Friday, 10 December 2021

கப்பல் காரன் நாட்குறிப்புகள்

உல்லாச கப்பல்
உல்லாச கப்பல் 


 நண்பர்களுக்கு ,

    கடந்த 2020 வருடம் அக்டோபர் பத்தாம் நாள் மீண்டும் நான் கப்பல் பணியில் இணைந்தேன் .அன்று முதல் தினமும் அந்தந்த நாட்களின் டைரி குறிப்புகளாக உள்ளதை உள்ளபடியே  எழுதினேன் .அதில் பன்னிரெண்டாவது நாளின் டைரியான கப்பாடியாவுக்கு கொரோனாவா எனும் பதிவை படித்தபின் நண்பர் கணேஷ் பெரியசாமி கப்பல் காரன் நாட்குறிப்புகளுக்கு  என தனியாக ஒரு வலைப்பூ  தொடங்கி நிர்வகித்து வருகிறார்.




        எனது இந்த வலைபூவுக்கு வரும் நண்பர்கள் சிலர் இதில் பதிவுகள் ஏதும் இல்லாமல் ஏமாற்றமடைவதாகவும் நீங்கள் ஏன் குறைவாக எழுதுகிறீர்கள் எனவும் கேட்டு கடிதம் எழுதினர்.கப்பலில் இணைந்த பின் இணைய வேகம் மிக குறைவாக இருப்பதால் எனது வலைபக்கத்தை திறக்கவோ,அதில் பதிவுகள் வெளியேற்றம் செய்யவோ முடியாது.



கப்பல் காரன் நாட்குறிப்புகள் இன்று வரை 87 பதிவுகள் வந்துவிட்டது.கப்பல் காரர்களின் வாழ்வு அவர்களை தவிர யாரும் அறியாமல் உள்ளது என அதை படித்த வாசகர்கள் எழுதிய கடிதங்கள் சொல்கின்றன.இந்த நாட்குறிப்புகள் கப்பல் பற்றியும்,அந்த பணியாளர்களின் சாகச வாழ்வுபற்றியும் பேசுகிறது.புதிதாய் கப்பல் பணியில் இணைய விரும்பும் இளைஞர்களுக்கு ஒரு வழிகாட்டியாக இது இருக்கும் .

அதன் சுட்டியை இங்கே இணைக்கிறேன் நண்பர்கள் கப்பல் காரன் நாட்குறிப்புகளை படிக்கலாம் .

https://kappalkaran.wordpress.com/




ஷாகுல் ஹமீது ,

10-12-2021

ஈராக் போர்முமுனை அனுபவங்கள் கடிதம் 2

 அன்புள்ள ஷாகுல் அண்ணா,

 

வரலாறு முழுவதும் மாபெரும் வரலாற்று நிகழ்வுகளின் பின்னணியில் எளிய மனிதர்கள் இயங்கிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். வெல்லக்கட்டிகளை தூக்கிச் செல்லும் எறும்புகள் போன்ற மனிதர்கள். எதேச்சையாக ஒரு நிமிடம் அந்த காட்சியை பார்ப்பவர்களுக்கு வெல்லக்கட்டிகள் தானே மிதந்து செல்வதாகவே தோன்றலாம். ஆனால் உற்று நோக்கினால் அதன் அடியில் அந்த வெல்லக்கட்டியின் நூற்றில் ஒரு பங்கு எடை கொண்ட எறும்புகளின் பெருந்திரள் ஒன்று அந்த வெல்லக்கட்டியை நகர்த்திச் சென்றுகொண்டிருப்பதை காணலாம். அந்த எறும்புகள் இல்லையேல் அந்த வெல்லக்கட்டிகள் நகர்வதில்லை. அதுபோல் வரலாறு அதனுள் இயங்கும் சாமானியர்களால் இயக்கப்படுவது. நீர்வழிப்படூஉம் புனைபோல் மனிதர்கள் ஊழின் ஒழுக்கில் அடித்துச் செல்லப்படும்போதும் அவர்கள் அந்த அடித்துச் செல்லும் நீரின் விசைகளின் ஒரு பகுதியாகவே மாறிவிடுகிறார்கள். ஒரே சமயத்தில் அடித்துச் செல்லப்படும் இலைகளாகவும் அடித்துச் செல்லும் நீரின் ஒரு பகுதியாகவும் செயல்படுகிறார்கள். வரலாற்றின் அத்தனை பெருநிகழ்வுகளுக்கும் இது பொருந்தும். ஆனால் அந்த பெருந்திரளின் குரல்கள் மிகக்குறைவாகவே பதிவு செய்யப்பட்டுள்ளது. பெரும்பாலும் ஒரு காலத்தில் எந்த குரல்கள் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்படவேண்டும் என்பதையும் அந்த காலத்தின் மாய ஒழுக்கே முடிவுசெய்கிறது. அந்த பிரதிநிதிகளை அடுத்து வரும் காலங்கள் மாற்றியும் மறுத்தும் புதிய பிரதிநிதிகளை உருவாக்குவதும் உண்டு. ஆனால் எத்தனை பிரதிநிதிகள் வந்தபோதும் மறைந்தபோதும் அந்த வரலாற்றின் பின் மெளனமாக செயல்படும் பெருந்திரள் இருக்கும். அதன் குறைவான சொற்கள் முழுமையாக வெளிப்படும் களமாக வரலாறு முழுவதும் நாட்குறிப்புகளும் பயணக்குறிப்புகளுமே இருந்து வருகின்றன.



 

இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதிவரை ஒரு சமூகத்தின் அன்றாட வாழ்வை பதிவு செய்யும் முக்கிய வரலாற்று ஆவணங்களாக நாட்குறிப்புகளும் பயணக்குறிப்புகளும் இருந்தன. ஆனந்தரங்கன் முதல் ஆன்னே ஃப்ராங்க் வரை மார்க்கோ போலோ முதல் ஃபா ஹியான் வரை இதைச் செய்திருக்கிறார்கள். அவர்களின் குறிப்புகள் வழியாகவே நாம் அந்த காலகட்டத்தின் அதிகாரப்பூர்வ வரலாற்றை மீறிய சித்திரங்களை அடைகிறோம். அவை அந்த காலத்தின் வரலாற்றில் மெளனமாக பெரும் பங்காற்றிய மனிதத்திரளின் வாழ்வு. அவை தரும் வரலாற்றின் சித்திரம் அதிகாரப்பூர்வ பெருஞ்சித்திரத்துக்கு  (macroscopic picture) எதிராக அமைதியான அன்றாட வாழ்வின் நுண்சித்திரங்களை (microscopic view) முன்வைப்பவை. இருபதாம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் செய்தித்தாள்களும் பிறகு வானொலி தொலைகாட்சி போன்ற ஊடகங்களும் குறிப்புகளின் இடத்தை எடுத்துக்கொண்டன. அவை ஒரு நூற்றாண்டில் பெருவணிகங்களாகவும் நுகர்வுக் கலாச்சாரத்தின் மையங்களாகவும் வளர்ந்தபொழுது ஏற்பட்ட வெற்றிடத்தை நிரப்பும் ஊடகமாக இணையம் உருவெடுத்தது. ஊடகங்களின் கட்டுப்பாடுகளுக்கு எதிராக இணையம் அதன் இயல்பிலேயே கட்டற்ற சுதந்திரத்தையும் ஜனநாயகத் தன்மையையும் கொண்டிருந்தது. பல்வேறு சமூக ஊடக முயற்சிகளுக்குப் பின் 2000த்தின் முற்பகுதியில் Blogger பெரும் வரவேற்பை பெற்றது. Blog தளங்கள் செய்தி ஊடகங்களின் செய்தி வடிவங்களுக்கு எதிராக நாட்குறிப்பின் வடிவத்தையே கொண்டிருந்தது. 2010களில் Blogகள்வணிகமயமாக்கப்படுவதற்கு முன் எழுதப்பட்ட சில Blogகள் இன்றும் இணையத்தில் உள்ளன. அவற்றை பார்க்கும்பொழுது ஏற்படும் முதல் உணர்வு அவற்றின் இயல்பான தன்மையும் (candidness) கட்டற்ற தன்மையும்தான். வரலாற்றின் பாரமின்றி அன்றாடத்தின் இயல்பை ரசிக்கக்கூடிய பதிவுகள் அவை. இன்றைய Facebook, Instagram இணையத்தில் அப்படிப்பட்ட பதிவுகள் சகஜமாக புழங்கக்கூடிய சூழல் இருந்தது என்பதை கற்பனை செய்து பார்ப்பதே கடினமான செயல்தான்.

 

அத்தகைய Blogகளின் தன்மையிலேயே ஈராக் போர்முனைக்கு குறிப்புகள் எழுதப்பட்டுள்ளன. ஒரு மாபெரும் வரலாற்று நிகழ்வின் பின் இருந்த சொல்லப்படாத குரல்களின் பதிவாக இந்த குறிப்புகள் வெளிப்படுகின்றன. ஈராக் போர் பற்றிய ஆயிரக்கணக்கான செய்திகளும், புத்தகங்களும் கட்டுரைகளும் எழுதப்பட்டிருந்தாலும் அவை பெரும்பாலும் சார்பு நோக்குடனோ  அல்லது ஆய்வு நோக்குடனோதான் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன. இணையத்தின் கட்டற்ற வெளிகளில் எழுதப்பட்ட இந்த குறிப்புகள் ஈராக் போரையோ அதன் தார்மீக கேள்விகளையோ மதிப்பிட முற்படுவதில்லை. போரில் எந்த தரப்பிற்கும் சார்பாகவும் எதிராகவும் வாதாடவில்லை. அவற்றின் நிலைப்பாட்டிற்கேற்ப மாற்றப்படவும் இல்லை. மாறாக இந்த குறிப்புகள் போர்முனையின் காட்சிகளை ஒரு சாதாரண புலம்பெயர் பணியாளரின் பார்வையில் ஆவணப்படுத்துகிறது. போரின் இரு தரப்போடும் எந்த விதமான சார்பும் அற்ற ஒரு இந்திய புலம்பெயர் பணியாளரின் குறிப்புகளாக இவை இருப்பதனால் இவை இயல்பான புறவயத்தன்மையோடே போரை அணுகுகின்றன. சதாம் ஹுசைனின் கைதையும், அமெரிக்க படையெடுப்பின் தார்மீக அநீதியையும் ஒரே அளவிலேயே இவை ஆவணப்படுத்துகின்றன. மாறாக அமெரிக்க ராணுவத்தின் உணவுப் பழக்கங்களையும், போர் முனையில் வாழும் இந்தியர்களின் இன்ப துன்பங்களையும், போர் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் உலகின் முன்னேறிய நாடுகளில் ஒன்றாக இருந்திருக்க வேண்டிய ஈராக்கின் சிதைந்த ஏழிலையுமே இவை பிரதானப்படுத்துகின்றன. போரின் நாடகீயத் தருணங்களையும், தார்மீக சிக்கல்களையும் விடுத்து அதன் எதார்த்தங்களை நோக்கியே இந்த குறிப்புகள் எழுதப்பட்டிருக்கின்றன.

 

இந்த குறிப்புகளின் சிறப்பம்சம் அதன் தன்முனைப்பற்ற தன்மையே. போர்முனைக்குச் செல்ல காரணமாக இருந்த பசியும் வேலையில்லா திண்டாட்டமும் எந்த விதத்திலும் பிரதானப் படுத்தப்படாமல் அவற்றின் பொதுத்தன்மையிலேயே விவரிக்கப்படுகின்றன. மும்பையில் அது ஒரு சகஜமான நிலை என்ற அளவில் ஆயிரக்கணக்கான இந்தியர்கள் பணியாளர்களாக ஈராக் செல்ல காரணமாக இருந்த அந்த பொதுப்பசி மட்டுமே பிரதானப்படுத்தப்படுகிறது. தன வயிற்றை தனியாகப் பிரித்து அதன் பசிக்கான தனிக்குமுறல்கள் என்ற அளவில் ஒரு வரிகூட எழுதப்படவில்லை. அதற்கு மாறாக ஈராக்கின் பெரிய பணியாளர் திரளின் மத்தியிலும் ஆவணங்கள் தீ விபத்தில் அழியும்பொழுது நீங்கள் அழும் காட்சியிலும், திருமணம் நெருங்கும்பொழுதும் நாடு திரும்ப இயலாமல் அவதிப்படுவதன் சித்தரிப்புகளிலும் வெளிப்படுவது புலம்பெயர் பணியாளர்களின் கைவிடப்பட்ட தனிமையே. போர் முனையின் சரி தவறுகளை தொகுத்து அதன் வழியே அந்த போரையோ அதன் சூழல்களையோ நீங்கள் மதிப்பிட்டு உங்களை முன்னிறுத்த முயலவில்லை. மாறாக அவை அந்த தருணங்களில் ஆவணப்படுத்தப்படுகிறது. அவற்றின் மதிப்பீடுகளை வாசகரின் சிந்தனைக்கு விட்டுவிடுகிறீர்கள். போர்முனையின் அன்றாட காட்சிகளை விவரித்தாலும் வரலாறு அக்காட்சிகள் பின்னணியில் ஒரு மௌனசாட்சியாக எப்போதும் இருக்கிறது. சதாம் ஹுசைனின் கைதையும் அவர் தூக்கிலிடப்பட்டதையும் ஈராக்கின் ஷியா பிரிவினரும் குர்திஷ் பிரிவினரும் கொண்டாடினார்கள் என்ற வரியையும் அமெரிக்கா ஈராக்கின் எண்ணெய் வளங்களை எடுத்துக்கொண்டதன் பின்னணியை பற்றிய சிறு பகுதிகளையும் ஈராக் போருக்கு பிந்தைய இரண்டு தசாப்தங்களுக்குப் பிறகு வாசிக்கையில் ஏற்படும் உணர்வு அசாத்தியமானது.

 

இவற்றுக்கெல்லாம் மேலாக இந்த குறிப்புகளில் வெளிப்படும் நேர்மறைத்தன்மையும் ஆர்வமும் வாசிக்கும் எவரையும் தொற்றிக்கொள்ளக்கூடியவை. ஒரு திருமண வயது இளைஞனாக நீங்கள் போர்முனையில் சந்தித்த அனுபவங்கள், அமெரிக்க கலாச்சாரத்தின் சமூக குடும்ப கட்டமைப்புகளைப் பற்றிய புரிதல்கள், போர்முனையில் மனிதர்கள் அடையும் மாற்றங்கள் போன்றவற்றை திரும்பிப்பார்க்கும் உங்கள் குறிப்புகளில் எந்த விதமான எதிர்மறைச் சிந்தனைகளும் இல்லை. அதன் காரணமாகவே ஒரு வரலாற்று பெருநிகழ்வின் பெருஞ்சித்திரங்களையும் அதன் அரசியல்களையும் விடுத்து அந்த வாழ்வின் நுண்சித்திரங்களை நோக்கி இந்த கட்டுரைகள் விரிகின்றன. போர்முனை அனுபவங்களானபோதும் இவை மானுடத்தின் மீது பெரும் நம்பிக்கையுடனே எழுதப்பட்டுள்ளன. முனைப்புடையவர்களுக்கு இந்த உலகம் விசாலமாக திறந்து கிடக்கும் ஒரு பெரும் வாய்ப்புதான் என்ற நம்பிக்கையை பல்வேறு தருணங்களில் இவை உணர்த்துகின்றன.

 

நான் தொடங்கிய இடத்திற்கே மீண்டும் வருகிறேன் அண்ணா. ஈராக் போர் முடிந்து இரண்டு தசாப்தங்கள் ஆகிவிட்ட இன்றைய காலகட்டத்தில் இந்த குறிப்புகளின் பயன் என்ன என்று யோசித்தால் மீண்டும் பயணக்குறிப்புகளின் அவசியத்திற்கும் தொடக்க கால Blogகளின் தன்மைக்குமே சொல்லவேண்டியிருக்கிறது. இந்த குறிப்புகள் இணையத்தில் சொற்களும் அனுபவங்களும் சந்தைப்படுத்தப்படுவதற்கு முன் எழுதப்பட்டவை. சமூக ஊடகங்களில் தன்னை பின் தொடரும் நண்பர்களின் கவனத்தைக் கோறவும் சந்தையின் கவனத்தைக் கோறவும் வடிவமைக்கப்படாதவை. இவை ஒரு அசாதாரணச் சூழலில் வாழ்ந்த சாதாரண மனிதர்களின் ஒரு குறிப்பிட்ட காலகட்டத்தின் அன்றாடங்களை ஆவணப்படுத்துபவை. இவை இன்றைய அரசியல் விஞ்ஞானிகளுக்கும் வரலாற்று ஆய்வாளர்களுக்கும் பயனளிக்காமல் போகலாம். ஒரு சராசரி வாசகனின் ஆர்வத்தை தூண்டும் திடுக்கிடும் நாடாகிய தருணங்கள் இவற்றில் இல்லாமல் இருக்கலாம். ஆனால் இவை வரலாற்றின் மௌன சாட்சிகளின் குறிப்புகள். மெல்ல நகர்ந்து செல்லும் வெல்லக்கட்டியின் அடியில் அதை தூக்கிச்செல்லும் எறும்புகளின் குறிப்புகள் இவை.     

 

அன்புடன்

விக்னேஷ் ஹரிஹரன்       

ஈராக் போர்முனை அனுபவங்கள் கடிதங்கள் .

கடிதம் 1

       

ஆஸ்டின் சௌந்தர் 



 /* சாமான்யன் சொல்லும் சரித்திரம் */


எழுத்தாளர் சுஜாதா எழுதிய ஒரு  கட்டுரையில் அல்லது அவரது கேள்வி பதில் பகுதியில் படித்ததாக ஞாபகம். இணையத்தில் படிப்பது அதிகமாகிவிட,  புத்தகம் அழிந்துவிடுமா என்ற கேள்விக்கு, அவரது பதில், “மின்சாரம் இல்லாத சமயத்திலும்,  புத்தகம் இருந்தால்தான்  எந்த நேரத்தில் எங்கிருந்தாலும், தேவையான பக்கத்தை புரட்டி தேவையானதை படிக்கலாம்”,  என்று சொல்லியிருப்பார். நான் ஒவ்வொரு முறை பயணம் செய்யும்பொழுதும், மின்புத்தகத்தை துணைக்கு எடுத்துக்கொள்ள இந்த வாசகம் நினைவில் வந்து போகும். ஒரு வாரத்திற்கு முன், கொலராடோவில் உள்ள டென்வருக்கு செல்கையில்,  விமானப் பயணத்தில் வாசிப்பதற்காக,  சமயம் கிடைக்கும்பொழுது முழுமனதுடன் மீண்டும் படிக்கவேண்டும் என்று சில நண்பர்களின் வலைத்தளங்களை தேர்வு செய்து வைத்திருந்தேன். அவற்றில் ஒன்று,  எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் சொல்புதிது குழுமத்தின் மூலம் எனக்கு அறிமுகமான நண்பர் , ஷாகுல் ஹமீது , அவரது வலைத்தளத்தில்  எழுதிவந்த "ஈராக் போர்முனை அனுபவங்கள்"  என்ற தொடர். செப்டம்பர் 2003-ல் நடந்த ஈராக் போரின்போது , அமெரிக்க ராணுவத்திற்கு உணவு போன்ற அடிப்படைத் தேவைகளை கவனித்து வந்த நிறுவனத்தில், ஒரு சாமான்யனாக வேலை செய்யும்பொழுது தான் பட்டறிந்த  சுய அனுபவத்தை செப்டம்பர் 2016 முதல் டிசம்பர் 2016 வரை 29 பதிவுகளாக எழுதியுள்ளார்.  “சதாமின் அரண்மனையில” என்று ஒரு பதிவை முதலில் அவர் வெளியிட, படித்த நண்பர்கள் கூட்டம்  , அதை தொடராக மாற்றுமாறு வேண்டுகோள் விடுக்க 29 பதிவுகளாக உருவெடுத்தது. 


சென்ற டிசம்பரில்  சம்பிரதாயமான  அறிமுகத்தின் ஊடே, நண்பர் ஷாகுல் அவரது பிளாக் ஸ்பாட்டை குறுஞ்செய்தி அனுப்ப,    அவர் எழுதிய சமீபத்திய பயணக் கட்டுரைகளை அவ்வப்பொழுது படித்தேன். சமுதாயத்தின் மீது நியாயமான கோபம் உள்ளவர்கள் செய்யும் நையாண்டியையும் , பயணங்களில் அவர் சாப்பிடும் தோசையை ரசித்து ருசித்து விபரப்பிப்பதையும் வாசிக்க வாசிக்க இவரது பக்கங்கள் புக்மார்க்கில் இருக்கவேண்டியது என்று கவனத்தில் வைத்துக்கொண்டேன். கட்டுரைகளை பாராட்டி சிறு சிறு குறுஞ்செய்திகள் அவருக்கு அனுப்புவேன். அப்படி நாங்கள் இருவரும் அணுக்கமாகி,  பாம்பின் கால் பாம்பறிபவர்களாக இனம் காணும் நாட்களில், “சதாமின் அரண்மனையில்”  கட்டுரையை அனுப்பியிருந்தார்.  'ஈராக்  போர்முனையில் அமெரிக்க ராணுவத்துடன் பணியில் இருந்தேன்"  என்று கட்டுரையை ஆரம்பித்து சதாமின் அரண்மனை, 29 அரண்மனைகள் கொண்ட பெரிய வளாகம், சதாம் பிறந்த ஊரான திக்ரித்த்தில் பேரிச்சம் மரங்கள் கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் காய்த்து தொங்கி கொண்டிருக்கும் என்பதுபோன்ற வர்ணனைகளுடனும், குண்டு வெடிப்போ , தூசி கலந்த மண் பரப்போ இல்லாமல் மகிழ்ச்சியான நாட்களாக போய்க்கொண்டிருந்தது என்று  முதல் பத்தியில் சொல்லிவிட்டு , இரண்டாம் பத்தியில் , “காலையில் சத்தம் கேட்டு எழுந்து வந்து பார்த்தால் , தங்கும் கூடாரம் தீ பற்றி எரிகிறது”,  என வாசகனை சுவாரசியப்படுத்தும் திருப்பங்களும் நிறைந்து இருக்க,  நீண்ட கட்டுரையை அலுப்புத் தட்டாமல் வாசிக்க முடிந்தது.  ஒரு பானை சோற்றுக்கு ஒரு சோறு பதம் என்று இனம் கண்டு, அவரது வலைத்தளத்தில்,    முன்பக்கம், பின்பக்கம் என்று சென்று மற்ற பதிவுகளையும் படித்தேன்.  “ஷாகுல், இதை புத்தகமாகப் போடலாம்”,  என்று குறுஞ்செய்தி ஒன்றும்  அனுப்பினேன். இருபத்தொன்பது பதிவுகள் என்பதல்லாமல், அழகுடனும், ஆழத்துடனும்   அவர் விளக்கியிருக்கும் நேரடி அனுபவங்களை அதே அளவில்  உள்வாங்கிக்கொள்ள (என்னைப்போன்ற ஆமைவேக வாசிப்பவனுக்கு)  கொஞ்சம் அவகாசம் தேவை.  அதுவே போன வாரத்தின் பயணத்தின்போது வாசிக்கும் திட்டமானது.


மும்பையில் கூடிவாழ்ந்து வேலை தேடுபவர்களில் ஒருவராக இருந்து, நண்பரின் சொல்வழி செய்தியில் ஈராக்கில் அமெரிக்க ராணுவத்திற்கு உணவு தயாரிக்கும் நிறுவனத்தில் வேலை பெறுகிறார். கண்ணுக்கு எட்டிய தூரம் மணல் தெரியும் அப்தலி பாலைவனத்தில், சமையல் செய்யத் தெரியாத ஷாகுல்,  பாத்திரங்கள் கழுவ ஆரம்பித்து , செய்யும் தொழில் நேர்த்தியால், துணை சமையல்காரனாக பதிவு உயர்வுக்கு பரிந்துரை செய்யப்படுகிறார். பாலைவனத்தில் கொப்புளங்கள் வந்து சட்டை அணியாமல் அவதிப்படுகிறார். கிடைக்கும் நேரத்தில் கிரிக்கெட் விளையாண்டு இனிமையும் காண்கிறார். 


அவரது மட்டும் அல்லாமல், போர்முனையில் இருக்கும் மற்றவர்களின்   அனுபவங்களை,  வாழ்க்கையை புரிதலுடன் ஏற்றுக்கொண்ட ஒரு நல்ல மனிதனாக அனைத்துக் கட்டுரைகளிலும் தன்னை வெளிப்படுத்துகிறார்.  வாரத்தில் ஒரு நாள் கணவனும் மனைவியும் சந்தித்துக்கொள்வார்கள். அதுவும் கூட்டத்தோடு கூட்டமாக என்று சொல்லிவிட்டு எல்லாம் ஒரு ஜான் வயிற்றுக்காக என்று ஆதங்கப்படுகிறார். 3 பாட்டில் தண்ணீரில் உள்ளாடை மட்டும் துவைக்க வேண்டிய அவலத்தை சொல்கிறார். “தண்ணீரில்லாத குளியலறையில் லக்ஷ்மண் குளித்துகொண்டிருந்தார்”,   போன்ற காட்சிகளின் மூலம் போரின் பாதிப்பை வாசகனின் மண்டைக்குள்  செலுத்தி கலங்க அடிக்கிறார்.


நகைச்சுவைக்கும், கிண்டலுக்கும் குறைவு இல்லை. உதாரணத்திற்கு 'சுக்ரியாவை' தேட விடுவது. ஸ்டோர்ஸில் இருந்த ஒருவன் நெடு நாட்களாக குளிக்கவே இல்லை குளிரில். மும்பை சென்றபின் குளிப்பதாக சொல்வான் . ஆங்கிலத்தில் இருந்து அரபிக்கு மொழிபெயர்த்ததில் சிக்கலாகி, இரண்டு ஆடுகளின் இறைச்சியை கொண்டு வரவேண்டியவன் ,  கயிறு கட்டி இழுத்து இரண்டு ஆடுகளை கொண்டு வருகிறான்.


ஷாகுலுக்கு சமைக்கத் தெரியாமல் இருக்கலாம்  (அதாவது போர்முனையில் இருந்த சமயம்). சாப்பாடைப் பற்றி நன்றாகவே விளக்கி வியாக்யானம் செய்கிறார். அமெரிக்க உணவு வகையாகட்டும், வட இந்திய உணவு வகையாகட்டும் எதுவாக இருப்பினும், தமிழ் நாட்டு அப்பளத்தை பற்றிச் சொல்வதை போலவே அவைகளைப் பற்றியும் சரளமாக சொல்லிச் செல்கிறார்.


சதாமை அமெரிக்கா பிடித்தது, உலகுக்கு அறிவித்தது என்று எல்லாம் நாம் பத்திரிகையில் படித்திருக்கிறோம். இந்த சாமான்யன் , அதே நாட்களில், அவர் என்ன பார்த்தார் , என்ன கேட்டார் என்று கட்டுரைகளில் நேரடி உண்மை இருக்கிறது. போரெல்லாம் முடிந்தது.  திருமணம் நிச்சியக்கப்பட்டு,, முகூர்த்தத்திற்கு முன்,  மாப்பிள்ளையாக அவர் திருமணத்திற்கு அவர் சரியாக செல்ல முடிந்ததா. அவரோடு கட்டுரை படிப்பவனையும் காக்க வைக்கிறார்.


தேதி குறித்து , நாட்குறிப்பில் எழுதி வைத்ததை  எடுத்து அடுக்கு அடுக்காக நிகழ்வுகளை சொல்லும் நிகழ்வுகளின் கோர்வைகள் அல்ல இந்தக் கட்டுரைகள்.  உள்ளத்தின் ஆழத்தில் இருந்து , பார்த்ததை, அனுபவித்ததை, உணர்ந்தததை, ஒரு சமுதாய நோக்கம் கொண்டவர்  உள்ளதை உள்ளபடி எழுதியுள்ளதால் அனைத்துக் கட்டுரைகளும்(பதிவுகளும்)   படிப்பவரின்  அகத்தை தொடும்.  போரின் முனையில் தானே நின்றதுபோன்ற அனுபவத்தை தரும். அமெரிக்காவில் நிறைய தலைமை நிர்வாக அதிகாரிகள் வாழ்க்கையை, தேர்ந்த எழுத்தாளர்கள் புதினம் போல் திருத்தி எழுத அது நியூ யார்க் பாத்திரிகையின் பெஸ்ட் செல்லரில் இடம் பெற்றுவிடும். அதுவும் அந்த தலைமை நிர்வாக அதிகாரியின் பெயரில். அதுபோல் ஷாகுலின் , 'ஈராக் போர்முனை அனுபவங்களை' , தேர்ந்த தொகுப்பாளர் ஒருவர்  எடுத்து, புத்தகத்திற்கு என்று உள்ள சில நேர்த்திகளை செய்து வெளியிட்டால், பெஸ்ட் செல்லர் ஆகுமோ இல்லையோ,  நல்லதொரு ஆவணத்தை சேமித்து  வைத்தது போல இருக்கும். அல்லது, இணையத்தை தாண்டியிருக்கும் வாசகர்களை சென்றடையும் பிறிதொரு  வழியாக இருக்கும்.




- வ.சௌந்தரராஜன் (காற்றின்நிழல்©)

05/24/2018

Saturday, 9 October 2021

கப்பல் காரர் ஜோசப் சுரேஷ்க்கு அஞ்சலி

 

கப்பல் காரன் டைரி

கப்பல் காரர் ஜோசப் சுரேஷ்க்கு அஞ்சலி



  கடந்த செப்டெம்பர் மாதம் பதினொன்றாம் தேதி கப்பலில் பணியில் இருந்தபோது நடந்த விபத்தில் கேசவன்புத்தன்துறையை  சார்ந்த கப்பல் மாலுமி ஜோசப் சுரேஷ் மரணமடைந்தார்.

 கேசவன்புத்தன்துறை கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் பள்ளம்,சங்குத்துறையை  அடுத்துள்ள  கடற்கரையை ஒட்டிய அழகிய கிராமம்.எனது உம்மாவின் ஊர் வடக்கு சூரங்குடி சிறு வயதில் நாகர்கோவிலிலிருந்து 38 கேசவன்புத்தன்துறை பேருந்தில் ஏறி நல்லம்மா வீட்டிற்கு செல்வோம் அப்போது முதல் அந்த ஊரை அறிவேன்.நாகர்கோவில் –வடக்கு சூரங்குடிக்கு முப்பது காசுகள்  கட்டணம் அப்போது.

 நான் கப்பல் பணியில் இணைந்தபின் பனமா நாட்டில் அருகில் நின்றிருந்த கப்பலுக்கு சென்றேன்.அப்போது அதன் காப்டனாக இருந்தவர் கேசவன்புத்தன்துறையை சார்ந்த பீட்டர் அவர்கள். என் அண்ணனுடன் பணிபுரிந்த ஆந்திரியாஸ் எனக்கு நண்பனானார். அதன் பின் கேசவன்புத்தன்துறை ஊரில் நடக்கும் பொங்கல் விழாவிற்கு முக்கிய பிரமுகர்களை அழைத்து சென்றிருக்கிறேன்.

 அங்கு நடந்த ஐம்பதாவது வருட பொங்கல் விழாவில் எழுத்தாளர் மீரான் மைதீனும் அதற்கடுத்த ஆண்டு யோகா குரு ஞான ரிஷி ராதாகிருஷ்ணன் அவர்களும் கலந்து கொள்ளும்போது உடன் சென்றிருக்கிறேன்.கேசவன்புத்தன்துறை  திருச்சபையின் பங்குதந்தை எங்களை வரவேற்று,விருந்தினர் அறையில் உணவுண்டு அங்குள்ள விழாவில் கலந்து கொண்ட இனிய நினைவுகள் மனதில் நீடிக்கிறது.

 அதே ஊரை சார்ந்த அனுபவமுள்ள கப்பல் மாலுமி ஜோசப் சுரேஷ் பணியில் இருந்தபோது அசாதரணமான காலநிலை மற்றும் கடல் சீற்றமாக இருந்தபோது முதன்மை அதிகாரியுடன் டெக்கில் சென்றபோது திடீரென அடித்த ராட்சத அலையில் தூக்கி வீசி சுழற்றியடித்ததில் எலும்புகள் உடைந்து முதன்மை அதிகாரி அந்த இடத்திலேயேயும் ஜோசப் சுரேஷ் ஆறு மணிநேரத்திற்கு பின்பும்  மரணமடைந்தார்கள். ஆந்திரியாஸ் அந்த விபத்துகுறித்து சொன்னபோது கப்பல் தென்அமெரிக்காவின் சிலி அருகில் பயணித்துகொண்டிருந்தது.

கப்பல் கரையணைந்து ஜோசப் சுரேசின் உடல் ஒரு மாதத்திற்கு பின் இன்று காலை சொந்த ஊருக்கு கொண்டு வரப்படும் தகவல் கிடைத்தது.காலை ஒன்பதரை மணிக்கு கேசவன்புத்தன்துறைக்கு போய் சேர்ந்தேன்.பத்தரை மணிக்கு குளிரூட்டி பொருத்திய வண்டியில் அவரது உடல் கொண்டு வரப்பட்டது.

 குடும்பத்தினர் மற்றும் உறவினர்கள் பார்ப்பதற்காக பதினைந்து நிமிடம் அவரது குடும்ப வீட்டின் முன் வைக்கப்பட்டு அங்கிருந்து கோயிலுக்கு கொண்டுவரப்பட்டு ஜோசப் சுரேசின் விண்ணேகும் இறுதி பயண திருப்பலி நடந்தது.திருப்பலியை தலைமையேற்று நடத்திய பங்குதந்தை லாரான்ஸ் ஜோசப் சுரேசின் பள்ளிதோழர்,அவரது திருமணத்தையும் அவரே நடத்திவைத்துள்ளார்.


                                 மரியாயின் மாசற்ற திரு இருதய அன்னை ஆலயம்

 ஜோசப் சுரேசின் குடும்பத்தில் உள்ள மத போதகர் அவரது பொறுமை,எளியவர்களுக்கு உதவுதல் போன்ற அவரது நற்குணங்களையும்,அவரது குடும்பம் வறுமையில் இருந்தபோது கப்பலில் பணி கிடைத்த மகிழ்ச்சியான தருணங்களையும் நினைவு கூர்ந்தார். “அண்ணன் கப்பல் வேலை இவ்வளவு கடினமானது என எப்போதும் சொன்னது இல்லை” எனவும் குறிப்பிட்டார். ஆம் கப்பல் பணி மிக கடினமானது என எவரும் அறிவதே இல்லை .எந்த கப்பல் காரனும் தனது உறவுகளில் அதுபற்றி சொன்னதேயில்லை.

இந்த கிராமத்திலிருந்து பலர் கப்பல் மாலுமிகளாக உள்ளனர்.அவரது இறுதி சடங்கில் கப்பல் மாலுமிகள்,உறவினர்கள்,நண்பர்கள் மற்றும் பொதுமக்கள் என ஊரே திரண்டு வந்து பிரார்த்தனை செய்தது..

 திருப்பலி நடக்கும்போது சர்ச்சுக்குள் காப்டன் பீட்டரை சந்தித்தேன்.அவரது நல்லடக்கம் முடிந்து அங்கிருந்து புறப்படுகையில் காப்டன் பீட்டர் கேட்டார் “சுரேசை எப்படி தெரியும்” என.

நான் அவரை பார்த்ததே இல்லை சக கப்பல் மாலுமியின் இறுதி சடங்கு பிரார்த்தனையில் கலந்துகொண்டு அவருக்காகவும் அவரை இழந்த குடும்பத்திற்காகவும் பிரார்த்திப்பது எனது கடமை என நினைத்தேன்.

 சுரேசின் குடும்பத்திற்கு எனது ஆழ்ந்த இரங்கல்கள்.

ஷாகுல் ஹமீது.

09-oct-2021

Friday, 9 October 2020

கப்பல் காரன் டைரி தடை படும் பயணங்கள்

 கப்பல் காரன் டைரி,

                    தடைபடும் பயணங்கள்

கப்பல் காரன் பணியில் சேரும் தேதி,துறைமுகம்,விமானத்தில் எங்கு பயணிக்கவேண்டுமென்பது முன்னரே தெரிந்தாலும் .பயண தேதி உறுதியாக யாராலும் சொல்லிவிட முடியாது.இறுதிநேர தடைகள் பலவற்றையும் தாண்டிதான் அவன் பணியில் சேரமுடியும் . 

சன்னி ஜாய் கப்பலுக்கு செல்ல வேண்டி ஏழாம் தேதி காலை சிங்கப்பூருக்கு  விமானம் இருக்கும் என சொல்லியிருந்தார்கள்.நான்காம் தேதி காது வலியால் மருத்துவர் ஹோட்டலுக்கு வந்து என்னை பரிசோதித்து மருந்துகள் தந்துவிட்டு போயிருந்தார்.

   மும்பை அலுவலக அதிகாரி அனிதா தாக்கூர் அன்று இரவு போனில் என்னை அழைத்து காது வலி எப்படி இருக்கிறது .உன்னால் பணியில் சேர இயலுமா என கேட்டார் .மூன்று தினங்கள் மருந்த்துக்கு பின் சரியாகிவிடும் என மருத்துவர் சொல்லியிருக்கிறார் .இப்போது வலி பரவாயில்லை என்றேன்.அலுவலகத்தில் இருக்கும் காப்டன் ஆஷ்லி உடல்நலம் குறித்து தினமும் தகவல் சொல்ல சொல்லியிருந்தார்.

மறுநாள் மாலை இன்னொரு அதிகாரி தர்சனா பகத் போனில் காது வலி குறித்து கேட்டறிந்தார்.உன்னால் கப்பலுக்கு போக முடியும் தானே என கேட்டறிந்தார் .

விடுதியையில் பத்து நாட்கள் சும்மாவே இருந்தோம்.கடைசி இருதினங்கள்,காலை ஒன்பதரை முதல் மாலை ஆறுவரை இணையவழி பயிற்சிகளும்,கலந்துரையாடலும் இருக்கிறது அனைவரும் கலந்துகொள்ள வேண்டியது காட்டாயம் என செய்தி வந்தது .காப்டன் சாம்சன் இருநாட்களும் எங்கள் அனைவரையும் மைக்ரோசாப்ட் இணையவழியாக  சந்தித்து,பயிற்சி வகுப்புகளை நடத்தினார்.

 ஏழாம் தேதி காலை பத்து மணி விமானத்திற்கு மும்பை சத்ரபதி பன்னாட்டு வானூர்தி நிலையதில்  எட்டு மணிக்கு வந்திறங்கினேன்.பெருகூட்டம் நோய் தொற்று சோதனைக்காக நீண்ட வரிசையில் பயணிகள் காத்திருந்தனர்.ரொம்ப தாமதாகிவிட்டது விமானம் தவிறிடுமோ என அஞ்சினேன். 

பயணத்திற்கு முந்தைய இருதினங்களும் தேவையே இல்லாமல் பரபப்பாகி போனது.காப்டன் சாம்சனின் பயிற்சிவகுப்புகளுக்கு இடையில் அலுவலக மின்னஞ்சல்களால் எனது மின்னஞ்சல் பெட்டி நிரம்பிக்கொண்டே இருந்தது,பணி ஒப்பந்தம்,விமான  சீட்டு,சிங்கப்பூர் செல்வதற்க்கான சில ஆவணங்கள் என.



செவ்வாய்க்கிழமை கோவிட் பரிசோதனைக்குப்பின் மதிய உணவு இடைவேளையில் .எனது  அலுவலகத்தில் இருந்து ஷிரிஷ் என்னை அழைத்தார். ஷாகுல் உனது பயணத்திற்காக  ஈ மைகிரென்ட் விண்ணப்பித்தபோது டி ஜி ஷிப்பிங் இணையதளத்தில் உனது கடவு சீட்டு எண் தவறாக உள்ளது. அதில் உனது ப்ரோபைலை திறந்துபார் என்றார் .திறந்தேன் கடவு சீட்டின் கடைசி எண் ஏழுக்கு பதில் ஒன்று என இருந்தது .திகைத்துவிட்டேன் ஈ மைகிரென்ட் இல்லாமல் எந்த ஒரு கப்பல்காரனையும் குடியுரிமை அதிகாரிகள் நாட்டைவிட்டு செல்ல அனுமதிக்க மாட்டார்கள்.

  கடந்த 2019ஆம்ஆண்டு  ஆகஸ்ட் மாதம் கப்பலிலிருந்து இறங்கியபின் பதினான்கு மாதங்களாக வருமானமே இல்லை .தொழில் தொடங்கி மூடியதில் சில லட்சங்கள் நஷ்டம்.மூத்த சகோதரர் மற்றும் நண்பர் ஒருவர் செய்த பொருளுதவியால் நாட்கள் நகர்ந்தது .இப்போது நான் பணிக்கு சென்றே ஆக வேண்டிய கட்டாயம்.ஜூன் மாதம் ஏழாம் தேதி  எனது கப்பல் நிறுவனத்திற்கு தகவல் அனைப்பினேன் பணிக்கு வர தயாராக இருக்கிறேன் என. எனது அமெரிக்க விசா அதே மாதம் பதினான்காம் தேதி காலவதி ஆகியிருந்தது.

  எனது மானேஜர் உன்னிடம் அமெரிக்க விசா இல்லை,அமெரிக்க தூதரகம் ,துணை தூதரங்கள் எதுவும் செயல்படவில்லை.ஐரோப்பா அல்லது ஆசியா வரும் கப்பல்களில் உனக்கான வாய்ப்பு இருக்குமெனில் முயற்சிக்கிறேன்.எனக்கு கொஞ்சம் நேரம் தா என்றார் .

  இந்த கப்பலுக்கான அழைப்புவந்தபோது பிலிப்பைன்ஸ் நாட்டிற்கு கப்பல் வருகிறது .அந்த நாட்டு விசா பெறவேண்டும் கடவு சீட்டு மற்றும் ஆவணங்கள் தில்லிக்கு அனுப்ப சொன்னார் .

அனுப்பிய இரு தினங்களுக்கு பின் அனிதாதாக்கூர் என்னை அழைத்து உனது கடவுசீட்டு கிழிந்து இருப்பதாக தகவல் வந்துள்ளது .உனக்கு விசா கிடைப்பது சற்று சிரமம்தான் என்றார். நான் கடவு சீட்டை தில்லிக்கு அனுப்பும்போது நன்றாகத்தான் இருந்தது .

  இரு தினங்களுக்கு பின் நான் தில்லி முகவர் ஆனந்தை  தொடர்பு கொண்டு கேட்டேன் .உங்கள் கடவுசீட்டு பிலிப்பைன்ஸ் தூதரத்திற்கு போயிருக்கிறது பார்ப்போம் என்ன ஆகிறது என விசா கிடைக்க பத்து நாட்கள் ஆகும் என்றார்.விசா கிடைகவில்லை எனில் இந்த வாய்ப்பு நழுவி போகும்.புதிய கடவுசீட்டு தட்கல் முறையில் இருதினங்களில் பெற்றுவிடலாம் என்ற தகவலை உறுதிசெய்து கொண்டேன்.

 காதுவலியை கடந்தபின் இப்போது இந்த ஈ மைக்ரென்ட் பிரச்னை.ஈ மைக்ரேன்ட் என்பது கப்பல் பணியாளர்கள் பணிக்கு செல்வதற்குமுன் இந்திய அரசின் கப்பல் துறையில் அனுமதி பெறுவது .கப்பல் காரன் பயணிக்கும் முன் குடியுரிமை அதிகாரி அதை உறுதி செய்த பின்னரே நாட்டை விட்டு செல்ல அனுமதிப்பார் .முன்பு திருட்டு தனமாக நிறைய போலிகள் கப்பல் காரர்கள் என சென்று கொண்டிருந்தனர் .இந்த ஈ மைக்ரென்ட் முறையால் போலிகள் முழுமையாக கட்டுபடுத்தப்பட்டு விட்டனர் .இதனால் முறையாக பயிற்சி முடித்து பணியில்லாமல் இருந்த திறமையான பலர் இப்போது எளிதாக பணிக்கு செல்ல முடிகிறது .

 மீண்டும் ஷிரீஷ் என்னை அழைத்து உனது பாஸ்போர்ட் எண்ணை மாற்றுவதற்கு விண்ணப்பித்து விட்டு ,அந்த அலுவலக மின்னஞ்சல் முகவரியை தந்தார் .நாளை காலை எனக்கு விமானம் கடவு சீட்டின் எண்ணை திருத்தம் செய்து தாருங்கள் என மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன்.

மாலை ஆறு மணிவரை தகவல் இல்லை .என்னுடன் பயணிக்கும் சக பணியாளர்கள் இருபது  எனக்கு மட்டும் வரவில்லை .பத்து மணிக்கு மேல் அலுவலக பெண் ஷில்பா என்னை அழைத்து ஈ மைகிரென்ட் அனுப்பியுள்ளேன் .இதை எடுத்துகொள் இணையத்தில் நீ கடவு சீட்டு எண் திருத்தம்  வேண்டி அனுப்பிய இணைய பக்கத்தை அச்சு பிரதி எடுத்துகொள் ஈ மைக்ரேண்டில் எண் தவறாக இருக்கிறது என கேட்டால் அதைக்காட்டு என்றார் .

நண்பர் அசோக் கை அழைத்தேன் . நான் பணிக்கு செல்வது குடியுரிமை அதிகாரியின் கையில் இருக்கிறது . அவர் நினைத்தால் என்னை அனுமதிக்கலாம் இல்லை தடுக்கலாம். அனுபவம் உள்ள மூத்த அதிகாரி என் பயணத்தை தடுக்கமாட்டார்.



நான் ஒன்றும் செய்வதற்கில்லை .

நண்பர் சாம் இரவில் எனது பிரார்த்தனையில் வைக்கிறேன் . பிரைஸ் த லார்ட் என்றார்.


இரவில் உடன் பணிக்கு வரும் லீவிஸ்லி,கின்லேக்கர்,ஹெல்டன் ஆகியோருக்கும் சேர்த்து ஆவணங்கள் பதிவிறக்கம் செய்து. விடுதி வரவேற்பறையில் அச்சு பிரதி எடுத்து பனிரெண்டு மணிக்குமேல் எனது பயண இருக்கையை (வெப் செக் இன் ) எமிரேட்ஸ் இணையதளத்தில் சென்று பதிவு செய்தேன்.விடுதி வரவேற்பறையில் காலை ஆறு மணிக்கு எனக்கு விமான  நிலையம் செல்ல வாகனம் வேண்டும்,நான் சற்று முன்னதாக செல்லவேண்டியுள்ளது கீழே வந்து விடுங்கள் என்றார்.

நள்ளிரவு முகசவரம் செய்து ஆவணங்களை 

சரிபார்த்து பயனபைகளை அடுக்கிவிட்டு துயில்கையில் அதிகாலை மணி இரண்டு.

4.40 தானாக விழித்தேன். 

 மீத ஒரு பயண ஆவணமும் மின்னஞ்சலில் வந்திருந்தது .அதை வரவேற்பறைக்கு அனுப்பி அச்சு பிரதி எடுத்து வைக்க சொல்லிவிட்டு நண்பர் பழனியுடன் 10 நிமிடம் உரையாடினேன் . 25 நிமிடம் குளியல்.எயர் பிளக் கொண்டு காதை அடைத்து வைத்திருந்தேன்.

அதிகாலை தொழுகை, பயண தொழுகையும் முடித்து விட்டு . சுனிதாவிடம் பேசிவிட்டு  அறையை விட்டு வெளிய றும் போது மணி 7. ஹெல்டனும் , சரத்தும் நாங்கள் கீழே இருக்கிறோம் பாதி பேர் சென்று விட்டனர் என அழைத்த்துக்கொண்டே இருந்தனர்.வரவேற்பறையில் எல்லோரும் ஒன்றாகக் வந்து விட்டதால் தாமதமாகிறது என்றார்கள்.




நான் கடைசியாக

அறை சாவியை கொடுத்துவிட்டு வெளியேறும் போது காலை உணவு வேண்டுமென்றால் உணவு கூடம் சென்று வாங்கி கொள்ளுங்கள் என்றார் ஓம் கார். அச்சுபிரதி மற்றும் துணி துவைத்ததற்கு இரண்டாயிரம் ருபாய் தம்பி ஹெல்டன் கட்டினார்.



உணவு விடுதியில் பதருதீன் 

“அஸ்ஸலாமு அலைக்கும் ஸார் என்ன வேண்டும்” 

“முசலி சீரியல்ஸ்,அவிச்ச முட்டை இருக்கா?

“அண்டா தயார் ஹே, வேறேதும் வேண்டுமா?

“சீக்கரம் தா,விமான நிலையம் போக வேண்டும்” என்றேன்

“இது தான் உணவுக்கூடம் தனிமைபடுத்தல் இல்லையெனில் இங்கு வந்துதான் நீங்கள் உணவருந்த வேண்டும்” என்றான்.

 சுற்றிலும் செயற்கையான பச்சை புற்கள் விரிக்கப்பட்டு நடுவில் கண்ணாடியானால் ஆனா உணவுக்கூடம் ஒரு கோல்ப் மைதானத்தில் அமர்ந்திருக்கும் உணர்வு ,இருக்கைகளும்,கூரையின் அடிப்பகுதியும் அலங்கரிக்கட்டு,வண்ண விளக்குகள் ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்த்து.

காகித பையில் உணவை தந்தான்.கடந்த பனிரெண்டு நாட்கள் தினமும் மூன்று வேளையும் ஆறாவது மாடியில் இருக்கும் அறைக்கு உணவு கொண்டு தந்தவர்கள் இந்த பதருதீன்,சாகர்,மங்கேஷ் மற்றும் சுசாந்த அவர்களுக்கு நன்றி கூறுமாறு சொன்னேன்.

பதருதீன் புன்னைகையுடன் ,பத்திரமாக போய் வாருங்கள்.

“அஸ்ஸலாமு அலைக்கும்”

“வலைக்கும் ஸலாம்”

“அலைக்கும் ஸலாம்” என பதில் கூறி விடைபெற்றேன்.

  ஐந்து நிமிட பயணதூரம்தான், விமான நிலையம்.அதற்குள் இருபது ஆண்டுகளுக்கு முன் இதே மும்பை நகரில் பசியோடு கைகளில் பைலுடன்,கப்பல் கம்பனிகளில் வேலை தேடி அலைந்த நினைவுகளில் மூழ்கி வெளியேறினேன் .

பயண பைகளை ஓட்டுனர் குந்தன் எடுத்து வெளியே வைத்தார்.பர்சிலிருந்த கடைசி இந்திய பணம் நூறு ரூபாயை குந்தனிடம் கொடுத்துவிட்டு,பார்த்தபோது தான் அங்கிருந்த பெருங்கூட்டம் அதிர்ச்சியாக இருந்தது.மிக தாமதாகிவிட்டேன் என .பின்பு தான் கவனித்தேன் முன்பே வந்த பலரும் உள்ளே செல்லாமல் அங்கும் இங்கும் அலைந்து கொண்டிருப்பதை.

நீண்டவரிசையில்சென்றுநின்றோம் ஹெல்டன்,சரத்,சஞ்சீவ்,செல்வன்,தண்டேல் என தண்டேலிடம்,அடையாள அட்டை அணிந்த ஒரு “பெண் எந்த விமானம்” என கேட்டாள்.

“எமிரேட்ஸ்” 

“இங்கே யார் நிற்க சொன்னது  எட்டாம் நம்பர் கேட்டில் செல்” என்றாள்.

அது காலியாக இருந்தது.எங்களை உள்ளே விட மறுத்தார்  மத்திய பாதுக்காப்பு துறை காவலர்.ஏழாம் எண் வாயிலுக்கு போங்கள் என்றார்.அப்போது எங்கள் குழுவில் உள்ள த்ரிலோச்சன் சிங் எட்டாம் எண் வாயிலில் உள் நுழைவதை கண்டோம்

சரத் அங்கு தான் அரை மணிநேரம் நின்றுகொண்டு இருந்தோம் இங்கே வரசொன்னர்கள் என்றதும்.பணியாளர் ஒருவரை  அங்கு அனுப்பி விசாரித்துவிட்டு உள்ளே செல்ல அனுமதித்தார் .

உள்ளே சென்றுவிட்டேன் பயண இருக்கை அட்டையை வாங்கிவிட்டு சீக்கிரமாக குடியிரிமை சோதனைக்கு சென்றால் குடியுரிமை அதிகாரியிடம் விளக்கம் கொடுக்க முடியும்.

EK 505 இன்கவுண்டருக்கு முன் எங்கள் குழுவில் உள்ளவர்கள் மற்றும் வேறு பயணிகள் என அங்கும் ஒரு திரள் நின்றுகொண்டிருந்தது.வெப் செக் இன் செய்தவர்களுக்கான கவுண்டரில் எனது  பயண பைகளை கொடுத்துவிட்டு  எனக்கான இருக்கை அட்டையை பெற்றேன் .சிங்கப்பூரில் உங்கள் பைகள் கிடைக்கும் என்றார் .

விரைந்து சென்று குடியுரிமை அதிகாரியின் முன் நின்றேன் .கூட்டமில்லை 

“கப்பலுக்கு செல்கிறாயா”

“ஆமா” 

“எங்கே செல்கிறாய்”

“சிங்கப்பூர்”

“ஓகே டு போர்ட்”

கொடுத்தேன் .

“ஈ மைகிரென்ட்” கேட்டார் .

கொடுத்தேன்.

கணினியில் ஆவணங்கள் சரிபார்த்துவிட்டு கேமராவை பார் என்றார்.

பார்த்தேன்,கடவு சீட்டில் முத்திரை பதிக்கவில்லை,எதையோ தேடிக்கொண்டிருந்தார்.

வெளியே வந்து தன்னுடன் வருமாறு அழைத்தார்.குடியுரிமை அதிகாரிகள் நிறையபேர் இருந்த அறைக்கு வெளியே என்னை காத்திருக்க சொல்லிவிட்டு உள்ளே சென்று வேறு ஒருவரிடம் எனது கடவுசீட்டை காண்பித்து இருவருமாக கணினியில் எதையோ தேடினார்கள் .

பின்னர் வேறோரு மூத்த அதிகாரியிடம் விவாதித்து ஆலோசித்தபின் மீண்டும் கணினியில் எதையோ தேடினார்கள் அந்த அறைக்குள் நடப்பது  அனைத்தையும் வெளியே  நின்று பார்த்துக்கொண்டு நின்றிருந்தேன்.



வெளியே வந்த அந்த அதிகாரி என்னிடம் ஈ மைகிரென்ட் அச்சு பிரதியை காட்டி “இதில் உள்ள கடவு சீட்டின் எண் வேறுஒருவருக்கு  வழங்கப்பட்டுள்ளது,இதுதான் உனது கடவு சீட்டு,உனக்கு ஈ மைகிரென்ட் விண்ணப்பித்தவர் தவறான எண்ணை பதிந்துவிட்டார்,நீ பயணம் செய்யும் முன் இவற்றை கவனமாக பார்க்கவேண்டும்”என்றார்.

என்ன நடந்தது எனும் விபரத்தை சொன்னேன்.மீண்டும் அழைத்துசென்று கடவுசீட்டில் முத்திரையை பதித்தார் .புறப்பாடு என.பின்னர் பாதுகாப்பு சோதனையை முடித்து விட்டு திரையை பார்த்தேன். 

EK 505 DUBAI GATE B 66,

BOARDING STARTED 0940 என இருந்தது.



மணி ஒன்பது ஆகியிருந்தது .அங்கிருந்த செடியின் அருகில் அமர்ந்து காலையுணவை சாப்பிட்டேன்.காப்டன்,சரத்,சஞ்சீவ்,செல்வன், ஹெல்டன் என்னருகில் வந்தனர்.விமானம் ஏறும் வாயில் அருகில் செல்லலாம் என்றனர்.



“ஒரு எண்ணெய் ஆர்டர் இருக்கு அனுப்பிட்டு வாறேன்,அங்க வந்தா பேசிட்டே இருப்பேன்,அனுப்பிட்டு வருகிறேன்”என்றேன்.

இதை எழுதி முடிக்கையில் .

துபாய் – சிங்கப்பூர் விமானத்தில் இருந்தேன். விமானி நாம் மலேசியாவின் மேலே பறந்து கொண்டிருக்கிறோம்.இன்னும் சிறிது நேரத்தில் சிங்கை சாங்கி சென்றுசேரும் என கேட்டதும் .மடிக்கணினியை .மூடினேன்.

ஷாகுல் ஹமீது ,

08-oct-2020.

sunitashahul@gmail.com









Wednesday, 7 October 2020

கப்பல் காரன் டைரி ஆன் லைன் வகுப்புகள்

                         ஆன் லைன் வகுப்புகள்

             கோவிட் -19 வந்ததுக்கு பிறகு நிறைய ஆன் லைன் வகுப்புகள் ,ஜூம் மீட்டிங் எல்லாம் .வீட்டில் பிள்ளைகளுக்கு பள்ளி பாடங்கள் ஜூம் ல,ஸாலிம் இப்போது பத்தாம் வகுப்பு .திங்கள் முதல் வெள்ளி வரை ஒரு மூணு மணிக்கூர் வகுப்புகள்  நடக்கும் .டியூஷனும் உண்டு,அதுக்கு அவன் பரிட்சையும் எழுதுவான் .

   பிள்ளைகளுக்கு படிப்பு இப்படி ஆயிபோச்சேன்னு  இருந்தது .எனது கப்பல் நிறுவனம் என்னை பணிக்கு அழைப்பது தள்ளிபோய்க்கொண்டே இருந்தது .கடந்த ஜூன் மாதம் எனது அமெரிக்கா விசா காலாவதியாகிவிட்டது.தூதரகம் ,துணை தூதரங்கள் எல்லாம் செயல்பாடததால் .விசா வேண்டி விண்ணப்பிக்க இயலவில்லை .

 எனது நிறுவனம் தனி விமானங்களில் அமெரிக்காவின் ஹுஸ்டன் நகரில்தான் கப்பல் பணியாளர்களை பணி மாற்றம் செய்து வருகிறது .என்னிடம் விசா இல்லாததால் பணியில் சேருவது தாமதமாகிக்கொண்டே போனது .எனது மேலாளர்  அனிதா தாக்கூரை இருமுறை அழைத்தேன். “ஷாகுல் கொஞ்சம் பொறு என்னால் உனக்கான கப்பலை தேர்வு செய்யமுடியவில்லை ,உன்னிடம் அமரிக்க விசா இல்லாததே பிரச்னை ,கப்பல் ஐரோப்பா அல்லது ஆசியா வருகிறதா என பார்க்கிறேன்” என்றார்.

 கடந்த மாதம் ஆறாம் தேதி மாலை அனிதா தாக்கூர் என்னை அழைத்தார். மொபைலில் அனிதாதாக்கூர் என வந்தபோது எண்ணெய் ஆலையில் மாயப்பொன் தயாரிப்பில் இருந்தேன் .என்னுடன் பணிபுரியும் கலா அக்காவிடம் “கம்பேனில இருந்து போனு கப்பலுக்கு  கூப்பிடு ஆ போல”.  என சொல்லி கொண்டே ,

“மாலை வணக்கம்,நான் ஷாகுல்,நீங்கள் நலமா”

“ஆம் ஷாகுல், நீ  நலமா”

“ஷாகுல்,சன்னி ஜாய் எனும் கப்பல் நமது நிறுவனத்திற்கு வருகிறது ,உத்தேசமாக அக்டோபர் ஐந்தாம் தேதி பிலிப்பைன்ஸ்லிருந்து பணியில் சேர வேண்டியிருக்கும்,உன்னிடம் அமெரிக்க விசா இல்லை ,பிரச்சனை இல்லை ,உன்னால் அமெரிக்காவில் வெளியே செல்ல முடியாது .பிலிப்பைன்ஸ் விசா வேண்டிவரும்,உனது (DCE) DANGORES CARGO ENDOSMENT அடுத்த மே மாதம் காலாவதியாகிறது ,ஆன் லைன் இல் விண்ணபித்து பெற்றுக்கொள்” என்றார் .

  இனையம் கடற்கரை கிராமத்தை சேர்ந்த தம்பி ஹெல்டன் ஐ அழைத்தேன் . “எனக்கும் போன்,வந்தது அதே கப்பல் தான் ,எனக்கும் DCE அப்ளே பண்ணனும் ,நாளைக்கு வீட்டுக்கு வாறேன்” என்றான்.

  மதியம் பனிரெண்டு மணிக்கு இருவரும் கணினியின் முன் அமர்ந்தோம்,மத்திய அரசின் (DG SHIPPING )அந்த தளம் திறக்கவே இல்லை,வேகமும் மிக குறைவு ,எனது முந்தைய(DCE) சான்றிதழ் கொச்சி MMD (MARINE MERCANTILE DEPARTMENT) யில் பெற்றது,தம்பி ஹெல்டன் சென்னையில் வாங்கியிருந்தான் .நான் கொச்சி அலுவலகத்தை தேர்வு செய்தேன். அவன் சென்னையை.

ரூ மூவாயிரம் செலுத்தி,விண்ணபங்கள் பூர்த்தி செய்து,வேண்டிய ஆவணங்கள் புகைப்படங்கள் எல்லாம் வலையேற்றம் செய்தோம் . ஹெல்டனுக்கு பணம் செலுத்தியதற்கான தகவல் அதில் உறுதியாகவில்லை .மீண்டும் மூவாயிரம் செலுத்தினான் .

 எனக்கு செக்குல புண்ணாக்கு கிடந்ததால்  நான் ஆறு மணிக்கு மில்லுக்கு போய் விட்டேன் .இரவு ஏழரைக்கு மேல் தம்பி ஹெல்டன் வீட்டுக்கு போனான் .அரசாங்க இணையதளங்கள் மிக மோசமாக இருக்கிறது .

 நான் மறுநாள் எட்டாம் தேதி விண்ணப்பித்தேன் .ஒன்பதாம் தேதி ஒரு QUERI  வந்தது ,உங்கள் புகைப்படம் சரியில்லை மாற்றுங்கள் என .தளத்தில் போய் புகைப்படம் மாற்றினேன் .



 பதினொன்றாம் தேதி மீண்டும் ஒரு QUERI உனது FIRE FIGHTING CERTIFICATE எங்களது தளத்தில் பதிவு செய்யவில்லை என .நாங்கள் ஒரு COURSE படித்து சான்றிதழ் பெற்ற பின் அந்த கல்வி நிறுவனம் அரசின் தளத்தில் சென்று எனது பெயரில் பதிவு செய்ய வேண்டும்.அதை நான் செய்ய முடியாது .நான் படித்து சான்றிதழ் பெற்ற

 பாண்டிச்சேரி மாரிடைம் அகாடாமியை அழைத்தேன் .2018 ஜனவரியில் உங்கள் கல்வி நிலையத்தில் நான் பயின்று பெற்ற சான்றிதழை பதிவு செய்ய வேண்டினேன். “சார் சான்றிதழை அனுப்புங்கள் பார்த்து சொல்கிறோம்” இணையத்தில் அனுப்பினேன் என்றார்கள் .

 சில நாட்கள் பதிலேதும் இல்லை .மீண்டும் அழைத்தேன் “சார் பேசிக்கொண்டிருக்கிறோம் விரைவில் பதில் சொல்கிறேன்’ என்றார்கள்.பதினேழாம் தேதி என்னை அழைத்து “சார் உங்கள் சான்றிதழை இனி பதிவு செய்ய முடியாது,நீங்கள் மீண்டும் ஒரு முறை படித்து,சான்றிதழ் பெற்று கொள்ளுங்கள் ,இணையவழி வகுப்பு ,அதுலேயே பரீட்சை நீங்கள் பாஸ் ஆனால் சான்றிதழும் ,தானாகவே அரசின் தளத்தில் பதிவாகிவிடும் .நீங்கள் DCE பெற்றுகொள்ளலாம்” என்றார்கள் .

  


அப்போ நான் படித்த இரு சான்றிதழ்கள் மற்றும் நான் DCE வேண்டி விண்ணபித்த மூவாயிரம் உங்களால் எனக்கு வீணாகிவிட்டதே,இது உங்கள் தவறு” என சொன்னேன் . “சார் ஒன்றும் செய்ய இயலாது ,இரண்டு படிப்புகளுக்கு ஏழாயிரம் ரூபாய் ,நீங்கள் மூவாயிரம் கட்டினால் ,உங்களுக்கு இப்போதே நான் வகுப்புகளுக்கு பதிவு செய்கிறேன்,உங்கள் விபரங்களை தாருங்கள்”என்றான் .

   வேறு வழியே இல்லாமல் ஒத்துக்கொண்டேன் .இணைய வழி வகுப்புகளுக்கு அரசின் இணைய தளத்தில் நான் படிப்பதற்கான சுட்டிகள்,ரகசிய எண்கள் எனது மின்னஞ்சலில் வந்தது .ஒன்பது மணி நேரம் படிக்க வேண்டும் ,பின்னர் அதிலேயே பரீட்சை. அன்று இரவு அதை பார்க்கவில்லை.மறுநாள்  மருத்துவ பரிசோதனைக்கு தூத்துக்குடியில் இருக்கும் பாலாஜி மருத்துவ மையத்திற்கு செல்ல வேண்டி எனது நிறுவனம் பணித்தது .பதினெட்டாம் தேதி அதிகாலை தம்பி ஹெல்டன் வீட்டிற்கு வந்தார்.ஏழுமணிக்கு முன்பாகவே புறப்பட்டோம்.காரின் முன் இருக்கையில் அமர்ந்து “தம்பி எனக்கு இ லேனிங் இருக்கு ஒன்பது மணிக்கூர்,தூத்துக்குடி போறதுக்கு முன்ன நான் மூணு மணிக்கூர் படிக்கேன்” என சொல்லிவிட்டு மத்திய அரசின் அந்த இணைய தளத்தில் போய் எனது பாடத்தை திறந்தேன் .அது உன்னை புகைப்படம் எடுத்து சரி பார்த்தபின் தான் அனுமதிப்பேன் என்றது .

புகைப்படம் எடுக்க எனது மடிக்கணினியின் கேமரா உயிர் பெறவில்லை,மொபைலில் பார்த்தேன் .புகைப்படமெடுத்து என்னை உள் செல்ல அனுமதித்தது.என்னால் அந்த சிறிய திரையில் என்னால் படிக்க இயலவில்லை.

சனிக்கிழமை காலை மீண்டும் முயற்சித்தேன் முடியவில்லை .பாண்டிசேரி கல்வி நிலையத்தை அழைத்தேன் பதில் இல்லை .ஷாலிமின் கணினியில் முயன்றேன் முடியவில்லை .அந்த நாள் முழுவதும் வீணாகிவிட்டது.இரவு பத்து மணிக்கு சென்னையில் இருக்கும் தாம்சன் அண்ணனை அழைத்தேன் . “காடேட் ஒரு பையன் இருக்கான் ,அவன் இந்த ஆன் லைன் கோர்ஸ் பண்ணி முடிக்க முடியாம இருக்கான் ,லேசா அசைஞ்சிட்டான்,வெளிச்சம் இல்லைன்னு சிஸ்டம் பெயிலாக்கி விட்டது.உங்களுக்கு நாளைக்கி கேட்டு சொல்கிறேன்” என்றார்.

 மறுநாள் இரவு அழைத்து “கூகிளில் தேடுங்கள்” என்றார். DG SHIPPING  வலைத்தளம் குரோமில் வேலை செய்யாது இன்டர்நெட் எக்ஸ்ப்ளோரர் இல் போங்கள் என சொல்லும். கூகிளில் தேடிய போது உங்கள் கேமரா எக்ஸ்ப்ளோரரில் உதவி செய்யாது குரோமில் போங்கள் என்றது .புகைப்படம் எடுத்து சரிபார்த்தபின் நீதான் என ஒத்துக்கொண்டு என்னை அனுமதித்தது .இரவு பதினோரு மணி வரை பதினைந்து சதவீதம் படித்தேன் .

மறுநாள் அதிகாலை தொழுகைக்கு பின் அமர்ந்தேன் .உணவுக்கு,தொழுகை,தொலைபேசி அழைப்புகள்,மாயப்பொன் (எண்ணை)ஆர்டர்கள் என இடையிடையே நிறுத்தி நாற்பது,ஐமபத்தி ஏழு ,எண்பத்திமூன்று சதவீதம் என இறுதியாக தொன்னூற்றி ஏழு சதம் வந்தபோது படிப்பு முடிந்தது .ஒவ்வொரு முறையும் வெளியில் சென்றுவிட்டு உள் நுழையும்போது புகைப்படம் எடுத்த பின் தான் அனுமதித்தது .

அதன்பிறகு (assement)பரீட்சை முப்பதுக்கு பதினைந்து மார்க் எடுத்து அதை அனுப்பி கொடுத்தால் பாண்டிசேரி கல்வி நிறுவனம் எனக்கான ஜூம் வகுப்புக்கு ,மத்திய அரசின் சீபெயரர் இணையதளத்தில் பதிவு செய்து பதிவு எண் தருவார்கள். பரிட்சை துவங்கியதும் கடிகாரம் ஓட ஆரம்பிக்கும் முப்பது நிமிடத்திற்குள் முடிக்க வேண்டும் . நான் நான்கு முறை எழுதியும் பதினான்கு ,பதிமூன்று மதிப்பெண்ணை தாண்ட வில்லை .பாடத்தில் இருப்பதற்கும் கேள்விகளுக்கும் சம்பந்தமேயில்லை .இரவுபதினொரு மணிக்கு தூங்க சென்றேன் .

 மறுநாள் அதிகாலை தொழுகைக்குப்பின் பரீட்சை எழுத அமர்ந்தேன் மூன்று முறை எழுதியும் மதிப்பெண் பதினான்கை தாண்டவில்லை .பத்து மணிக்கு இந்த ஆன் வகுப்பு பரீட்சைகளில் அனுபவம் உள்ள செல்வனை அழைத்தேன் . “அண்ணே ஒவ்வொரு சாப்ட்டர் முடிஞ்சதும் குவிஸ் இருக்கு ,அத க்ளிக் பண்ணுங்க அதுதான் வரும் அஸஸ்மென்டுக்கு” என்றான் .அதற்குள் கல்வி நிறுவனம்  குறுஞ்செய்தி அனுப்பி திங்கள்கிழமை ஜூம் வகுப்பு இருக்கிறது அஸஸ்மென்ட் முடித்து விட்டீர்களா?என.முடித்துவிட்டு சொல்கிறேன் என்றேன் .

 பின்பு அமர்ந்து குவிஸ் ஐ படிக்க தொடங்கினேன்.பணிக்கு செல்லும் முன் மும்பையில் பத்து நாட்கள் தனிமை படுத்தலுக்கானஎனது கப்பல் நிறுவன  அழைப்பு வந்தது  அதற்காக தயாராகி கொண்டிருந்ததால்.கணினியை திறந்து அமர நேரமில்லை .கொச்சி mmd மின்னஞ்சல் அனுப்பியது உங்களது விண்ணப்பம் உங்களிடமிருந்து உரிய பதில் இல்லாததால் தள்ளுபடி செய்யப்பட்டது என .

  மும்பைக்கு வந்த மறுநாள் 26 ஆம் தேதி குவிசில் உள்ள எல்லா கேள்வி பதிலையும் அமர்ந்து படித்துவிட்டு அஸஸ்மென்ட் எழுதி பாசாகிவிட்டு பாண்டிசேரி கல்வி நிறுவனத்தை தொடர்பு கொண்டேன் .ரிப்போர்டை அனுப்புங்கள் செவ்வாய்கிழமை வகுப்பு இருக்கிறது .பணம் கட்டிவிட்டு ரசீது அனுப்புங்கள் என்றனர்.

நான் மூவாயிரம் கட்ட முடியாது என்றேன்.இது முழுக்க முழுக்க உங்கள் தவறு என்றேன் .மகேஷ் போனை துண்டித்து விட்டான்.வேறு எண்ணில் அழைத்தேன் அதில் எப்போதுமே அழைப்பை எடுக்கமாட்டார்கள் .ஒரு பெண் எடுத்தாள்.பறக்கை வில்லுப்பாட்டு போல முதலிலிருந்து எல்லாவற்றையும் சொன்னேன்.நான் முன்பு பேசிய மகேசும் அங்கே இருந்ததால் ஆயிரம் தருவதாக சொல்லி அந்த பெண் ஒத்துக்கொண்டாள்.

  மீண்டும் திங்கள்கிழமை கல்வி நிறுவனத்திலிருந்து வேறு ஒருவர் அழைத்தார் .செய்வாய்கிழமை  ஜூம் வகுப்பு ,உங்கள் பெயர் பதிவு செய்ய வேண்டுமென்றால் பணம் கட்டிய ரசீது ஸ்க்ரீன் ஷாட் அனுப்புகள் என்றான்.

இரவுக்குள் பணம் அனுப்பிவிட்டு செய்தி அனுப்பினேன்.வகுப்புகளுக்கான கால அட்டவணை ,புத்தகம் மின்னஞ்சலில் வந்தது.எனது மடி கணினி மும்பை வந்தது முதல் தானாகவே அணைந்து மீண்டும் உயிர்பெறும் ..

அன்று மாலை கொச்சி MMD மின்னஞ்சல் வந்தது QUERI.உங்கள் DCE விண்ணப்பம் சார்பாக எங்களை அழைத்து சொல்லுங்கள் என .யாருக்கு அழைப்பது என்றோ,தொலைபேசி,கைபேசி எண் எதுவும் இல்லை.அது பதிலளிக்க முடியாத வகை மின்னஞ்சல்.எனது போனில் கொச்சி MMD எண் இருந்தது அழைத்தேன்.வேறு எண் தந்தார்கள் அழைத்தபோது பதிலளிக்கவில்லை .

புதன்கிழமை குளித்து உடை மாற்றி போனை சார்ஜில் போட்டு,ஜூம் வகுப்புக்கு தயாராக இருந்தேன் ஒன்பதுமணிக்கு ஆசிரியர் மோகன் கந்தசாமி வந்துவிட்டார் .அவரது பின்பக்க சுவரில் நங்கூரம் வடிவில் கடிகாரம் இருந்தது .மூன்று பேர் இருந்தோம் .என்னை பெயர் சொல்லி அழைத்தார் ஐந்து நிமிடங்களில் வகுப்பு துவங்குவோம் இன்னும் சிலர் வரவேண்டியுள்ளது என்றார் .


  ஆ மோகன் கந்தசாமி

LPG வகை கப்பல்களில் சீப் இஞ்சினியராக பணியாற்றி ஓய்வு பெற்றுள்ளேன் என அறிமுகபடுத்திகொண்டு வகுப்பை துவங்கினார் .பேசிக்கொண்டே இருந்தார்.ஒன்பது நாற்பத்தைந்து க்கு டீ பிரேக் என போய்விட்டார் .மீண்டும் பத்து மணிக்கு தீயை அணைக்கும் முறைகள் பற்றிய வீடியோக்களை போட்டார் .பத்தே முக்கால் வரை மீண்டும் ப்ரேக்.

பதினொன்னு மணிமுதல் அடுத்த வகுப்பு தீயின் வகைகள் பற்றிய வகுப்பும் வீடியோவும்.ஒரு கொரியன் கப்பலில் தீயை அணைக்கும் வீடியோ  நிஜமாக எடுத்தது போலிருந்தது .கடைசி பிரேக் டைம் முடிந்து பனிரெண்டு மணி நாற்பதியைந்தாவது நிமிடத்தில் வகுப்பு முடிந்தது.

அடுத்து எக்சிட் எக்ஸ்சாம் நாற்பது மணிநேரத்திற்குள் முடித்திருக்க வேண்டும்.சான்றிதழ் தானாகவே இணையதளத்தில் பதிவாகிவிடும் ,சான்றிதழை தரவிறக்கம் செய்து அச்சு பிரதி எடுத்து கொள்ள வேண்டும்..

வகுப்பு முடிந்த பின் ஒருவர் பாசாகி விட்டேன் எப்போது சான்றிதழ் கிடைக்கும் என பாண்டிசேரி கல்வி நிறுவனத்தின் வாட்ஸப் குருப்பில் கேட்டார் .இருபத்தி நான்கு மணிநேரதிற்கு பின் கிடைக்கும் என .பதில் சொன்னார்கள். என்னிடம் மறுநாள் ஒன்றரைக்கு மேல் பரீட்சை எழுத சொன்னார்கள் .

 செல்வன் என்னிடம் பரீட்சை எழுதும் முறைகளை சொன்னார் .

“ஷாகுல் அண்ணே ,லேசா அசஞ்சா போச்சு ,வெளிச்சம் நல்லா இருக்கணும்,போனை சைலன்டுல போடுங்க சௌண்டு கேக்க பிடாது,லேசா திரும்பீட்டிய முடிஞ்சது,பெயில் ஆயிருவீய .பொறவு முன்னூறு ரூவா கெட்டிதான் பரீட்சை எக்சிட் எக்ஸ்சாம் எழுத முடியும்”

நான் “ஒருக்க குவிஸ் ல போய் பாத்துகிடலாம்,பரீட்சை துவங்கும் முன்”  என சொன்னேன் .

 செல்வன்  “ நீங்க பாசாவே மாட்டிய என்றான்”. ”பார்க்கிறேன்” என்று சொன்னதும் .அவரது மடி கணினியில் அந்த வலை தளத்ததில் சென்று எக்ஸ்சிட் எக்ஸ்சாம் பக்கத்தை திறந்து நிபந்தனைகளை மேலும் ஒருமுறை சொன்னார் .

எனது புகைப்படத்தை தானே எடுத்தது,சரிபார்த்தபின்.முப்பது நிமிடங்களுக்குள் முடிக்க வேண்டும்,உங்களை ஐந்து முறை உங்களை படமெடுப்பேன் என்றது.செல்வன் “அசைய பிடாது கம்புட்டர மட்டும் பார்த்து அன்செர் கிளிக் பண்ணுங்க”என்றான் செல்வன்.

பதினேழாவது நிமிடத்தில் முடிந்தது .முடிவை பதிவு செய்து உடனே அறிவித்தது பதினேழு மதிப்பெண்  என பாசகிவிட்டேன் . .

மின்னஞ்சல் வந்தது வாழ்த்துக்கள் உங்கள் சான்றிதழ் திங்கள்கிழமை கிடைக்கும் என .

 

                                                          புதிய சான்றிதழ் 

அன் று மீண்டும் கொச்சி MMD அழைத்தேன் .நீங்கள் படித்த கல்வி நிறுவனத்திடம் சொல்லி எங்களுக்கு ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்ப சொல்லுங்கள் உங்களுக்கு DCE ஆவணம் தந்து விடுகிறோம் என்றார்கள் .

அது அக்டோபர் ஒன்றாம் தேதி வியாழக்கிழமை பாண்டிசேரி கல்வி நிறுவனத்தை அழைத்து மின்னஞ்சல் அனுப்ப சொன்னேன். “ஸார் திங்கள்கிழமை தான் முடியும்” என்றார்கள் . மன்றாடினேன் நாலு வரியில் ஒரு மின்னஞ்சல் அனுப்பினால் எனக்கான ஆவணம் கிடைக்கும் என .மூன்று நாட்கள் விடுமுறை என்றார்கள்.

  DG SHIPPING இணையதளத்தில் நான் ஒன்றாம் தேதி  நான் இணையவழி பரீட்சையில் பாசாகிய சான்றிதழ் எண் பாண்டிச்சேரி கல்வி நிறுவனத்தால் பதிவேற்றம் செய்யபட்டிருந்தது .ஐந்தாம் தேதி காலை எனது சான்றிதழும் இணையத்திலேயே வந்திருந்தது .கொச்சி mmd க்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன்.எனது பழைய சான்றிதழை உறுதிபடுத்த கல்வி நிலையத்திற்கு வேண்டுகோள் விடுத்துள்ளேன் மற்றும் நான் இணையவழியாக  படித்து,புதிய சான்றிதழும் கிடைத்துள்ளது எனக்கு .DCE தருமாறு வேண்டுகிறேன் என .

  காலைமுதல் dg shipping தளத்தில் எனது கணக்கை  திறந்து பார்த்தேன் .எனது dce பரிசீலனையில் (under process)இருக்கிறது என இருந்தது.

இன்று எப்படியும் DCE கிடைத்துவிடும் என மகிழ்ச்சியில் இருந்தேன்.மதியம் MMD queri வந்தது உங்கள்  புதிய சான்றிதழை  விண்ணப்பம் அனுப்பிய ஆவணத்துடன் பதிவேற்றம் செய்யுங்கள் என .

இன்று புதன் மாலை ஆகியும்  எனது .DCE வரவில்லை .

ஷாகுல் ஹமீது ,

07-oct -2020.


Sunday, 4 October 2020

காது வலி

 கப்பல் காரன் டைரி.

நேற்று மதியத்திற்கு பின் இடது காதில் லேசான வலி,

 ஒன்னும் கஷ்டம் இல்லை.



இரவில் பதினோரு மணிக்குமேல் துயிலசென்றேன்.அதிகாலை மூன்று மணிக்கு காதுவலியால் விழித்துவிட்டேன்.லேசாக வீக்கமும் இருந்தது கையால் தடவி பார்த்தேன் லேசாக கட்டியாக இருந்தது .

மருத்துவ  தோழி மகேஸ்வரியுடன் மானசீகமாக பேசினேன்.அரை மணிநேரத்திற்குப்பின் மீண்டும் தூங்கிவிட்டேன் .ஐந்தேகாலுக்கு விழித்து தொழுகை முடித்து மருத்துவ தோழிக்கு குறுஞ்செய்தி அனுப்பினேன்.

ஏழுமணிக்கு மேல் மருத்துவர் என்னை அழைத்து காது வலி பற்றி கேட்டறிந்துவிட்டு .இன்றே ஒரு ஈ என் டி மருத்துவரை பார்த்துவிடுங்கள் என அறிவுரை கூறினார்.நீங்கள் பயணம் செய்ய வேண்டியுள்ளது கண்டிப்பாக இன்றே பாருங்கள் என்றார்.பொது மருத்துவர் வேண்டாம் காதுக்குள் என்ன ஆகியிருக்கிறது என பார்க்கவேண்டும் என்றார்.மருத்துவர் உங்களை பரிசோத்தபின் என்னை அழையுங்கள் என்றார் மருத்துவர் மகேஸ்வரி.

எனது மும்பை அலுவகத்தில் உள்ள காப்டன் ஆஷ்லி மற்றும் உதவி மேலாளர் அங்கிட் கிறிஸ்டியன் ஆகியோருக்கு மின்னஞ்சல் அனுப்பினேன். ஒருமணி நேராமாகியும் பதிலேதும் வாராததால் காப்டன் ஆஷ்லியை போனில் அழைத்து விபரம் சொன்னேன்.அவர் நீ ஹோட்டலை விட்டு வெளியே செல்ல முடியாது நான் பேசிவிட்டு வருகிறேன் என்றார்.

பத்து நிமிடத்திற்கு பின் அழைத்து டாக்டர் வர்மா உனது ஹோட்டலுக்கு வந்து உன்னை பரிசோதிப்பார்.கையில் பணம் இருக்கிறதா மூவாயிரம் கட்டவேண்டும் என கேட்டு விட்டு மருத்துவர் வர்மாவின் தொடர்பு எண்ணை தந்தார் .ஹோட்டல் வரவேற்பறையில் பேசிவிட்டேன்.நீ மருத்துவரிடம் பேசி விடு என்றார்.

மருத்துவர் வர்மா விபரங்களை கேட்டுவிட்டு அரை மணிநேரத்தில் வருகிறேன் என்றார் . 

 

  இதே ஹோட்டலில் தங்கியிருக்கும் தம்பி ஹெல்டன் என்னை போனில் அழைத்தபோது விபரங்களை சொன்னேன்.என்னிடம் பணம் இருக்கிறது பெற்றுகொள்ளுங்கள் என்றான்.

   பனிரெண்டு மணிக்கு முன்பாக மருத்துவர் வர்மா வந்துவிட்டார் .வரவேற்பறையில் இருந்து என்னை அழைத்து “மீட்டிங் ரூம் எண் 2 முதல் தளத்தில் மருத்துவர் இருக்கிறார் நீங்கள் அங்கே செல்ல வேண்டும்” என்றனர். ஆடை மாற்றி முதல் தளத்தில் இருந்த மீட்டிங் அறைக்கு சென்றேன் .

உள்ளே டாக்டர் அரவிந்த் குமார் வர்மா அமர்ந்திருந்தார்.கண் கண்ணாடியும்,மூக்குக்கு கீழே முககவசமும் அணிந்து  காதுக்குள் செலுத்தி பார்க்கும் கருவிகளை ஒரு பையில் இருந்து வெளியில்வைத்துகொண்டிருந்தார்.அது எனக்கு குழைந்தைகளின் விளையாட்டு பொருள் போல இருந்தது .

“வணக்கம்” என்றேன் .

“கொஞ்சம் தண்ணீர் கொண்டு வா,நான் அறை எண் 603 இல் ஒரு நோயாளியை பார்க்க வந்துள்ளேன்”.

“நான் தான் அது” என்றேன் .

சத்தமா ஒரு சிரிப்புக்குப்பின். “உட்காருங்கள்” என்றார் .

இருக்கையில் அமர்ந்தேன் .

“நான் நேரத்துக்கு வந்துட்டேனா,நான் மிந்தி மிலிட்டிரில வேல பார்த்தேன்”கண் சிமிட்டி விட்டு மீண்டும் சிரிப்பு .

“சொல்லு” என்றார் .

“நேத்தைக்கு மத்தியானத்துக்கு போறவுல இருந்து காதுல லேசா வலி,விடியகாலம் மூணு மணிக்கு எழும்பிட்டேன்,வலியால.கை வெச்சு பார்த்தேன் லேசா வீங்கி இருக்கு”.

“நல்லா வீங்கியிருக்கு,நீ குத்துனியா கன்னத்துல”

“இல்ல டாக்டர்”

“அடி ஏதும் பட்டுதா”

“இல்ல”.

“நீ வேற எதாவது செய்தியா”

“இல்ல”

“எங்கயாவது இடிசிகிட்டியா”

நான் இல்லை என சொல்லும் போதெல்லாம் “சுவர்,சுவர்” என கேட்டுகொண்டார் .

“இதுக்கு முன்ன எப்பவவாது இது போல ஆயிருக்கா”

“இல்ல”

“சைனஸ் பிரச்னை உண்டா”

“இல்ல நான் யோகா மாஸ்டர்,ப்ரீதிங்  எக்ஸசைஸ் செய்வேன்”.

“என்ன செய்வா,மூக்குக்குள்ள ஏதாவது போட்டு இழுப்பியா”

‘அதெல்லாம்,கடையாது,மூச்சு பயிற்சி மட்டும்”

“சொட்டு மருந்து ஊத்துனியா”

“இல்ல”

“திரும்பி உட்காரு காதை பார்க்கட்டு”

இரண்டு காதுகளையும் சிறிய கருவியை காதுக்குள் செலுத்து பார்த்தார் .

மூக்குகுள்ளும் சோதனை செய்தார் .

“காதுகுள்ளதண்ணி போச்சா”

 “ஆமா குளிக்கத்துல”

அதான் காரணம் என்றார்

“டயபடீஸ் இருக்கா”

“இல்ல”

 பெயர் மற்றும் வயதை கேட்டு குறித்து கொண்டு ,சீட்டில் ஒரு படம் வரைந்தார் .

காது ட்ரம்,டிராக் பிளேம்டு.டிம்பனிக் மெம்ரீன் என சொன்னார் .    


  

நான் சொன்னது புரிந்ததா என கேட்டார் .

இல்லை என்றேன் .மீண்டும் விளக்கினார்.



செவிவழி குழாய் (track)உட்புற சவ்வு(மெம்ரேன்) போன்றவை இன்பெக்ஷன் ஆகியுள்ளது என்றார் . காதுக்குள் தண்ணீர் போனதுதான் காரணம் .

காதுக்குள் சொட்டு மருந்து விடக்கூடாது,காது எப்போதும் உலர்ந்து இருக்க வேண்டும் ,குளிக்கும்போது தண்ணீர்  உள்ளே போக கூடாது,காதில் பஞ்சு வைத்துகொள்,நீச்சல் அடிக்க கூடாது .காரமான உணவுகள் கூடாது .

குளிக்கும்போது காதில் பஞ்சு வைத்துகொள் அல்லது வாசலீன் அல்லது பெட்ரோலியம் ஜெல்லியை இயர் பட்ஸ் ஆல் காதில் தடவிக்கொள் குளிப்பதற்கு முன் என்றார் .

“இங்க என்ன செய்கிறாய்,இன்னைக்கா வந்தா நீ”.

“நான் வந்து பதினோரு நாள் ஆயிட்டு,கப்பலுக்கு போனும்,அங்க போனா மருந்து கிடைககாதுல்லா”.

“ஒன்னும் பிரச்னை இல்ல இன்னைக்கே பார்த்ததுனால,மருந்து தாரேன் போறதுக்கு முன்ன எனக்கு ஒருக்கா போன் பண்ணு ,கப்பலுக்கு போனபொறவும்,எனக்க நம்பருல கூப்பிடு” என்றார்

 மூன்று வித மாத்திரைகள் மூன்று தினங்களுக்கு எழுதிவிட்டு,

“இன்று ஞாயிறு ஒரு மருத்துவமனையும் இல்லை .யாரும் வந்து பார்க்கமாட்டார்கள் ,மூவாயிரம்” என்றார் .

பேசாம டாக்குடருக்கு படிச்சிருக்கலாம் என தோன்றியது .

இப்போ வாறன் என சொல்லிவிட்டு வரவேற்பறையில் கேட்டேன் .ஹெல்டனின் அறைக்கு செல்ல வேண்டுமென. “அறை கதவை தட்டி வெளியே நின்று வாங்கிகொள்ளுங்கள்” என்றார்.

பணம் வாங்கி கொண்டு கீழிறங்கி வருகையில் டாக்டர் வர்மா உயர்த்தியின் அருகில் உள்ள இருக்கையில் அமர்ந்து இருந்தார் .

“நீ ஆறாவது மாடிக்கு போய்விட்டா வருகிறாய்”

“ஆமா”என்றேன் .

பணத்தை பெற்றுகொண்டு.கைகுலுக்க கையை நீட்டியவர் ,கைகளை மடக்கி நீட்டினார் ,இடித்து கண்டோம் .

மீண்டும் “கப்பல் செல்லும் முன் என்னிடம் பேசிவிட்டு போ” என்றார்.உயர்த்தியின் அருகில் சென்றவர். திரும்பி “நானும் படியிறங்கி சென்கிறேன் என” வளைந்து செல்லும் அழகான படிகளில் இறங்கினார் .

ஹோட்டல் மேலாளரை பார்த்து “மருந்து வாங்க வேண்டும்” என்றேன் “அறைக்கு செல்லுங்கள்,மருந்து கடையின் எண் அழைத்து சொல்வார்கள்,உங்களுக்கு வேண்டிய மருந்துகள் இங்கே வரும் ,நாங்கள் அறையில் தருகிறோம்” என்றார் .

“உங்க   பேரு என்னதுன்னு” கேட்டேன். “பால்ராஜ்”என்றார் .அவர் சீக்கியர்கள் அணியும் டர்பன் அணிந்திருந்தார். “பால்ராஜ் சிங்கா” என கேட்டுவிட்டு. “எங்க ஊர்ல நிறைய பால்ராஜ் உண்டு” என்றேன் .

“பல்ராஜ்” என்றார் .

“ஒ பல்ராஜ”

அறைக்கு வந்து மருந்து கடைக்கு அழைத்தேன்.ஒரு மணி நேரம் ஆகும்.என்றார்.ஹோட்டலின் ஹேமந்த் அறைக்கு வந்து மருதுக்கான பணத்தை வாங்கிகொண்டு,விடுதியின் வாசலுக்கு மருந்து வரும் வாங்கி தருகிறேன் என்றார்.

தோழி மகேஸ்வரிக்கு விபரங்களை சொன்னேன்.கொஞ்சம் சூடா எதாவது குடிச்சிட்டே இருங்க,தலை காது கொஞ்சம் சூடா இருப்பது போல் பார்த்து கொள்ளுங்கள்.தண்ணீர் நிறைய குடியுங்கள் இந்த மருந்து சப்பிடுப்வதால் வயிற்று போக்கு வரும் என்றார் .

நல்ல பசி இன்று.போன் பண்ணினேன் 603 ஷாகுல் என்றதும் “ஸார் மே சாகர்” என்றான். “நல்லா இருக்கியா சாப்பாடு கொண்டு வா  என்றேன் . .  சாப்பிட்டுவிட்டு எழுத தொடங்கினேன்.காதுக்கு கீழிருந்து வலி லேசாக  மேலேறி நெற்றிபொட்டில் மையம் கொண்டது .

காத்திருந்தேன் .அறை கதவை தட்டும் சப்தம் ,ஹேமந்த் கையில் மருந்துடன் நின்றுகொண்டிருந்தார் .மருந்துக்கு எழுநூறும்,ஹெமந்துக்கு நூறும் குடுத்தேன் .



ஹோட்டல் அறையில்உள்ள குளியல் தொட்டியில் முங்கி குளிச்சதுக்கு,ரூ நாலாயிரமும்,வலியும் .


04 oct 2020,

ஷாகுல் ஹமீது.

sunitashahul@gmail.com