Tuesday, 18 October 2016

ஈராக் போர்முனை அனுபவங்கள்14


   தொடர் தாக்குதலால் துண்டிக்கப்பட்ட போக்குவரத்து .


       ஸ்டோர்ஸ் ல் வேலை பார்த்த அனைவரும் வெளியில் வேலை செய்யும்போதும்,வாகனம் ஓட்டும்போதும் கண்டிப்பாக குண்டு துளைக்காத தலை கவசமும் ,கவச உடையும் அணிந்திருப்பது கட்டயாமாக்கபட்டது.

       வாரத்தில் இருமுறை உணவு கூடத்திற்கு தேவையான தண்ணீர் பாட்டில்களை தூரத்தில் இருக்கும் இராணுவ கான்டீன் சென்றுதான் எடுத்து வரவேண்டும் .நான் பலமுறை போர்க் லிப்ட் ல் போய் கொண்டுவருவேன் .

     கண்டெய்னர் லாரிகள் பொருட்களை இறக்கியபின்பும் காண்வாய் கிடைக்கும் வரை முகாமிலேயே தான் நிற்கும் .அப்போது அவர்களுக்கு தேவையான எரிபொருள் நிரப்ப ஸ்டோர்ஸ்லிருந்து ஒருவர் சென்றால் தான் டிசல் நிரப்ப முடியும் .அந்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி நானும் மற்ற சிலரும் பதினாறு மீட்டர் நீளமுள்ள  கண்டெய்னர் லாரிகளை ஓட்ட பழகிகொண்டோம்.

   கண்டெய்னர் லாரியின் ஓட்டுனருக்கு ஏதாவது உணவு பொருட்கள் கொடுத்து நான் பலமுறை அந்த லாரிகளை ஓட்டுவேன்.முன்னால் ஓட்டும்போது அதிக நீளம் காரணமாக திருப்பங்களில் முடிந்தவரை முன்னால் சென்று திருப்பவேண்டும் பெரிய கடினம் இல்லை .

   பின்னால் (ரிவேர்ஸ் )ஓட்டுவது மட்டும் சின்ன நுட்பம் தேவை.சில இந்திய ஓட்டுனர்கள் தைரியம் தந்து எனக்கு பயிற்சி தந்தனர் .இரண்டு பக்கமும் உள்ள  கண்ணாடிகளை பார்த்து கொண்டு வண்டியை வலப்பக்கம் திருப்பவேண்டும் எனில் ஸ்டீரிங்கை இடமாகவும் .இடப்பக்கம் திருப்பவேண்டுமெனில் வலமாகவும் திருப்பும் முறையை கற்று விட்டால் மிக எளிது .அந்த பதினாறு மீட்டர் நீளமுள்ள லாரியை ஆயிரகணக்கான மைல்கள் தாண்டி ,நாடு விட்டு நாடு என ஒரே ஓட்டுனர் தான் ஓட்டி வருவார் .

       எங்களுரில் ஆட்டோக்கே கிளி வைத்து ஓட்டுவதை      பார்த்திருக்கிறேன்.அதே இந்திய ஓட்டுனர்கள் தான் இங்கே திறமையாக தனியாக அந்த வானகங்களை ஓட்டுகிறார்கள் .

     குவைத்திலிருந்து உணவு பொருட்கள் ஏற்றிவரும் கண்டெய்னர் ஓட்டுனர்களுக்கு மிக அதிக சம்பளம் எனவே கார் ஓட்டிக்கொண்டு இருந்தவர்கள் எல்லாம் கண்டெய்னர் ஓட்டுனர்களாக இங்குவரை  வந்து விடுவர் .இதில் அரைகுறை ஓட்டுனர்களுக்கு ரிவேர்ஸ் ல் ஓட்ட தெரியவே இல்லை .

        சில கண்டெய்னர் ஓட்டுனர்கள் அவர்களின் வண்டியிலிருந்து சரக்குகளை சில நாட்களுக்கு இறக்க வேண்டாம் என்பார்கள் .குவைத்துக்கு சென்றால் மீண்டும் சரக்கு ஏற்றி ஈராக்குக்கு அனுப்பிவிடுவார் லாரியின் உரிமையாளர் .வண்டி அதிகம் ஓடினால் அதிக பணம்தானே .ஓட்டுனரின் உயிருக்கு  தானே ஆபத்து .


     எங்களால் இயன்ற உதவி நாங்கள் சரக்கு வைக்கும் எங்கள் கண்டெய்னர்களில் இடமில்லை எனில் முடித்தவரை சில லாரிகளை நிறுத்திவைப்போம் .


    குறிப்பாக சில இந்திய ஓட்டுனர்கள் வரும் லாரிகள் சில நாட்கள் நிற்கும். கண்டெய்னர் லாரிகளில்  அனைத்து வசதிகளும்  இருக்கும் .உள்ளே சுகமாக படுத்து கொள்ளலாம் .வெயிலையும் ,குளிரையும் சமாளிக்க ஏர் கண்டீஷ்னர் ,தட்பவெப்ப நிலைகேற்ற உடைகள் (கையுறை,காலுறை ,தொப்பி போன்றவை)


    கண்டெய்னர் லாரிகள் வெகு தூரம் நாடு விட்டு நாடு செல்வதால் ஒரு சிறிய அடுமனையும் குறைந்தது 7 நாட்களுக்கான உணவு பொருட்களும் வைத்திருப்பார்கள் .மலையாளி ஓட்டுனர்கள் சிலர் சுவையாக சமைப்பதில் கில்லாடிகள் .இங்கு வந்தபின் நன்றாக சமைப்பவர்களை அடையாளம் கண்டுகொண்டால் அந்த ஓட்டுனரை சில நாட்கள் நிறுத்திவைக்கும் பொருட்டு அவரது வண்டியில் இருந்து பொருட்களை கடைசியாக இறக்குவோம் அதில் அவருக்கும் மகிழ்ச்சி .


    அப்பளம் ,புளி ,சாம்பார் பொடி,தேங்காய்,தேங்காய் பால் ,சமயத்தில் கறி வேப்பிலை ,மிளகாய் வத்தல்  போன்றவை அவர்களிடம் இருக்கும்.எங்களிடம் உள்ள மீன் ,அரிசி மற்றும் தேவையான பொருட்களை அவர்களுக்கு கொடுத்தால் அன்போடு சமைப்பார்கள் , குறைந்தது பதினைந்து பேருக்காவது சமைத்து விடுவார் .  தென்னிந்திய உணவான,ரசம், மோர்,அவியல் அப்பளம் என சில நாட்கள் ருசியாக சாப்பிடுவோம் .


      எங்கள் அடுமனையில் அமெரிக்க உணவுதான் சமைப்பார்கள் .நேரமின்மை காரணமாக  எங்களுக்கு என அரிசி சாதமும் ,கோழி கறி அல்லது ஆட்டிறைச்சி கறி தான் செய்வார்கள்.சில நாட்களில் அதுவும் இருக்காது அமெரிக்கர்களின் உணவைதான் நாங்களும் சாப்பிடுவோம்.அடுமனையில்  உணவு சமைக்க பயன்படுத்தபடும் அனைத்தும் உயர்தர பொருட்கள்தான் இருந்தாலும்  சாம்பார்,ரசம்,அவியல் ,அப்பளம் எல்லாம் நாங்கள் நினைத்தே பார்க்க முடியாதது.அதனால் கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி சுவையாக சாப்பிட்ட நாட்கள் பல .
  
     இஸ்லாமிய அன்பர் ஒருவர்  ரமலானில் தேங்காய் பால் சேர்த்து சமைத்த நோன்பு கஞ்சியின் சுவை இன்னமும் நாவில் ஒட்டியிருக்கிறது .

    தினமும் காலை ,மாலை ,மதியம் ,நடுஇரவு என பத்தாயிரம் உணவுகள் நாங்கள் வழங்கிகொண்டிருந்தோம். ஞாயிறுகளில் காலை உணவு கிடையாது .7 மணிக்கு பதிலாக 9 மணிக்கு உணவுகூடம் துவங்கும் .லஞ்ச் க்கு பதிலாக ப்ரெஞ்ச் என  கொடுப்போம் .9 மணிமுதல் 1 மணிவரை காலை உணவுவகைகளும் ,மதிய உணவு வகைகளும்  சேர்த்து கொடுப்போம்.அனைவரும் மகிழ்ச்சியாக சாப்பிட்டு செல்வர் .

     ஈராக்கின் சாலைகளில் எப்போதுமே தாக்குதல் நடந்து கொண்டுதான் இருந்தது .சில நேரங்களில் காண்வாயில் பாதுகாப்பு படையுடன் செல்லும் வாகனங்களும் தாக்குதலுக்கு உள்ளாகும் .

     2004 ஆகஸ்ட் மாதத்திற்கு பிறகு சாலைகளில் தாக்குதல் மிக அதிகமாகி விட்டது. எங்களுக்கு உணவு பொருட்கள் ஏற்றி வரும் வண்டிகள் குறிப்பட்ட நேரத்தில் வந்து சேர முடியவில்லை .சில நாட்கள் பொருட்கள் இல்லாமல் சரியாக உணவுகள் கொடுக்க இயலவில்லை.கோழிகறி,ஆட்டிறைச்சி போன்ற பதபடுத்தபட்ட இறைச்சி வகைகள்  -18 டிகிரியில் இருக்க வேண்டும்.
  
  அவைகளை ஏற்றி வரும் கண்டெய்னர் லாரிகள்  சில நேரங்களில் ஏதாவது கோளாறு ஏற்பட்டு அதன் குளிர்பெட்டி வேலைசெய்யாமல் இங்கு வந்து சேரும் .அப்படி வரும் வண்டிகளை உடனே திறந்து அதிலுள்ள மாமிச வகைகளின் வெப்பநிலையை சோதிப்பார்கள் .குறிப்பிட்ட அளவுக்கு மேல் வெப்பம்  அதிகமாக இருக்கும் போது அதிலுள்ள லட்சம் டாலர் மதிப்புள்ள உணவு வகைகள் அனைத்தும் குப்பையில் கொட்டப்படும்.

    உணவு பொருட்கள் குறைவாக இருப்பதனால் மிகுந்த எதிர்பார்ப்புடன் இருக்கும் எங்களுக்கு அது பெரும் ஏமாற்றம்.பாய் கைக்கு எட்டினது வாய்க்கு எட்டல பாய் என்பான் முருகன் . மிகுந்த சிரமத்தில் பல தாக்குதல்களில் தப்பி இவ்வாறு வந்தாலும் .அந்த பொருட்களை உபயோகமற்று போவது அதிக சோர்வை தரும் எங்களுக்கு .

   தொடர்ந்து வரும் நாட்களில் நாங்கள் உணவில்லாமல் சிரமபடபோகிறோம்  என யாருக்கும் தெரியவில்லை .சாலைகளில் தொடர்ந்து பல பாதுகாப்பு மிகுந்த காண்வாய்கள் தாக்கப்பட்டதால்.சாலை போக்குவரத்து பெரிதும் பாதிக்கப்பட்டது .

     உணவு கூடத்திற்கான  உணவு பொருட்கள் ஒரு வாரத்திற்க்கு மேல் வரவில்லை என்றாலே சமாளிப்பது கடினமாகிவிடும் .இப்போது ஒரு வாரத்திற்கு மேலாகி விட்டது .போக்குவரத்து எப்போது சீராகும் என யாராலும் கணிக்க இயலவில்லை .


   காலை ,மாலை ,இரவில் வழங்கும் உணவு வகைகளின் எண்ணிக்கை முதலில் குறைக்கப்பட்டது .பணியாளர்களுக்கு இப்போது தான் மூச்சு விடவும் ,நண்பனிடம் நலம் விசாரிக்கவும் ,கல்லூரி நாட்களின் காதல் கதைகளை பேசவும் முடிந்தது .


      தினமும் பனிரெண்டு மணிநேரம் ஒரே அடுமனையில் வேலை செய்தாலும் யாருக்கும் ஒருவர் முகம் பார்த்து பேச இயலாது வேலை விசயங்களை தவிர .

   சில நாட்களுக்கு பின் காலை உணவு முற்றிலும் நிறுத்தப்பட்டது .காலை உணவாக நாங்கள் வழங்கும் உணவுவகைகள் மிக நீண்டது .எங்களுடன் பணிபுரிந்த ஒருவன் ஒரு ராணுவ வீரனுக்கு காலையில் அவனது தட்டில் பனிரெண்டு அவித்த முட்டைகளை வழங்கியதை நினைவு கூர்ந்தான் .

      நித்தம் ப்ரேக் பாஸ்ட் கூட ஒரு டசன் அவிச்ச முட்டைய தின்னவ பாடு பெருங் கஷ்டமில்லா இப்போ என சொல்லி சிரித்தான் .
ஷாகுல் ஹமீது ,

18-10-2016

Monday, 17 October 2016

ஈராக் போர்முனை அனுபவங்கள் 13


   குண்டு வெடிப்பில் தப்பிய முருகன் .
   வைனை நெருங்கிய கூட்டம் அவனை பலமாக  அடிக்க ஆரம்பித்தனர் .அவன் மீது அனைவருக்கும் வெறுப்பும் , ஆவேசமும் இருந்தது.சாந்தமாக நான் பார்த்திருந்த சில சமையல்காரர்கள் வெறிகொண்டு எழுந்தபோது ஆளே மாறியிருந்தனர் .என் கண்கள் அதை நம்ப மறுத்தது . இதை சற்றும் எதிர் பாராத வைன் ஓட ஆரம்பித்தான் .

    முதல் இரண்டு ,மூன்று அடிகளை அவன் தடுத்து பார்த்தான் .முதலில் ஐந்துபேர் ,பின்னர் ஒன்றிரண்டு என வந்து கொண்டே இருந்தார்கள் .சுமாராக நாற்பது பேர் கூடி விட்டனர் .

   மாறோ சாலேக்கோ ,மாறோ என கூச்சலுடன் அவனை அடித்தனர் .அவன் எதிரில் நின்று பேச திராணியற்ற ,சில சோப்ளாங்கிகள் கூட கிடைத்த வாய்ப்பை பயன்படுத்தி ஒன்று போட்டனர்.அதில் அவர்களுக்கு உள்ளுக்குள் மகிழ்ச்சி வேறு அடுத்த சில நாட்கள் அதை சொல்லியே அலைந்தனர் .

   கூட்டத்திலிருந்து பலத்த அடி விழ ஆரம்பித்ததும் ஓடிய வைன் அதிகாரிகள் குடியிருப்புக்குள் நுழைந்தான் .தொடர்ந்து விரட்டிய கூட்டம் அந்த குடியிருப்புக்குள் நுழைந்ததும் .எங்கள் மேனேஜர் ஒருவர் வேகமாக ஓடி வந்து தடுத்து காப்பாற்ற முயற்சித்தார் .அவரது கனத்த உடலும் ,நல்ல உயரமும் காரணமாக குடியிருப்பின் நுழைவு வாயிலின் அருகில் இருபக்கமும் கைகளாலும் ,உடலாலும் யாரும் வர முடியாதபடி தடுத்து நின்றார் .இருந்தாலும் அவரது கைகளுக்கிடையில் உள்ள இடைவெளி வழியாக ஒருவன் ஓங்கி அறைந்தான் வைனின் முதுகில் .


    மேனேஜர் பார்வையால் அடிக்காதீர்கள் என கெஞ்சுவதை தவிர வேறு எதுவும் அவரால் செய்ய இயலவில்லை .ஜோக்கிம் வாயிலிருந்து இரத்தம் வருகிறது என கேட்ட நானும் ,முருகனும் விரைந்து செல்லும் போது கூட்டமாக வைனை அடிக்க தொடங்கினர் .முதலில் அடிக்கட்டும் என்றிருந்த நாங்கள் .பின்னர் போதும் நிறுத்துங்கள் ,நிறுத்துங்கள் என சப்தமிட்டோம் யாருக்கும் அது கேட்கவே இல்லை .அடிப்பதை பார்துகொண்டிருந்ததை தவிர எதுவும் செய்ய இயலவில்லை .


    வைன் பொதுவாக சட்டை அணிவது இல்லை அதனால் உடல் ஆங்காங்கே சிவந்து இருந்தது ,முகம் கொஞ்சம் வீங்கி போய்விட்டது .ராணுவ போலீஸ் வரும் வரை அவனை அதிகாரிகள் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்து விட்டு .அவர்களிடம் ஒப்படைத்துவிட்டனர் .


    ராணுவ போலிஸ் வைனை ஜீப்பில் ஏற்றிக்கொண்டு சென்றது .அடுத்த பதினைந்து நிமிடத்தில் ராணுவ அதிகாரிகள் ,எங்களது மற்றும் அமெரிக்க நிறுவன அதிகாரிகள் எங்களுடன் கூட்டம் ஒன்றை நடத்தி விசாரணை செய்தது .முடிவில் இங்கு யாரும் ,நிறத்தால் ,மொழியால் ,இனத்தால் வேறுபட்டவர்கள் கிடையாது .அப்படி யாராவது நடந்து கொண்டால் தண்டிக்கபடுவர் என்றனர் .


     வைன் இனி எங்கள் நிறுவனத்திலோ ,அமெரிக்க நிறுவனத்திலோ பணி செய்ய முடியாது .மருத்துவ முதலுதவி சிகிழ்ச்சைக்கு பின் அவனை நாட்டிற்கு அனுப்பிவைப்போம் என்றனர் .


   நான் எழுந்து பேசினேன் .நடந்த சம்பவத்திற்கு அனைவர் சார்பாகவும் மன்னிப்பு கேட்டேன். இனிமேல் இப்படி ஒருமுறை நடக்காது என நான் உறுதியளிக்கிறேன் என சொல்லி என்னுடன் பணிபுரியும் அனைவரையும் பார்த்தேன் .அனைவரும் தலைகுனிந்து அமைதியாக இருந்தனர் .


   மேலும் நடந்த நிகழ்வுக்கு காரணங்களை விளக்கினேன் .முதலில் விஜயனுடன் பிரச்சனை செய்தான் ,அதை புகார் செய்தபோது எந்த நடவடிக்கையும் எடுக்காததால் ,இரண்டாவது ,மூன்றாவது என கடைசியில் இப்படியாகிவிட்டது என்றேன் .ஆரம்பத்திலேயே இதை தடுத்திருக்கலாம்
   ஏன் என்னிடம் நீ சொல்லவில்லை ஷாகுல்  இனிமேல் எந்த சிறு பிரச்னை என்றாலும் உடனே என்னிடம் சொல் என ஜெசிக்கா சொன்னாள்.ஆனால் அந்த மோசமான நிகழ்வை அனைவரும் மிக சீக்கிரத்தில்  மறந்து,எளிதில் கடந்து சென்றனர் .

 
   வைனை பற்றிய பேச்சே இல்லாமல் பணியிலும் ,மேஜை பந்து விளையாட்டிலும் ஒன்றி விட்டனர் .

    தொடர்ந்து வந்த நாள்களில் குண்டுகள் வெடிக்க தொடங்கிவிட்டது திக்ரித்லும் .பங்கர் பாதுகாப்பு சுவருக்குள் பகலிலும் ,இரவிலும் அவ்வப்போது குண்டுகள் வெடிக்கும் சப்தம் கேட்கும்போது பதுங்க வேண்டியிருந்தது .பங்கருக்குள் அனைவரும் பயத்துடன் உயிரை கையில் பிடித்து கொண்டு இருக்கும் போது ஒருநாள் நானும் ,கார்த்தியும் தமாஷாக பேசிகொண்டிருந்தோம் .


    அப்போது உள்ளே பயத்தில் இருந்த கல்கத்தாவின் சமையற்காரன் ஒருவனுக்கு கோபம் வந்துவிட்டது .எங்களை பார்த்து கத்தினான் .கார்த்திக் உனக்கு தெரியாதா இங்கு வரும்போது குண்டுவெடிக்கும் என ,போர்முனையில் பூக்களையா உன் தலையில் போடுவாங்க .மும்பையில உன்கிட்ட சொல்லி தானே அனுப்பிருப்பாங்க என ஆங்கிலத்தில் சொன்னான் .கேட்டவனுக்கு அதை ஹிந்தியில் திருப்பி சொன்னேன் .

    குண்டு வெடிப்பு அதிகமாகிவிட்டபின் .ராணுவம் எங்கள் உணவு கூடத்திற்கு அருகில் டைகிரிஸ் நதியை நோக்கிய ஒரு பீரங்கியை கொண்டு வந்து நிறுத்தியது .

   டைகிரிஸ் நதியின் அக்கரையில் இருந்துதான் தாக்குதல் நடத்துகிறார்கள் எனவே இங்கிருந்து அவர்களை நோக்கி தாக்குவோம் என .பீரங்கியை இயக்கும் கால அட்டவனையை உணவு கூடத்தின் அறிவிப்பு பலகையில் அனைவரும் பார்க்கும் படி தொங்கவிட்டிருந்தனர் .பீரங்கி வெடிக்கும்போது பெரும் சப்தம் வரும் எனவே அந்நேரத்தில் அனைவரும் தங்கள் காதுகளை பொத்தி பாதுகாத்துகொள்ளும் பொருட்டு .


   காலையில் சென்றவுடன் உரையாடல் இப்படி தான் இருக்கும் .
  இன்னக்கி எப்ப வெடிக்கும்,
  பத்தே முக்காலுக்கு ,
  இயற் பிளக் இருக்கா உனட்ட ,
  அது நேற்று நம்ம மிலிட்டரிகாரி பிரண்டு தந்தா.
   நீ அவ காப்டன் வெஸ்ட் ஐ  காக்கா புடிசிட்டியா ,உனக்க நேரம் .
  உனக்கு பொறுக்காதே ..................
  வெஸ்ட் ,மே போன்ற பெயர்களில் நிறைய பேர் இருந்தனர் .


  பீரங்கி வெடிக்கும்போது காதுகளை பொத்தி அதிலிருந்து குண்டு செல்வதை பார்ப்பதற்கு அருகிலேயே நிற்போம் .ஆனால் குண்டு வெளியேறுவதை பார்க்க இயலவில்லை .பின்னர் அதை வீடியோ படமெடுத்து காட்டி தந்தனர் .அட்டவணையிட்டு   ராணுவம் தாக்குதல் நடத்தியபோதும் .எங்கள் முகாமை நோக்கிய தாக்குதல் குறையவே இல்லை .
   ஒருநாள் மாலை நான் போர்க் லிப்ட் வாகனத்தில் பொருட்களை தூக்கி கொண்டு கண்டெய்னர்களில் வைத்துகொண்டிருந்தேன் .முருகன் கண்டெய்னரின் அருகில் நின்று கொண்டு சைகை காண்பித்து கொண்டிருந்தான்.எங்களின் மிக அருகில் ஒரு குண்டு விழுந்தது .நான் போர்க் லிப்ட் வாகனத்தில் இருந்து இறங்கி ஓடி விட்டேன் .சில மீட்டர் தள்ளி நின்று கொண்டிருந்த முருகனின் தொடை பகுதியில் சில கற்கள் தெறித்தது .


   ஜெசிக்கா ஓடி வந்தாள் அவனுக்கு அடிபட்டுவிட்டது என பதறியவளாய் முர்கா ஷோ மீ என்றாள் .உன் கால் சட்டையை கழற்று உன் காயத்தை நான் பார்க்க வேண்டும் என்றபோது .முருகன் வெட்கபட்டு நோ ,நோ என்றான் .


    ஜெசிக்கா சிரித்துகொண்டே என்னிடம் ஷாகுல் டெல் ஹிம் ,நான் அவனுடையதை பார்க்க மாட்டேன் ,அவனுடைய காயத்தை பொறுத்து முதலுதவியும் ,அறிக்கையும் நான் அனுப்பவேண்டும் .அவனது பாண்டை கழட்ட சொல் ஐ வான்ட் டு சி என்றாள் .தம்பி முருகா ரெண்டு புள்ளக்க தாய் அவ ,நம்ம அக்கா சும்ம களத்தி காட்டுடே என்றேன் முருகனிடம் .

   முருகன் வெட்கத்துடன் கால் சட்டையை கழற்றியபோது லேசான காயம்.உடனே அவனை அழைத்து சென்று முதலுதவி செய்து கொடுத்தாள்.அடுத்து தொடர்ந்து வந்த நாட்களில் அனைவருக்கும் குண்டு துளைக்காத தலை கவசமும் ,இடுப்புவரை அணிய ஒரு கவச உடையும்  (ஜாக்கெட் ) கொடுத்தனர் .கொரிய தயாரிப்பான அதன் எடை கிட்டத்தட்ட பதினான்கு கிலோ ,விலை ஆயிரத்தி முன்னூறு அமெரிக்க டாலர்கள் .
  அவ்வளவு எடையுள்ள அந்த கவசத்தை அணிந்து வேலை செய்வது மிக கடினம் .நாங்கள் வெளியே வேலை செய்வது மிக சிரமம் .


   அந்த கவச உடையை பார்த்து ராணுவ வீரர் ஒருவர் கேட்டார் .இடுப்புக்கு கீழே யாரவது சுட்டால் அல்லது காயம் பட்டால் என்ன செய்வது என .அவரும் அதை அணிந்திருந்தார் .

ஷாகுல் ஹமீது ,

16-10-2016

Saturday, 15 October 2016

ஈராக் போர்முனை அனுபவங்கள் 12


ஈராக் போர்முனை அனுபவங்கள் 12
விடுமுறையில்  தாயகத்திற்கு பயணம்

   கூடாரம்  தீப்பிடித்த அன்றும் மறுநாளும் உடலிலும், மனதிலும் சக்தியே இல்லை. மனம் கவலையுற்றுருந்ததால்,  எதையும்செய்வதற்கு  உடல் ஒத்துழைக்கவில்லை. அடுத்த சில நாட்களில் அனைவரும் மனதளவில் கொஞ்சம் இயல்புநிலைக்கு வந்தோம். சிலர் நெடுநாட்கள் உற்சாகமின்றி இருந்தனர். அவர்கள் மீண்டு இயல்புநிலைக்கு வர ஒரு மாதமானது.

 தீ விபத்து ஏற்பட்டபோது கூடாரம் முழுமையாக அணைந்த பின் சென்று பார்த்தேன். மனம் அப்போதும் சான்றிதழ்கள் இருக்கும் எனநம்பிக் கொண்டிருந்தது. எனது தகர அலமாரியில்,  ஒரு இரும்புக் கருவி மட்டும் கறுப்பாக மாறி எஞ்சியிருந்தது. அதைஎடுத்துக்கொண்டேன். ராணுவ வீரன் ஒருவர் அன்பளிப்பாக தந்தது(அதை இப்போதும் வீட்டில் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறேன் ).

 மறுநாள் முதல் உடுக்க ஆடை இல்லை. பொருத்தமே இல்லாத அளவில் ஒரு கால்சட்டையும், பனியனும் தந்தார்கள். கயிறால்அந்த கால்சட்டைக்கு  மேல் கட்டிய பிறகுதான் அது இடுப்பில் நின்றது . உள்ளாடைகள் சில (ஜட்டி தான்) வாங்கித் தந்தார்கள்.  எல்லாம் அமெரிக்கர்களின்  அளவு.  சிறிய உடல்வாகு கொண்டநம்மவர்களுக்கு பொருத்தமே இல்லாதது. தீ விபத்துக்குப்பின்  நண்பன்  கார்த்திக்கின் உடைமைகள் அவன் தங்கியிருந்த அந்தகட்டிடத்திற்குள் இருந்தது. செப்டம்பர் பதிமூன்று அன்று காலைதான் அதை எடுப்பதற்கு சென்றோம் அது பூட்டியிருந்ததால் பின்னர்எடுக்கலாம் என வந்து விட்டோம் அதனால் அவனது ஆவணங்களும் , உடைமைகளும் சாம்பலாவதிலிருந்து தப்பித்தது.

கூடாரம் அமைக்கும் குழு, வேறு முகாமுக்கு செல்லும் போது, மிக அதிக ஊதியம் கொடுப்பதாகச் சொல்லி கார்த்திக்கை அழைத்தது.நானும், லோகேஷும் இங்கு இருந்ததால், கார்த்திக் அவர்களுடன் செல்ல மறுத்துவிட்டான். தீ விபத்துக்கு பின் வேலைக்குவராதவர்கள் பலர் ஊருக்கு அனுப்பி வைக்கப்பட்டனர். அதில் பலருக்கு கடவுச்சீட்டு இல்லை. பாக்தாத் இந்திய தூதரகத்தால்வழங்கப்பட்ட அவசரச் சான்றிதழுடன் இந்தியா சென்றனர். அவ்வாறு வழங்கப்படும் அவசரச் சான்றிதழ் ஒருமுறை மட்டுமே பயணம்செய்ய இயலும். இந்தியாவில் இறங்கியதும் விமானநிலையத்தில் குடியுரிமை அதிகாரிகளால் திரும்ப பெற்றுக்கொள்ளப்படும்.

சில நாட்களுக்கு பின் அனைவரையும் அழைத்து கூட்டம் ஒன்று நடத்தினர். நிர்வாகம் உடமைகளை இழந்த ஒவ்வொருவருக்கும்நூறு டாலர்கள் நஷ்ட ஈடு வழங்க இருப்பதாக சொன்னபோது, என்னுடன் ஸ்டோர்ஸில்  பணிபுரிந்த கர்நாடகாவின் ஜோக்கிம்கொதித்து எழுந்தான். “வேண்டாம் எங்களுக்கு, கம்பனிக்கு நான் தருகிறேன் நூறு டாலர்” என்றான். மனிதவளதுறையின் பெண்அதிகாரி  “உங்களில் ஒருவன் சிகரெட் பிடித்ததால் தான் கூடாரம் தீ பற்றியது” என குற்றம்சாட்டினாள். முடிவு ஏதும் எட்டபடாமலேயே கூட்டம் முடிந்தது .


பின்னர் சில நாட்களுக்கு பிறகு அறுநூறு டாலர்கள் நஷ்ட ஈடும், ஒவ்வொருவருக்கும் ஒரு பயணப்பை வாங்க நாற்பது டாலரும்,கடவுச்சீட்டிற்கான கட்டணம் நூறு டாலரை  கம்பனியே ஏற்றுகொள்ளும் எனவும் தகவல் வந்தது.  பாக்தாத்திலிருந்து இந்திய தூதரகஅதிகாரிகள் நேரில் திக்ரித் வந்து விபத்து பகுதிகளை பார்வையிட்டனர். எங்களிடம் இருந்து புதிய கடவுச்சீட்டுக்கான விண்ணப்பத்தைபெற்றுக்கொண்டனர்.அன்று புகைப்படம் எடுப்பதற்காக ஒரு செப்பின் கோட்டை வாங்கி அணிந்திருந்தேன். அந்த உடையில் என்னை பார்த்துவிட்டு. “யுஆர் செப்” என்றார் டெர்ரி ஆண்டெர்சன். நான் “இல்லை” என்றேன். பின்பு என்னை அழைத்து “ஷாகுல், இன்று முதல் நீ உதவிசமையல்காரனாக பணிபுரிவாய்” என பதவி உயர்வு அளித்து, அடுமனைக்கு கூட்டிச் சென்று தலைமை சமையற்காரர் கோம்ஸிடம்விஷயத்தைச்சொல்லி பணி கொடுக்கச் சொன்னார். நான் மூன்று நாட்கள் அடுமனையில் பிரெஞ்சு பிரைஸ், பொட்டடோ வெட்ஜ்ஸ்என எண்ணையில் பொரித்தெடுக்கும் பணி செய்தேன். எல்லாம் உருளைக்கிழங்கின்  வடிவம் மாறியதால் வந்த பெயர்கள்தான் .

 நான்காம் நாள் காலை,  எனது மேலாளர் டெர்ரி ஆண்டர்சனிடம் சென்று “என்னால் அடுமனைக்குள் வேலை முடியவில்லை, நான்மீண்டும் ஸ்டோர்ஸிலேயே வேலை செய்கிறேன்” எனகேட்டேன். ஸ்டோர்ஸில் கொஞ்சம் கடின பணிதான்.  இருந்தாலும்எனக்கு  பனிரெண்டு மணிநேரம் பூட்டிய அடுமனைக்குள் , சமையல் பணியில் என் மனம் ஒன்றவில்லை. லோகேஷ் என்னைதிட்டினான்.  “பலர் உதவி சமையல்காரன் ஆக வேண்டுமென காத்திருக்கிறார்கள். சம்பளமும் ஐயாயிரம் அதிகம். கிடைத்தவாய்ப்பை நழுவ விடாதே” என்றான். மனம் திருப்தியில்லாத, மனம் ஒன்றாத எந்த  பணியையும் கோடி ரூபாய் தந்தாலும் செய்யமுடியாது என்று புரிந்துகொண்ட தருணம் அது . மகிழ்ச்சியாக வெளியேறினேன்.கடவுச்சீட்டு கையில் இருந்து  ஆறு மாதம் ஆனவர்கள் விடுமுறையில் ஊருக்கு சென்று வந்தனர். கார்த்திக்கும் மூன்று வாரவிடுமுறையில்  ஊருக்கு போய் வந்தான். மீண்டும் கொஞ்ச நாட்களில் மனமும் உடலும் இயல்பு நிலைக்கு வந்துவிட்டது. புதிதாகவந்த அனைவரிடமும் கடவுச்சீட்டை கழுத்தில் அணியும் சிறிய பை ஒன்றை வாங்கி அதில் வைத்துகொள்ள அறிவுறுத்தபட்டனர்.

விஜயகுமார் “கடவுச்சீட்டை கழுத்தில் தொங்கவிட்டு அலைவதில் கஷ்டமாக இருக்கிறது” என்றான். “இங்க பாரு,  நீ உயிரோடஇருந்து பாஸ்போட் இல்லைனா ரொம்ப கஷ்டம் .நீ முடிவு செய்” என தீ விபத்தில் அனைத்தையும் இழந்த ஒருவன் கோபத்துடன்சொன்னான்.

எனக்கும், லோகேசுக்கும் மற்ற சிலருக்கும் ஜனவரி மாதம் பாக்தாத்தில் உள்ள இந்திய தூதரகத்தால் புதிய கடவுச்சீட்டு தரப்பட்டது.கடவுச்சீட்டு கிடைத்தவுடன் கையில் தூக்கிக் கொண்டு மகிழ்ச்சியில் எனக்கு பாஸ்போர்ட் கிடைத்துவிட்டது என கூவிஅடுமனைக்குள் ஓடி ஒரு வட்டமடித்தேன்.  விரைவில் விடுமுறையில் ஊர்  செல்லும் மகிழ்ச்சி தான். கடவுச்சீட்டு கிடைத்தபின்நாங்கள் விடுமுறைக்கு இந்தியா செல்லும் நாளும் தெரிவிக்கப்பட்டது.

 ஜனவரி  இருபத்திரெண்டாம் தேதி, திக்ரித்திலிருந்து பாக்தாத்தை நோக்கி புறப்பட்டோம். வேறு உடைகள் இல்லாததால் பணிக்குஅணியும் சீருடையில் ஒரு புதியதை அணிந்துகொண்டோம். நான் புதிதாக ஒரு பயணப்பை வாங்கியிருந்தேன். விஜயகுமார்,துறையூரில் அவனது விலாசத்தில் அனுப்பி வைப்பதற்காக, பனிரெண்டு பனியன்களும்  பணமும் தந்தான். வாரம் தோறும்நாற்பத்தைந்து டாலர்கள் கையில் தருவார்கள். போர் முனை என்பதால், இங்கு செலவே கிடையாது. மாதம் பதினைந்து டாலர்கள்தொலைபேசி அட்டைக்கு மட்டும் தேவை. மீதிப் பணத்தை கையில் வைப்பதும், பாதுகாப்பதும் கடினம். எனவே ஊருக்குசெல்பவர்களிடம் பணத்தை கொடுத்து அனுப்புவார்கள். பணத்தை அனுப்புகிறவர்களுக்கு அது வீட்டில் போய் கிடைக்கும் வரைநிம்மதியே இல்லாமல் அலைவார்கள். “கொண்டு போறவன் எடுத்து கிட்டா” என்று அல்லாடுவார்கள். அவன் திரும்பி வராமலே கூட போய்விடலாம். என்னை நம்பி சிலர் பணம் தந்தனர். வீட்டில் கொடுக்க, மொத்தம் இரண்டாயிரம் டாலர்கள் என் கழுத்தில்தொங்கிகொண்டிருந்தது .
     


புத்தாண்டு தினத்தன்று எங்களுக்கு கிடைத்த மிட்டாய்களும் ,கையில் கிடைத்த எதையெல்லாமோ பெட்டியில் போட்டுவைத்திருந்தேன். லோகேசுக்கு எதுவும் இல்லை. கம்பளியின் பிளாஸ்டிக் உறை ஒரு பை போல இருக்கும். அதில் அவனுடையமிட்டாய்களும், சில பொருட்களும் இருந்தன. மும்பையில் தான் அவன் ஒரு சிறு பை வாங்கி கொண்டான். அன்று மாலையேபாக்தாத்தில் ஒரு விடுதியில் போய் சேர்ந்தோம்.

ஐந்து மாதத்திற்குப்பின்  முகாமை விட்டு வெளியே வந்தோம். ஈராக்கின் சாலையை ஒட்டியிருந்த இடிபாடுகள் அகற்றப்படாமலேஇருந்தது.  நாங்கள் திக்ரித் வரும்போது இருந்த அதே காட்சிகள், ஈராக்கின் பெரும்பகுதி. இப்போது முழுமையாக அமெரிக்கர்களின்கட்டுப்பாட்டிற்குள் வந்திருந்தது.



14-10-2010,

ஷாகுல் ஹமீது