள் வரவில்லை. என்னால் பேருந்து தமதமாகவில்லை என்பதில் உள்ளூர சிரித்துக்கொண்டேன்.

  பஸ் புறப்பட்டதும்  மக்ரிப் தொழுதுவிட்டு இரவு உணவாக சுனிதா செய்து தந்த தோசையை  சாப்பிட்டேன். இன்றிரவு நன்றாக தூங்கவேண்டும் அப்போது தான் மறுநாள் வகுப்பில் அமர முடியும் எனவே படுக்கை வசதி கொண்ட பேருந்தில் முன்பதிவு செய்திருந்தேன்.நீண்ட நாட்களுக்குப்பின்  ஐந்து மணிநேரம் பேருந்தில் தூங்கினேன்.

06-0-2025

நாஞ்சில் ஹமீது.


Saturday, 25 January 2025

நினைவுகள் . எனது யோகா

  குரு ஞான ரிஷி ராதாகிருஷ்ணன்  அவர்கள் சொல்வார்கள். நாம் இளமையாக இருக்கும்போதே நல்ல மகிழ்வாக(செயல்கள்) வாழ்ந்து நல்ல நினைவுகளை சேர்த்துக்கொள்ள வேண்டும். முதுமையில் உடல்தளர்ந்து இருக்கையில் இளமையில் உள்ள நல்ல நினைவுகளை அசைபோட்டு மகிழ்ந்திருக்கலாம் என.

    என் எஸ் ப்ரண்டியர் கப்பலில் 2023 ஆம் ஆண்டு  மே மாதம் முதல்  2023 அக்டோபர் இறுதிவரை ஐந்தரை மாதம் பணிபுரிந்தேன். இம்முறை என் எஸ் ப்ரண்டியர் க்காக அழைத்தபோது இந்த வாய்ப்பை நழுவவிடாமல் பிடித்துக்கொள்ள அதுவே காரணம்.

  முதல் முறையாக காஸ் பிட்டராக இந்த கப்பலுக்குத்தான் வந்தேன். திருச்சி ஸ்ரீரங்கத்தை சார்ந்த கிறிஸ்டோபர் காஸ் இஞ்சினியராக இருந்தார். பாண்டியை சார்ந்த மஞ்சுநாதன் முதன்மை இஞ்சினியர். அப்போது என்னுடன் பணியில் இணைந்து இரு மாதங்களுக்குப்பின் காப்டனாக பொறுப்பேற்றார் பிலிப் மெண்டோசா.

    பொங்கல் தினமான செவ்வாய்க்கிழமை இந்தோனேசியாவின் Tanjung sekong துறை முகப்பில் சரக்கு இறக்கிகொண்டிருந்த கப்பலில் படகில் வந்து ஏறினோம்.

   மோட்டார்மேன் இருவரும் தமிழர்கள். தூத்துக்குடியை சார்ந்த லீமேன் போனில் தொடர்பில் இருந்தார், முதல் முறையாக இப்போது தான் பார்க்கிறேன். சமையற்காரர் ராகுல் மேஸ்திரி சன்னி ஜாய் கப்பலில் ஒரு மாதம் என்னுடன் இருந்தவர்.

     நான் மாற்றிய தண்ணிர் குழாய் 


   கப்பலில் பாதம் பதித்தது முதல் எனது நினைவுகள் உயிர்பெற துவங்கியது.மெஸ் ரூம் சுவரில் ஒட்டபட்டிருந்த படம். படம் சொல்லும் கதை என ஒரு கட்டுரை எழுதியுள்ளேன்.அடுமனைக்குள் உள்ள தண்ணீர் குழாய் நான் புதிதாக மாற்றியது. நேவிகேஷன் அறையில் (wheel house) உள்ள குளிரூட்டி பொருத்தியபோது அதன் outdoor unit  ஐ நிரந்தரமாக வைக்க வெல்டிங் செய்வது என கப்பலின் காப்டனும், முதன்மை இனிஜியரும் முடிவு செய்தார்கள். எல் பி ஜி கப்பலில் வெல்டிங் செய்வது பாதுகாப்பற்றது, முதலில் கப்பல் நிறுவனத்துக்கு தகவல் சொல்லி அனுமதி பெற வேண்டும். அது கிடைக்கவே கிடைக்காது.

   அந்த வேலையை என்னிடம் சொன்னபோது “வெல்டிங் அடிக்காமலே நான் பிக்ஸ் பண்ணி தாறேன்”என்றேன்.

“ரப் வெதர்ல எ ஸி உருண்டு கடல்ல பெயிரபிடாது” என முதன்மை அதிகாரி சொல்லிவிட்டு. 

“நீ சீப் இன்ஜினியர்ட்ட சொல்லிட்டு வேலையை செய்” என்றார்.



 படம் வரைந்து முதன்மை இஞ்சினியரிடம்காண்பித்து காப்டனிடம் அனுமதி பெற்று மிக எளிதாக அந்த வேலையை செய்து முடித்த தருணம். எல்பிஜி திரவம் சாம்பிள் எடுக்க சிறு குழாய் பொருத்தியது என கப்பல் முழுவதும் நல்ல நினைவுகள் நிரம்பியிருக்கிறது.மிக மகிழ்வாக உணர்ந்தேன்.

    முதல் நாள் மாலை இயந்திர அறைக்கு சென்றபோது இரண்டாம் இஞ்சினியர் அமித்தை கண்டேன். 2019 ஆம் ஆண்டு யூயோ கப்பலில் என்னுடன் மூன்றாம் இஞ்சினியராக பணிபுரிந்தவர். அமெரிக்காவின் மார்க்ஸ் ஹூக் துறைமுகப்பில் அவருடன் ஒன்றாக ஒன்றாக பணியில் இணைந்து ஒன்றாகவே ஊர் திரும்பினோம்.

 அமித் என்னிடம் “ஷாகுல் நினைவு இருக்கிறதா” எனக்கேட்டார். அவரை பார்த்ததுமே யூயோ கப்பலில் நடந்த சில மோசமான நிகழ்வுகள் புலியை கண்ட மானை போல துள்ளி எழ தொடங்கியது. நான் வாழ்வில் நினைக்கவே வேண்டாம் என மறந்திருந்த நினைவுகள் அவை. அப்போது தொப்பி என கட்டுரை ஒன்று எழுதியிருந்தேன். 

   சமீபத்தில் என் பிளாக்கில் அந்த கட்டுரையை தேடியபோது கிடைக்கவில்லை அது எப்படியோ அழிந்து போயிருந்தது. நல்லது என எண்ணியிருந்தேன்.இப்போது அவை உயிர்பெற்று மேலெழும்பி வந்தது. அந்த கட்டுரை வாட்சப்பில் இருந்தது. உயிர் பெற்ற அந்த மோசமான நினைவுகள் இன்னும் சில நாட்கள் மனதில் இருக்கலாம் அமித் அல்லது நான் கப்பலில் இருக்கும் வரை அந்த நினைவு நீளும்.

  எண்ணுதல் முடிதல் வேண்டும். நல்லன எண்ணுதல் வேண்டும்.



https://nanjilhameed.blogspot.com/2023/10/blog-post_22.html?m=1

   நாஞ்சில் ஹமீது.

23-jan-2025.

  கப்பலுக்கு வந்தது முதல் நிறையவே பணிகள். குறிப்புகள் வைத்திருக்கிறேன். கப்பல் அனுபவ கட்டுரைகள் விரைவில் வரும்.

Wednesday, 4 December 2024

சாகசமே வாழ்க்கை ஆன கப்பல்காரன் - மதுபாலா

 


 சிறந்த இலக்கியங்கள் பெரும் மனஉளைச்சலையும் , உளவியல் கேள்விகளையும் எழும்பச் செய்யும்.உங்கள் நாட்குறிப்புக்களும் அவ்வண்ணமே எனக்கு. 

    உங்கள் பணி மிகவும் ஆபத்துக்கள்  நிறைந்த பணி என்று அறிந்திருந்த போதும் அதனை ஒரு அனுபவத் தொடராக நேரடிக் காட்சிகளாக எங்கள் முன் வைக்கும் போது மனம் அடையும் பதட்டத்தை என்னால் வார்த்தைகளால் விவரிக்க இயலவில்லை. 

 ஒவ்வொரு பணியும் அதற்கே உண்டான சவால்களை கொண்டிருந்தாலும் உங்களது பணி .உங்கள் அன்றாடத்தையே சாகசம் நிறைந்த ஒரு வாழ்க்கையாக்கி உள்ளது. 

 இயந்திர அறையில்  கடும் வெப்பத்தில்  உங்களது உடைகள் வியர்வையில்  நனைய  பணி முடித்து தங்கும் அறைக்கு குளிக்கச் சென்றால் அங்கும் சுடுநீரில் குளியல். இதை வாசிக்கும் போது நிம்மதியான குளியல் கூட கப்பல்காரனுக்கு  கிடையாதா!  

 சில நேரங்களில் நன்னீர் சிக்கனம் காரணமாக அந்தக் குளியலுக்கும் பிரச்சினை....கடிகாரம் முன்னும் பின்னும் நகர தூக்கத்தில் பிரச்சினை.... கப்பல் கரையணைய தாமதித்தால் உணவுக்கும் தட்டுப்பாடு....இதுமட்டுமல்லாமல் இயற்கை சீற்றங்கள் வேறு... 

  

  கப்பலில் நுழையும் கணம் நூலேணியில்  ஏறுவதிலிருந்து  விடுமுறை உறுதியாகி கப்பல் கரையணைவது வரை எத்தனை ஆபத்துக்கள் நிறைந்த வாழ்க்கை ... என்னடா வாழ்க்கை இது ! என்று யோசிக்க வைக்காமல் இத்தனைக்கும் நடுவில் ஒரு கப்பல்காரன் தன் வாழ்க்கையை மிகுந்த ரசனையோடும், பல கற்பிதங்களோடும், உழைப்பின் மகத்துவத்தையும், உலக மக்களுக்கான கப்பல்காரனின் சேவையையும் உங்கள் நாட்குறிப்பின் மூலம் நான் அறிந்து கொண்டேன். 


என் வாழ்வில் ஒரே ஒரு முறை தூத்துக்குடி ஹார்பரில் சரக்கு கப்பலை பார்த்திருக்கிறேன். மற்றபடி திரைப்படத்திலும், தொலைக்காட்சியிலும் மட்டுமே பார்த்திருக்கிறேன். உங்கள் எழுத்தின் வழியாக டெக், ஆங்கர், இன்ஜின் அறைகள், பிரிட்ஜ்,ஜெனரேட்டர்கள், கம்ப்ரெஸ்ஸர்,டெர்மினல்,தங்கும் அறைகள், பங்கர், வால்வுகள்.சமையலறை, டேங்குகள், எண்ணைய் குழாய்கள், ட்ரில்லர்கள்,பல விதமான ராட்சத பைப்புகள், பியூரிபையர்கள், எனப் பல பல பாகங்களை விவரித்து அங்கு நடக்கும் பணிகளையும் , சரக்குகளை ஏற்றுவதும் , இறக்குவதுமான விவரணைகள் மூலம் கப்பல் எனும் பிரம்மாண்டம் காட்சியாகி வருவது ஏனோ எனக்கு மதுரை சித்திரை திருவிழாவில் நமது கைக்கு அடங்காத வடத்தை பற்றி இழுத்து வரும் தேர் நினைவில் எழுந்து வந்தது.  எதிர்காலத்தில் எனக்கு கப்பலில் பயணிக்க வாய்ப்பு கிடைத்தால் உங்கள் விவரணைகள் வழியாகவே பார்க்கிற மாதிரிதான் இருக்கும்.



 ஒவ்வொரு நாளும் கதிர் எழுகையின் அழகையும், கதிர் அணைதலின் அழகையும்  உங்கள் ரசனையோடு எங்களையும் ரசிக்க வைத்துவிட்டீர்கள். மனச் சோர்வு மிக்க பணியில் இது போன்று இயற்கையோடு ஒன்றி இருப்பது மிக முக்கியம். இத்தனை இடர்கள் மிகுந்த பணியாக இருப்பினும்  புது புது நிலவெளிகளையும், நகரங்களையும், வேற்று நாட்டு மக்களையும் பார்க்கும் போது கப்பல் காரன் அடையும் உற்சாகம் அவனுடைய அத்துனை மன அழுத்தத்தையும், மனச் சோர்வினையும் துடைத்து எறிந்து விடுமல்லவா...! 

  ஆனாலும் நீங்களோ உங்கள் சக ஊழியர்களோ மேன் ஹோல் வழியாக தொட்டியிலோ, சில இயந்திரங்களுக்கு உள்ளே சென்று பணிகளை செய்து வெளிவரும் வரை என் மனதை பதைபதைக்கச் செய்து விடுகிறீர்கள்...அந்த அளவிற்கு உங்கள் விவரணைகள் உயிரோட்டமாக உள்ளது.

        கப்பலில் நடக்கும் பார்ட்டிகள், விளையாட்டுக்கள் , சக ஊழியர்களுடான உரையாடல்கள் போன்றவற்றை உங்களுடைய மொழியில் கூறும் பொழுது நான் சில இடங்களில் கண்ணில் நீர் வரும் அளவிற்கு சிரித்து மகிழ்ந்தேன். அதுவும் ஐடியா மணியுடனான  உரையாடல்கள் எல்லாம் அட்டகாசம். பின்பு  பார்ட்டி டான்ஸ் பற்றிய குறிப்புகளை கேட்கவே  வேண்டாம் உருண்டு உருண்டு சிரித்தேன்.....😂😂


         நீங்கள் என்னுடைய கட்டுரையை வாசித்து விட்டு சொன்ன ஒரு விஷயம் நம் உணர்வுகளை வாசகனுக்கு கடத்தும் விதத்தில் மொழி இருக்கனும்னு சொன்னீர்கள்.... அதை உணர்ந்த இடம் ஒன்று உங்கள் சக ஊழியர் ஒருவர் ஷாம் என நினைக்கிறேன், இயந்திர அறையின் அதீத வெப்பம் காரணமாக வாயுமிழ்ந்து மயங்கி விழும் போது உங்கள் கண்கள் கலங்கிய போது இங்கு என் கண்களும் கலங்கின.

   பிறகு மேன்ஹோல் வழியாக டேங்குகளில் இறங்கி  உட்பக்கம் பணி செய்யும் ஆட்கள் இருப்பது தெரியாமல் மூடிவிட்டதால் உயிரிழக்கும் இரண்டு பணியாளர்களின் சடலத்தை மீட்டெடுக்கும் நிகழ்வினை வாசித்து விட்டு மேலே வாசிக்க இயலாமல் அழுது கொண்டே இருந்தேன்.

   எனது அண்ணனின் நண்பர் ஒருவர் கப்பலில் இன்ஜினியராக வேலை பார்த்து சக ஊழியர்களால் கொலை செய்யப்பட்ட நிகழ்வு நினைவு வந்தது. அவர் இறந்த சமயம் அவரது மனைவி மூன்று மாத கர்ப்பிணி. அந்த சம்பவமும் நினைவில் எழுந்து வந்து மனம் கனத்து போனது.


  கடல் கொள்ளையர்கள், புயல், கடல் சீற்றம் மற்றும்  சில எதிர்பாரா விபத்துக்கள் போன்ற சூழ்நிலைகளில் கப்பல் பணியாளர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்களின் மனநிலை எப்படி இருக்கும் என யோசிக்க வைத்தது. 

  அதே போல் கடினமான சூழ்நிலைகளை கூட  சிறு புன்னகையுடன் கடந்து சென்று விடுகிற உங்கள் ஆளுமையும் வியக்க வைக்கிறது.  நிறைய இடங்களில் உங்கள் சுயமரியாதை கீழிறங்கா வண்ணம் ஒரு Strong person ஆகவும் உங்களைக் காண்கிறேன். 

   கப்பல் கடல் சீற்றத்தால் அலைக்கழிக்கப்படும் நிலையிலும் உங்கள் அனைவருக்கும் Chef மூன்று நேரமும் உணவிட்ட  ஒரு அன்னையாகவே என்னை நெகிழ வைத்து விட்டார். மேலும் உணவைப் பற்றிய குறிப்புகளில் நாவில் உமிழ்நீர் சுரப்பது தவிர்க்க இயலாத ஒன்று.

  உங்கள் கப்பல் பயணத்தில் சில நாட்கள் உங்கள் கூடவே பயணிக்கும் பறவைகள் பற்றிய விவரணைகளும் மனதிற்கினிய அனுபவமாக நெஞ்சில் நிறைந்தது. இயந்திரங்களுடான உங்கள் பணியில் ஆங்காங்கே உங்கள் ஊர் மற்றும் உறவுகள் பற்றிய நினைவுகைளயும், நிகழ்வுகளையும் விவரித்திருப்பது அழகு. கப்பல் நங்கூரமிட்டிருக்கும் இடத்தில் மீன் பிடித்து குழம்பு வைத்ததில் இருந்து உங்கள் நினைவு காந்தாரிவிளையில் வைக்கும் மீன் குழம்பிற்கு சென்று வந்தது ஒரு ருசியான அனுபவம்தான்.


விடுமுறை அறிவித்த பின்பும் கூட கப்பல்காரன் நிலத்தில் கால் பதியும் வரை உறுதியாகாத அந்த நாட்கள் கப்பல்காரனின் மன அவஸ்தையும், வேலையும் உண்டாகும் சலிப்பும் வாசிக்கும் எனக்குமே தொற்றிக் கொண்டது. உறவுகளைப் பிரிந்து உயிரையும் பணயம் வைத்து வாழும் இந்த வாழ்வு எதற்காக? சில நேரங்களில் வாழ்வின் பொருளிழந்து நிற்கும் சில வினாடிகளேனும்  நம்மைத் திகைக்க வைக்கின்றன!


7 முதல் 10 மாதம் தொடரும் உங்கள் பணி நாட்களில் கடலெனும் பாலை நடுவில் ஒரு சின்னத்தீவு போன்ற கப்பலில் 22 முதல் 25 நபர்களுடன் மட்டுமே தொடர்பு கொள்ளக் கூடிய வாழ்வுச் சூழலில் பெரிதாக சோர்வுக்கு இடம் அளிக்காமல் அன்றாடத்தில் ஐந்து நேரத் தொழுகை, நடைப்பயிற்சி, உணவுக் கட்டுப்பாடு எனத் தொடர்வதும், ரமலான் நோன்பு, நிலத்தில் கால் பதிக்கும் வாய்ப்புள்ள போதெல்லாம் பள்ளிவாசல் செல்லுதல் மற்றும் மற்ற கலாச்சார பண்பாட்டு நிகழ்வுகளில் பங்குபெறுதல் , பண்டிகைகளை கொண்டாடுதல் என கடினச் சூழலிலும்  எளிதான வாழ்க்கையாக வடிவமைத்துக் கொள்ளும் கப்பல்காரனின் வாழ்க்கையை முழுமையாக உணர வைத்த கட்டுரைத் தொடர்.

   ஒரு தொழில் முறை சார்ந்த கட்டுரையாக இருந்த போதும் அதையும் வாசகனுக்கு  நுட்பமாகவும், சுவராசியம் குறையாத அனுபவங்களாகவும் கொடுத்துள்ளமைக்கு நன்றியும் , வாழ்த்துக்களும்.

மதுபாலா

  அன்புள்ள மது பாலா,

     கப்பல் காரன் நாட்குறிப்புகள் எழுதிய பின்பு தான் எனக்கும் தெரிந்தது. கப்பல் பணியாளர்களின் வாழ்க்கை,பணி குறித்து வெகுஜன மக்களுக்கு மட்டுமல்ல  ,அவர்களின் குடும்ப உறுப்பினர்களுக்கும்  எதுவுமே தெரியவில்லை என.

கடலை ஓர் நீர் பாலையாகவும், கப்பலை அதில் மிதக்கும் தீவாகவும் உங்களால் கற்பனை செய்ய முடிகிறது.

ஆயிரம் பக்கங்கள் கொண்ட அன்றாடத்தை சொல்லும்  விரிவான அந்த நாட்குறிப்புகளில்  சொல்ல முடியாத விஷயங்கள் நிறைய உள்ளன.

 அதை ஒரு நாவலாக எழுதி கடந்துவிட எண்ணுகிறேன்.

ஷாகுல் ஹமீது.

கப்பல் காரன் டைரி குறித்து கணேஷ் பெரியசாமி 

https://ganeshperiasamy.wordpress.com/2022/10/05/01-6/

கப்பல் காரன் டைரி வாசிக்க 

https://kappalkaran.wordpress.com/




Thursday, 14 November 2024

பெயர்கள்

 “A Rose,by any other name would Smell as Sweet”

                                                                                            Shakespeare .

   எந்த பெயரிட்டு அழைத்தாலும் ரோஜா மலர் இனிதாய் மணக்கும். 

   பெயரில் என்ன இருக்கிறது.     



       நாகர்கோவில் மணிமேடையில் இருந்த ஒரு பழைய ஹோட்டலின் பெயர் கற்பகம். பிராமனாள் மெஸ். நகரில் முக்கியமான பழைய அசைவ ஹோட்டல் ஆஸாத்.ஹோட்டல் கெளரி ஷங்கர்,ஹோட்டல் சித்ரா,ஆரியபவன் எல்லாம் சைவம் .

   மணிக்கூண்டுக்கு அருகில் இருந்த பிரபல ஆயத்த ஆடையகம் டவர் ரெடிமேட்ஸ். டவர் என ஒரு ஆட்டோவும் உண்டு நார்ப்பத்தியைந்து ஆண்டுகளாக அதே பெயரில் ஆட்டோ வைத்திருப்பதாக சொன்னார்.நான் சிறுவனாக இருக்கும்போது திறந்த துணிக்கடை மிலன்.இப்படியே மகேஷ் எலக்ட்ரிகல்ஸ்,சிறுமலர் எலக்ட்ரிகல்ஸ்,நகேர்கோவில் சைக்கிள் மார்ட்.பாண்டியன் ஸ்டோர்ஸ்.மாதா சவுண்ட்ஸ்,ஜனதா சப்பல்ஸ் தீபா என்பது செருப்புக்கடையின் பெயர்.பீமா பேக்ஸ், ராகவன் ஸ்டோர்ஸ்,யூசப் சாகிப் ஸ்டோர்,குண்டு சாஹிப் பலசரக்கு கடை . 

 அலி ஜிவேல்லர்ஸ்,கெங்கா ஜிவல்லரி. கிருஷ்ணன் நாயர் அன்ஸ் சன்ஸ். நகரில் பெரிய துணிக்கடை நல்லபெருமாள் டெக்ஸ்டைல்ஸ், பிரில்லியண்ட் டெய்லர்ஸ்,மரைக்கார் ஏஜென்சிஸ்,கவின் ஆட்டோ இப்படித்தான் பெருபாலும் கண்ணில் படும். 

  மைமூன் டைம்ஸ் நகரில் பெரிய கடிகாரக்கடை, சுனிதாவின் தந்தை வைத்திருந்த கடை ‘ஸ்டார் வாட்சஸ்’.ஜன்னத் பேன்சி, ஷார்ஜா பேன்சி,இங்கே பயோனியர் கொஞ்சம் பெரிய வணிக குழு. முதன் முதலில் பேருந்து இயக்கியது,பெரிய தங்கும் விடுதி,ஆட்டோமொபைல்ஸ்,பள்ளி என.

  எனது மாமா பீர்முகம்மது அவரது தந்தையின் கடையை நவீனமாக்கினார் மலுக்கு ஸ்டோர் என்பதை மாற்றி டீலக்ஸ் புட்வேர்ஸ் எனும் புதுப்பெயர். அவர் இன்னொரு கடை திறந்தபோது கேலக்சி பேக்ஸ் என வைத்தார். 

  ஒரு ஆட்டோவின் முன் எழுதியிருந்தது ‘அகம் பிரம்மாஸ்மி’ அதை ஓட்டியவர் நீண்ட கூந்தல் போன்ற தலைமுடியும்,கழுத்தில் உத்திராட்சமும் போட்டிருந்தார்.அவரிடம் சொன்னேன். பெயர் உங்களுக்கும்,ஆட்டோவுக்கும் பொருந்தும் என.ஒளிரும் கண்களால் சிரித்தார்.

     வீட்டிலிருந்து நடந்து செல்லும் தொலைவில் உள்ள பள்ளிவாசல் ஸ்காட் பள்ளி தாண்டி இருக்கும் ஐ ஆர் ஜி டிரஸ்ட். அதனருகில் ஜெர்சிம் என ஒரு ஹோட்டல் இருந்தது. கடந்த மாதம் விடுமுறையில் வந்தபோது அதன் அருகிலேயே ஒரு கடை குண்டான ஒருவருடன் படத்துடன் ‘குண்டன்ஸ் கபே’.



  

   விஷ்ணுபுரம் குளத்துக்கு குளிக்க போகும் வழியில் உள்ள ஒரு கடை ‘வந்து பாருங்க’.தம்பியின் வீட்டருகில் இருக்கும் பாஸ்ட் புட் நம்ம கடை எனும் பெயரில். ‘சகல’ ‘மச்சான்’ ‘கடல்’ ‘சென்ட்ரல் ஜெயில்’ ‘சப்ஜெயில்’ என்பதெல்லாம் நவீன துணிக்கடைகளின் பெயர்கள் தான். யோசித்து பார்த்தேன் கடந்த பத்தாண்டுகளுக்குள் வந்த பெயர்கள்தான்.  இவையெல்லாம் பல விரைவிலேயே காணாமலும் போய்விடுகின்றன. இங்கே  நாகர்கோயிலில் மாதத்தில் ஐந்தாறு அசைவ சாப்பாட்டு கடைகள் திறக்கின்றன. காணாமலும் போகின்றன. ‘டாணா கபே’ எப்போது திறந்தார்கள் என தெரியவில்லை பெரும்பாலும் பூட்டியே இருக்கிறது. இன்று அதிகாலை விளக்குகள் எரியவிட்டு திறந்திருந்தார்கள். நான்கைந்து பேர் டீ குடித்துகொண்டிருந்தார்கள்.




  ஓரகத்தி,நாத்தனார் என பெண்களுக்கான கடைகளும் வரலாம்.  நான் யோசித்துக்கொண்டே இருந்தேன் பெயரில் என்ன இருக்கிறது என. நான் இனியும் ஒரு மரசெக்கு எண்ணை ஆலை திறந்தால் அதன் பெயர் ‘மாயப்பொன்’ என வைப்பேன். 

  சுத்தமானது,தரமானது என்பது அதன் அர்த்தமாகும்.

 நாஞ்சில் ஹமீது,

    15 november 24.

கட்டுரையின் முதல் வரியில் உள்ள ஷேக்ஸ்பியரின் கவிதையை தந்து உதவிய சகோதரி அமுதாவுக்கு நன்றி 

Tuesday, 12 November 2024

வீட்டுக்கு செல்லுதல்

      


கோலாலம்பூர் விமான நிலையத்தில் இறங்கியதும் ரைமுண்டோ ,பாட்டீலிடம் சொன்னேன். “எனது டிக்கெட்டை திருவனந்தபுரத்திற்கு மாற்ற முடியுமா பார்க்கிறேன்” என விரைந்து மலேசிய ஏர்லைன்ஸ் உதவி மையத்திலிருந்த பெண்ணை அணுகினேன். அதற்கான கவுண்டரை கை காட்டினாள். 

   எனது டிக்கெட்டை கொடுத்து “இது கோலாலம்பூர் – மும்பை, இதை கோலாலம்பூர் –திருவனந்தபுரத்திற்கு மாற்ற முடியுமா”? 

மும்பை விமான சீட்டின் விலையில் பாதிக்கும் குறைவான கட்டணமே திருவனந்தபுரத்திற்கு இருந்ததை இணைத்தில் பார்த்திருந்தேன். நிர்வாக கட்டணமாக அறுபத்தியாறு மலேசிய ரிங்கிட் மட்டும் பெற்றுக்கொண்டு டிக்கெட்டை மாற்றி தந்தார்.

  கையில் மலேசிய பணம் இல்லை இந்திய முக சாயலில் இருந்த ஒரு பயணியிடம் ஹிந்தியில் பேசி அமெரிக்க டாலரை கொடுத்து மலேசியா பணம் தருமாறு வேண்டினேன். அமெரிக்க டாலரை பார்த்த அவர் “இது எந்த நாட்டு பணம்,இதன் மதிப்பு என்ன”என கேட்டவிட்டு என்னை பார்த்தார். பதிலுக்கு,சிரித்தேன்.

  ரைமுண்டோவை  போனில் அழைத்தேன். மும்பை செல்லும் விமானம் ஏழரைக்கு அதலால் அவர்களை போக சொன்னேன்.எங்கள் மூவருக்குமான குடியுரிமை கடிதம் ஒன்றாக இருந்ததால் நான் தனியாக செல்ல முடியாது என விவரித்தார்.

 கவுண்டரில் பணத்தை கட்டிவிட்டு விரைவாக சென்று பயணபைகளை அளித்துவிட்டு குடியுரிமை சோதனைக்கு சென்றோம். எனக்கு பதினொன்றரை மணிக்குதான் விமானம். ஆனால் மூவரும் ஒன்றாக குடியுரிமை சோதனையை முடிக்க வேண்டும். காசிமேடு  மீன் கடையை போல பெருங்கூட்டம் நின்றுகொண்டிருந்தது. மொத்தமே பதினோரு கவுண்டர்கள் மட்டுமே அங்கிருந்தது. 

   மூத்த குடிமகன்கள் மாற்று திறனாளிகளுக்கென இருந்த கவுண்டர் ஆலொளிந்து கிடந்தது. பாஸ்போர்ட்டுடன் அந்த அதிகாரியை அணுகி “விமானம் புறப்பட இன்னும் சிறிது நேரம்தான் இருக்கிறது” எனச்சொன்னேன். “அதனானென்ன வரிசையில் போய் நில் என”கறாராக சொன்னார். மெதுவாக நகர்ந்துகொண்டிருந்த வரிசை கொஞ்சம் விரைவாக நகர்ந்ததில் சரியான நேரத்தில் பாட்டீலும்,ரைமுண்டோவும் மும்பை விமானத்தில் ஓடிச்சென்று ஏறிக்கொண்டனர்.

   நான் சுனிதாவை அழைத்து டிக்கெட் மாற்றிய விபரம் சொல்லி இரவிலேயே விமான நிலையம் வரச்சொன்னேன். மும்பையில் ஏழு மணிநேர காத்திருப்பு பின் இரண்டு மணிநேர பயணம் மிச்சம்.காப்டன் மிக எளிதாக மாற்றியிருக்க முடியும். அவர் அதை செய்யவில்லை.



தொழுகை கூடத்தை கண்டைந்து மக்ரிப் தொழுதபின் நல்ல பசி நாசி லெமாக் எனும் மலேசிய உணவை ஆர்டர் செய்தபின் விமான நிலைய ஊழியர் சொன்ன இருக்கையில் காத்திருந்தேன். அரை மணிநேரமாகியும் எனக்கான உணவு வரவில்லை. என் எதிரில் வந்தமர்ந்த  ஐரோப்பியர் உணவுண்டு எழுந்து சென்றார்.

   எனது பில்லை கொடுத்து கேட்டேன் உணவு பரிமாறும் பெண்ணிடம். “ப்ளீஸ் வெயிட்” என புன்னகைத்துவிட்டு சென்றாள். கவுண்டரில் சென்று நாற்பது நிமிடங்கள் ஆகிறது. உணவு வேண்டாம் பணத்தை கொடு என்றேன். பில்லை வாங்கி பார்த்தவர் அடுமனை சென்று பேசிவிட்டு. சற்று அமருங்கள் என்றார்.

  எதற்காக இவ்வளவு தாமதம் என கடிந்தபோது எனது உணவு அரை மணிநேரத்திற்கு முன்பே வேறொருவருக்கு பரிமாறபட்டு ஜீரணமாகியிருந்தது தெரிந்தது. பில்லில் இருந்த மேஜை எண் வேறு. உணவக ஊழியர் சொன்ன மேஜையில் இருந்தது என் தவறல்ல. பில்லில் அமர வேண்டிய மேஜை எண்ணை பார்த்து அமர வேண்டுமென்பதும் அப்போது தான் எனக்கும் தெரிந்தது. அரிசி சாதம்,அவித்த முட்டை,வெள்ளரிக்காய்,பொரித்த நிலக்கடலை,அப்பளம் மாட்டிறைச்சி தொவுட்டல் என சுவையான நாசி லெமாக் உண்டபோது பசியடங்கியது.

      


பதினொன்றரைக்கு விமானம் இரு முறை விமான நிலையத்தை சுற்றி வந்தபோது நேரம் கடந்திருந்தது. மூன்றரை மணிநேரத்தில் திருவனந்தபுரம். ஸாலிமும்,சல்மானும் வெளியே காத்திருந்தனர். பாஸ்கரன் அண்ணன் கார் ஒட்டி வந்திருந்தார். பாட்டீலை அழைத்தபோது வீட்டிற்கு சென்று கொண்டிருப்பதாக சொன்னார். கோலாலம்பூர் –மும்பை ஐந்து மணி நேர பயணம்.களியக்காவிளையில் நிறுத்தி கட்டன் சாயா குடித்தோம்.



  அதிகாலை மூன்று மணிக்கு வீடு,தூக்க கலக்கத்தில் சுனிதா கதவை திறந்தபோது எந்த உணர்ச்சியையும் வெளிப்படுத்தவில்லை. சல்மான் “பூச்சய கண்டாலே சந்தோஷ படுவா,வாப்பா எட்டு மாசம் கழிச்சி வீட்டுக்கு வருது உனக்கு சந்தோசமே இல்லையா” என கேட்டான். சுனிதா சிரித்துவிட்டாள்.

  நாஞ்சில் ஹமீது.